Epiſtole anſelmi
bus rationibus prudens monachus eiꝰcallidas ꝑſuaſiones diſſoluat ⁊ annihilet. Sed qm̄ iā breuitatē quā exigit epiſtola exceſſi ⁊ totū qd̓ hinc dixi aūt dicēdū fuit ad cuſtodiendā mentis quietemꝑtinet: huius breuis exhortatio epiſtolānr̄am terminet. Nec putes cariſſime hecme dicere idcirco qd̓ ſuſpicer te aliqͣ mētis inquietudīe laborare: ſed qm̄ p̄dictꝰdn̄s vrſio cogit me aliquā āmonitōꝫ tibiſcribere: neſcio qͥd potius ſcribā vel moneā qͣꝫ cauere hoc qd̓ ſub ſpē recte volūtatis ſcio nouicijs quibuſdā ſolere ſubriꝑe. Quapropter amice mi ⁊ frater dilectiſſime cōſulit monet: p̄catur te cuiusdilectus dilector totis cordis viſceribꝰvt totis viribus quietē mētis ſtudeas ſine qͣ nulli licet callidi hoſtis inſidias circūſpicere: vel ſemitas ꝟtutū anguſtiſſimas ꝓſpicere. Ad hanc ꝟo monachusqui ī monaſterio conuerſat̉ pertingerenullatenꝰ valet: ſine cōſtantia ⁊ manſuetudine: q̄ manſuetudo indiſſolubilis comes eſt patiētie: ⁊ niſi monaſterij ſui inſtituta q̄ diuinis nō prohibent̉ mādatꝭetiā ſi rōnem eoꝝ non ꝑuiderit vt religioſa ſtuduerit obſeruare. Uale ⁊ op̄s dominus ꝑficiat greſſus tuos ī ſemitis ſuis: vt nō moueant̉ veſtigia tua vt iniuſticia appareas in cōſpectu dei ⁊ ſatierꝭcū apparuerit gl̓ia eius. Ora vt ego tecū: qꝛ ⁊ ego oro vt tu mecū.¶ Idem reſpōdit ad inquiſita de quodam comite excōmunicato: qͥ ſe diuīa celebrantibus miſcuit: ⁊ de p̄ſbyteris incōtinētibus: ⁊ ſecrete tamē confitentibꝰ.Uomodo ⁊ patri reuerendo abqbati wilhelmo frater anſelmusin hac vita diuturnā ꝓſperitatēin futura eternā felicitateꝫ. Ex quo vr̄aꝓbitas mihi ſuā dignata eſt p̄bere noticiam tantam eius concipi dilectionem:vt ſemꝑ eius mihi dulcis ſit memoria.Qd̓ exꝑtus ſū nō immerito fuiſſe qm̄ ⁊vitam veſtram amore ⁊ reuerētia dig-
nam agnoui exiſtere: ⁊ paternitatē vr̄aꝫnō ſine affectu dulcedinis erga prauitatē meā eſſe. Sepe nāqꝫ frēs a vobis veniētes me nō ſolū ſanctitatis vr̄e relatione edificauerūt: ſed ⁊ dignationis vr̄eſalutatione honorauerūt. Quare licet:qͥcqͥd eſt ī me toto minime poſſit tantismeritis reſpondere: meum tamen eſt qͣꝫtum amoris ⁊ reuerentie poſſum exhibe̓Sed hec deo in nobis ſeruāda ⁊ agēdacōmittens ad ea de quibꝰ meam ꝑuitatem cōſulere dignata eſt vr̄a prudentianō preſumēdo: ſed obediendo: reſpōdebo forte nō qd̓ mihi ſufficiat: ſed quodmihi videtur. Comes quidem veſter qͥexcōicatus vobis diuina celebrantibusſe miſcet mihi videt̉ humiliter amonendus: ne cōtemnēdo ſententiā eoꝝ quibꝰdeus affirmat ſe audiri cum audiunt̉: etſperni cū ſpernūtur: ſe ligare cū ligant:⁊ ſoluere cū ſoluūt: aggrauet ſuꝑ ſe deiiudiciū: a quo fugere nuſqͣꝫ homo pōt.Quare illi melius eſſe vt ꝑ ſalubreꝫ humilitatē abſtineat ab his a quibus eumapl̓ica ſegregat ſentētia: quā ꝑ preſumptionis cōtemptū ſe ingerat in illa q̄ nūqꝫ niſi ꝑ humilitatē q̄ſita ꝓſunt: at ſemper inordīate p̄ſumpta obſūt: nec debere cū vllo ſuo cōmodo ⁊ grauiſſimo ſuomalo cogere vos: vt cū eū offendere nolitis deū ⁊ apl̓ici auctoritatē grauiter irritetis: ad quos pacandos illum adiutorē habere nō poſſitis: facilius qͦꝫ ac benignius apoſtolicum eius rationes ſuſcepturū ſi ſuā illū ſententiā cognoueritreueritā. Quod ſi comes idē hanc amonitionē reſpuerit: ſcitis or deus plus eſttimēdus qͣꝫ homo Quapropter aut ẜmiam ꝓlatam apoſtolicam ſententiā ergaillum agendum aut ip̄m apoſtolicum ſiue aliquem vices eius gerentē de hocipſo denuo cōſulendū exiſtimo. De preſbyteris vero qui ſe aꝑte reproba libidinis cōuerſatione: deo reprobabiles exigent omnino tenendum eſt ꝙ apl̓ica ꝓ-
y