Epiſtole anſelmi
vt ſupra dictuꝫ eſt qͣꝫ illos ſpontaneos.Et eum vtriuſqꝫ neceſſariū ſit vel ad tēpus abſtinere puto: quia illi qui nō libēter ceſſant ad quod nō bene ꝓperāt̉: ſūttm̄ relaxandi. Hi vero qui ſponte abſtinent ad quod nō p̄ſumūt etiā reuocādi.Nam in illis ſi reuocent̉ obedientie tegimē preſumptio palliat̉: in iſtis ꝟo humilitas obedientie robore adiuuat̉. quereuocatio nō indifferenter ſed magna p̄lati cōfeſſionē ſuſcipientis diſcretōne facienda eſt. Sepe nāqꝫ contingit vt quiſnō per immēſum criminis horrorē ⁊ pervim humilitatis humanā verecūdiamſeꝑet: ſed ꝑ ſtulticie tenebras ⁊ impudētie duriciam feditatē ſceleris ⁊ pudoreꝫnō ſentiat: ⁊ ꝑ negligentiā officium ſuūnō appetat. Qui aūt huiuſmōi eſt: nunqͣꝫ ad ſacrū officiū aut vocandus aut reuocandus eſt. Sed cū ꝓ ipſo penitenteſupplicat humilitas ſuggerit: cōtritio intercedit: vite mutatō: tūc nimiꝝ ſi p̄latꝰnō tā de meritis aliqͥbꝰ qͣꝫ de magna miſericordia ⁊ de multitudine miſeratōnūdei illū cōfortās ad ſui vſum īmutet officij. qꝛ nō tam temere qͣm prudēter egiſſe videat̉. Eſt enī ſepe in huiuſmodi p̄uenienda puſillanimitas: excludēda cōtemptus ſuſpicio: oſtēdēda beniuolētiaexhibēda cōpaſſio. hoc enī modo qͥ tales ſūt: qͣnto benignius tanto efficaciusad ꝑfectionē prouocant̉: ⁊ tanto ſtrictiꝰin bon̄o ꝓpoſito ligant̉. Potui pl̓a deſcriptis pr̄m hīs intere̓: ſed quia epl̓arūbreuitas que ſe iā nimis extēdi reclinat:nō cōſenſit: ſimpliciter quid de interrogatis ſentirē paternitati veſtre iuſſꝰ expoſui. Op̄s dn̄s vos et in his ⁊ in omnibus que nobis agēda ſūt ſic in rectitudine veritatis dirigat: vt ꝓ eis ſeipſū vobis retribuat. Si pn̄s eēm corā vobis ⁊coram ſcā cōgregatione vr̄a: de qͣ ml̓tabona a multis cōcorditer audio: ſupplicimēte totū corpus ꝓſternerē: ⁊ vt me bonoꝝ que deꝰ operat̉ in veſtro monaſte-
rio imꝑpetuū ꝑticipē in fraterna caritate concederetis peterem. Sed quomodo ego hoc non poſſum: p̄ſumo non demeis meritis: ſed de veſtra ſāctitate rogare: vt vos hoc ꝓ me nō humiliato corpore: ſed benigna mente ab eiſdem filijsveſtris mihi petatis: ⁊ cū illis concedatis. Ualete.1Idem excuſat ſe apud ſuſpicātes eūarchiepiſcopatus cōcupiſcētia detineriUlciſſimo ⁊ dilectiſſimo dilecDtori epiſcopo beluacenſi Fulconi: frater Anſelmus eterna deiꝓtectione et cōſolatōne gaudere. Sciomi dulcis amice qͣꝫtuꝫ dilectio veſtra deillius quem ſuꝑ oēs homīes diligit: inſperata corꝑali amiſſione contriſtaret̉.niſi ſe ſapienter diuine diſpoſitionis cōſolatione cōſolaretur. Sicut enī in cordibus diligentiuꝫ ſeſe inuicē ſpes ⁊ oꝑtunitas cōfruendi ſe nutrit̉ quandaꝫ delectabilem dulcedīem: ita eiuſdē rei deſperatio ingerit moleſtam amaritudinēDe qua re veſtra prudentia meam pōtcognoſcere conſcientiam. Sic enī agnoſco veſtre dilectionis erga me ſinceritatem: vt ſim certus vos nō ignorare meedilectionis erga vos: ⁊ erga eos quibuſillā oſtēdebā ⁊ maxime erga monachoſbeccēſes veritatem. Nam nullus ſic cognoſcit amici veri cōſcientiā: ſicut illi qͥvere gerit amicitiam. Conſiderate ergoque poſſit eſſe in corde meo integra leticia quem tot amicorū me deſiderantiuꝫ⁊ a me deſideratoꝝ cōtriſtat inreparabiliter ꝑdita in hac vita preſentia. Unuſquiſqꝫ eorum de me ſolius amiſſione corporali dolet: ⁊ anima mea de om̄ibꝰ: qꝛab eoꝝ pn̄tia inuita tam inopinate ſcindit̉ dolet. Nam etſi maior multitudo ſimilem exhibentiuꝫ dilectionē in angliame videat̉ letificare: nullatenus tamentam longo tꝑe radicatam ⁊ nutritā priorem dilectionē de corde meo valet eradicare. Uera enī caritas nō minus dili-
y 2