Liber
uidentia eccleſiaſtico iuſtoqꝫ rigore conſtituit. Nempe nullatenꝰ cōuenit vt ibireuerēter aſtet̉: vbi ꝑtinaciter aꝑta ⁊ impudenti libidine fetentes dei ⁊ ſāctoruꝫꝓhibitionē ꝯtemnēdo ſacris altaribusdeſeruiūt: īmo nō deſeruiūt: ſed qͣꝫtū adipſos cōmaculant. Non quo quis ea q̄tractant cōtemnēda ſed tractantes execrandos exiſtimet: vt qui dei ⁊ angelorū preſentiam nō reuerenter: vel hoīmdeteſtatione repulſi: ſacra cōtaminaredeſiſtāt. Nec vllatenꝰ oportet vt illi ſintcōſortes de altari participantium qͥ perimmūdiciā ſe faciūt exortes altari deẜuientium. Delapſis aūt ſacros ordineshabentibus ⁊ ſpontanea humilitate ſecrete quibus debent cōfitentibus neqͣqͣꝫaſſerendū eſt: qd̓ eiſdē ordinibus amplius vti nullatenus poſſint: ſi ꝑ ſacrificiūſpē cōtribulati cordiſqꝫ cōtriti ⁊ humiliati deū placātes ad virtutum ꝓfectumſtudioſe cōtenderunt Nā nec apud deūreprobat̉ officium alicuius ꝓpter culpāquā ipſe ignoſcit: nec apud hoīes decōloratur ſacri ordinis dignitas: ꝓpter ꝑſonā cuius ip̄i peccatū nō cognoſcūt: qͥbus duabus cauſis carnalis lapſus prohibet ad ſacros ordines acceſſum aut reditum. Sed qm̄ ferme ſemꝑ occultū eſtquoꝝ remiſſe ſūt iniqͥtates: ⁊ quorū tecta ſūt peccata: quoꝝ ꝟo minime tutiusſemꝑ eſt conſcium ſibi criminis ab his:q̄ placitā ꝑſonā expeſcūt ꝑ laudabilemhumilitatē abſtinere: qͣꝫ ꝑ culpabilē ſecuritatē preſumere. Illud nāqꝫ ſꝑ pōtdeo nō improbante: hoc ꝟo nō debet niſi deo approbante. Qui aūt hinc ſentētie que ad ſacri ordīs officiū reditū poſtlapſū cōcedit nequaqͣꝫ aliqua rōne: niſiauctoritate fulciat̉ ſcpͥturaꝝ vult cōſenſuū attribuere: legat epl̓am beati calixtipape directā vniuerſis ep̄is ꝑ galliā cōſtitutis et beati gregorij ad ſecūdinū incluſum vbi ip̄i hāc ſententiā ſic firmis ⁊pene eiſdē rōnibus ⁊ auctoritatibꝰ con-
7firmant vt nullatenus alioꝝ approbatōne indigeat. Sed qm̄ idem beatꝰ gregogorius idip̄m in alijs ſuis quibuſdā epiſtolis ſtudioſe ꝓhibet: ne ſibipſi ꝯͣariusſit de aꝑtis quidem ꝓhibuiſſe de occultis ꝟo poſt cōdignā penitentiā ꝯceſſiſſeintelligitur. Nam crimen qd̓ a deo imputatur: nec ab hoībus eſſe putat̉: nō reprobet nec decolorat: vt iā dixi: cū tamēin tali re cuiqꝫ tutius ſit corā d̓o plus timere qͣꝫ cōfidere. Prohiberi aūt inuitūdeberi qͥ occultū crimē humili ꝯfeſſioneſponte ⁊ occulte detegit minime exiſtīone multis obruat̉ vitā ſalubris cōfeſſionis qui potius eligent penitus in mortēoccultari qͣꝫ hac occaſione in certitudīeꝫvel in ſuſpitionē alicuiꝰ criminis adducti. Hec enī illi confitentur: ſtatuitur adpeccatum: ſed cōfitentē abſqꝫ eius conſenſu ceſſare a ſui ordinis officio nō cōgit: ſed potius magni criminis reus eſſevidetur ſi cogit qꝛ ſic ⁊ cōfitentē penitere cōfeſſionis ⁊ pl̓es nōdū cōfitētes horrere confeſſionē cōpellit. Nam ſatis patet: qͣꝫ minus malū ſit cuilibet peccatoriad altare cū amore cōfeſſionis ꝑacte: etſpe miſericordie humili mēte accedere:qͣꝫ ſe cū odio cōfeſſionis ⁊ deſperationevenie indurato corde deſiderio aut etiāactu ingerere. Ille itaqꝫ cui cōfeſſio fit:nequaqͣꝫ particeps eſtimandus eſt mīoris culpe in qua aliū ꝑmittit nō conſentiendo: ſed maiorem prudenter p̄cauendo maioris vero poteſtatis auctor eē videtur: ad quos multos impellit: et ſi nōvolendo tamen inordinate plus qd̓ minus qͣꝫ qd̓ maius erat timendo. Sꝫ manifeſtum eſt quia illi qui humili cōtritōeſuꝑbam verecūdiam conculcādo ſemetipſos iudicantes radicenti ceſſatiōi ſpōte conſentiūt: multos tutius miniſtrantꝑmiſſi ſeu etiam iuſſi quam illi cū verecundia humana inter deum ⁊ ſe iuſte iudicare refugiunt: licet is cui ꝯfitent̉ valde periculoſius prohibeat: iſtos inuitos