De ſimilitudinibus
ꝑ cōcordiā. Eſt enī pax carnal̓ ⁊ ſpūaliſconcordia carnal̓ ⁊ ſpūalis. Pax ⁊ concordia carnal̓ eſt quaꝫ hūc infideles veletiā falſi xp̄iani vbi in pctō cōcordāt ⁊ īquācūqꝫ pacē obtinēt. Hanc aūt pacemxp̄s nō cōmēdauit vbi dicit. Non venipacē mittere ī terrā ſꝫ gladiū. Per terrā:terrenos. Per gladiū ſeꝑatōem qͣ ſeparamur a carnalitate potes intelligere.Tercius ꝟo modus ſpūs fit victor iā ſibi ꝯiūgāt carnē. De hͦ ⁊ idē dn̄s ait. Pacē relinqͦ vobis: pacē meā do vobis. Etꝓpheta. Pax multa diligētibꝰ deū et īpace factus ē locus eiꝰ. Quartus veromodus ē prenūciatōe corruptōe noſtratrāſmutata vt iā diximꝰ in corruptione¶ De qͣdriꝑtito ſtatu humāe natureOtādū ſi qͥdē qꝛ humane nature qͣtuor ſūt ſtatus qͥbus ꝓ diu̓-ſis meritꝭ btā vita vl̓ miſeria reddit̉. Duo nāqꝫ pͥmi beati: duo poſtremimiſeri. Beatoꝝ aūt alius minꝰ beatus:alius ꝟo beatiſſimꝰ. Itaqꝫ miſeroꝝ aliꝰminꝰ miſer: alius ꝟo miſerrimꝰ ē. Satꝭitaqꝫ btūs fuit ille qͦ an̄ pctm̄ fuit: adā īꝑadiſo ſtetit. Btīſſimꝰ ꝟo ē ille qͥ nūc ēin celo vbi ſctōꝝ aīe ſūt. Minꝰ aūt miẜeſt ſtatꝰ nr̄ qͦ dū in hͦ ſcl̓o viuimꝰ. Miẜrimꝰ vero illo qͦ reprobi ꝑmanebūt ī penis īferni. Ut gͦ in btīſſimo ſtatu eternaliter qͥeſcamꝰ in dei ẜuitio tꝑaliter laboremꝰ. Nā ⁊ eternū p̄miū eterna ꝓmerēdū ſeruitio eēt: ſi vtrūqꝫ ſimul eē poſſethō qꝛ eternū habere nō poſſet p̄miū niſi deo laborādo eternū exhiberet obſeq̄um. deus ſue vite p̄miūqꝫ ē eterna: viteqꝫ hoīs q̄ eſt tꝑal̓ ẜuitiū cōparat. Si eīhō qͣꝫdiu vixerit deo ẜuierit ⁊ deꝰ hͦ ei coadiuuet ⁊ ip̄e recōpēſabit qd̓ ſi nō a pͥncipio vite ſue deo deſeruire ceperit vſqꝫin finē ꝑſeuerauerit: deus ab vite ſue p̄cedentis ſeruitiū nō exiget: ſicut nec ip̄ea deo vite illius p̄cedētis p̄miū. Si aūthō eꝯͣ qͦ adiūxerit deo deẜuierit: ⁊ deusei nullū repēdet meritū qͣꝫdiu ⁊ ip̄e vixe
rit: ꝙ ſi nō a pͥncipio vite ſue male d̓o ceperit ſeruire: ſed exqͦ ceꝑit vſqꝫ ad fineꝫvoluerit ꝑſeuerare: nō ei deus vite̓ p̄cedentis ſeruitium bonum recompenſabit in bonum: ſicut nec ipſe vite illius p̄cedentis premiū habere noluerit maluꝫnec ⁊ ſue vite p̄cedentis bono ⁊ dei p̄cedentis vite malo carebit p̄mio Nō ergoẜuiat ſꝑ oīs hō qͥſqꝫ eo ordīe qͦ cōſtitutꝰabip̄o eſt ¶ De tribus hoīm ordinibusſt ¶ Res qͥppe ſt̓ ordīes hoīm: vicꝫ orātes. agricultores: defēſores. Hosāt ordīes ſic ad diuerſa officia deꝰ ī hocmūdo diſpoſuit quēadmodū quidā pr̄:familias oues ⁊ boues ⁊ canes maxīosin domo ſua diſtribuit. ⁊cͣ. ExēplumUes nanqꝫ (ouiū: boū: ⁊ canūadhuc hꝫ vt lac ſibi ⁊ lanā ferātIBoues ꝟo vt terraꝫ exerceant.Canes āt vt tā boues qͣꝫ oues a lupis defendāt. Si igit̉ hoꝝ q̄cūqꝫ aīaliū ſuumgerat officiū illud ad vitā ſeruat dn̄s qꝛeiꝰ ſibi vtilis ē vita. ſi ꝟo officiū qd̓ ē ſuum nō egerit morte ſua iudicat̉ dignuꝫqꝛ eiꝰ vita nullū fert fructū. Si enī ouislac vl̓ lanā nō attulerit: bos āt terrā nōexercuerit qm̄ aliū fructū ferre potuer̄t.Rurſus ſi canis cuſtodie pecudū deputatꝰ eas lupis ꝑmiſerit lāiare aut eaſdēip̄e vel alios canes ceperit ſtrangulare.Quid alius dn̄s agere dꝫ qm̄ eū obrue̓.Sic ⁊ d̓s de ill̓ ordībus agit qͥs ad officia diuerſa in hͦ mūdo diſpoſuit. Quoſdā nāqꝫ vt cl̓icos monachos qꝛ adhucip̄m diſpoſuit vt ꝓ alijs orēt: miteſqꝫ vtoues lacte p̄dicatōis eos imbuāt: lanaqꝫ ſui boni exēpli feruētes mūdi amorefaciāt. Alios ꝟo vt agricultores ad hocdiſpoſuit vt de ſuo velut boū labore ipſi viuāt ⁊ alij. Quoſdā etiā vt milites īhͦ inſtituit vt aſꝑitatē ꝓut neceſſe fueriton̄dāt tā orātes qͣꝫ agricl̓tores ab aduerſis gētibꝰ velut a lupis defēdāt. Si adgo ſui quiſqꝫ ordinis officiū impleat lōgā ꝓmerent̉ vitā: qꝛ ceteroꝝ viuunt ad