Diligamus ergo eterna fratres. vt eternifiamus. diligamꝰ celeſtia vt celeſtes ſimꝰdiligamus deum vt vnꝰ ſpiritus efficiamur cum eo. cuiꝰ maieſtas. que nec oculus vidit. nec aurꝭ audiuit. nec ī cor hoīsaſcendit. nobis in ſua p̄parauit eſſentia.Textus nonus AuguſtinusEc erigāt ceruices. qꝛ ſocianturn eis. ad qͦs foris accedere nō audebāt. ſed ſurſum cor habeant. etterrena vana nō querant. ne incipiāt monaſteria eſſe diuitibꝰ vtilia nō pauperibꝰſi diuites illic humiliant̉. ⁊ pauperes illic inflant̉.Cōmentū nonū AmbroſiusIcut moniti ſunt pauꝑes monanaſterium ingredientes. vt nō eaquerāt in illo. que in ſeculo nonpotuerūt habere. nec exiſtimēt ſe eſſe felices. ſi victū veſtitūqꝫ talem inuenerint. qͣlem in ſeculo inuenire nequiuerūt. ita admonent̉. vt ceruicē non erigant ſi eis aſſocientur in monaſterio. ad quos dū eſſentin ſeculo accedere nō audebant. In hͦmagna vis. magnūqꝫ oſtēdit̉ religionisvinculū. vt pauꝑes ⁊ ignobiles. ad diuites ⁊ nobiles ſeculares eoꝝ pudore. diuituqꝫ contemptu accedere in ſeculo nō audeant. ⁊ vtriqꝫ ieſu xp̄i facti cōſerui. vtriqꝫ eiuſdē domꝰ. eiuſdem cellarij. eiuſdēqꝫveſtiarij ſunt facti poſſeſſores. Sicut enīoēs eiuſdem vinee domini ſababth cultores. ita oēs eiuſdem conſortij. eiuſdemanimi. eiuſdēqꝫ cordis in domino eē debent. Nec tn̄ ob hanc cōem ſocietatē pauperes ceruices erigāt .i. nō ſuperbi. nō arrogātes. nō ambitioſi. nō inflati fiant. ſedſurſum cor habeāt deo gras agēdo. ꝙ taliū in religione hn̄t conſortiū. ad quos inſeculo nequibāt habere ingreſſuꝫ. Et terrena vana nō querāt. Uanū proprie illud dicimus. qd̓ ſuū nō conſequit̉ finem.At enī religioſoꝝ finis eſt ipſe glorioſus⁊ ſublimis deꝰ qui ſummū ē bonū. Ceruicū igit̉ erectio. elato mētis. ambitio ⁊ oīsactus ſuperbie. ⁊ deniqꝫ oīm rerum terrenarum appetitꝰ. vani ſunt. hoc ē inuanūincaſſum. ⁊ fruſtra illos in monaſterio eſ

ſe facit. qui in eos dilabunt̉. qm̄ ſancte religionis miſcd̓ie permittent eos aſſeq̄ finem. Nā ⁊ ſi ſancta ſit religio. ſanctum ſitmonaſteriū. ſanctꝰ ſit habitus. ſancta videant̉ opera. omnia tn̄ inutilia ex ſuperbie efficiunt̉ vitio. Nēpe omnis ſuperbiacaſuꝫ habet. Inde de ſuperbo ſcriptū eſt.ſi peuetrabit nubes ⁊ celū aſcenderit tāqͣꝫſterquiliniū perdet̉ in fine. Quid enī ſuꝑbis angelis profuit celū. Quid elatis ꝓthoplauſtis delitiarum paradiſus. Quidigit̉ ambitioſo monacho ſanctū proderitmonaſteriū. certe nihil. propterea ſanctꝰDauid orat ad dn̄m. Nō vēiat mihi pesſuperbie. qꝛ ibi ceciderūt qui operant̉ iniquitatem expulſi ſunt. ne potuerūt ſtare.Un̄ Nabuchodonoſor regi de ſua habylonia ſuꝑbienti ⁊ exclamanti. atqꝫ in hecverba prorūpenti. Nonne hec eſt ciuitasBabylon quā ego edificaui in domū regni in robore fortitudinis mee. ⁊ in gloriam decoris mei. Uox ſuper eum intonuit dicens. Tibi rex dicitur regnū tuumtranſiet a te. ab omnibꝰ eijcieris. ⁊ cū beſtijs ferꝭqꝫ erit habitatio tua. fenū vt boscomedes. ⁊ ſeptē tēpora ſuꝑ te mutabuntur. donec ſcias ꝙ excelſus dominat̉ inregno hominū. ⁊ mox ſenſum ⁊ regnumamiſit. ſicut brutū ⁊ iumentū annis ſeptēpaſcua querens. Quo circa p̄ceptor nīin ſermone de ſuꝑbia his verbis nos cautos reddit. O fratres mei. Cauete ne orātes vel legētes. vel ſtātes vel ſedentes. velvigilātes. ⁊ in cinere ⁊ cylitio habitantescum phariſeo dicatis. gr̄as tibi ago dn̄e.qꝛ nō ſum ſicut ceteri hoīes. hͦ enim ſolitariā vitam ducētes. dyabolo inſtigati ſepecogitat. ſepe hͦ dicere tēptant̉ ab inimicoſeruoꝝ dei. potiꝰ enī volo vos heremuꝫexire. qͣꝫ talia dicere vel cogitare. Seddū tēptamini hͦ aſſerere. vel de vob̓ hͦ cogitare. mox clamate. mox vlulantes dicite.Ego ſū vermis ⁊ nō hō. obprobriū hominū ⁊ abiectio plebis. Et cū pellicano dicite q̄buſcūqꝫ ornati ꝟtutibꝰ. Deꝰ ꝓpitiꝰeſto mihi pctōri. Attēdat igit̉ caritas vr̄aquid dixerit veritas noſtra. Qui maior ēveſtrum. fiat ſicut minor. ⁊ qui preceſſor ēſit miniſter. ergo o monache. quanto maior es humilia te in omnibus. Si minores non erigas ceruiceꝫ. qꝛ magnis ⁊ profectis aſſociaris. ſed potius memor eſto