De ſimilitudinibus
ſet ꝓfecto feciſſꝫ qd̓ facere debuiſſꝫ ⁊ qd̓deo placuiſſet. Sed quia illius p̄ceptuꝫp̄terijt: gr̄am eius ſtatim ꝑdidit. Hāc ergo ſi voluerit homo recuꝑare: ſicut deꝰiubet iurat: ⁊ in baptiſmate qd̓ audiuimus illū ſeruū iuraſſe: ſed qꝛ ⁊ hocipſuꝫtranſgredit̉: relictis om̄ibus cū ꝓpͥa voluntate monachus efficit̉: aut gͦ monachus ſaluabitur: aut aliter dampnabit̉.¶ Similitudo inter diabolum ⁊ improbum placitorem.Erum ſciēdū eſt: qꝛ ſic placitat̉vdyabolus cōtra hominem qͦ imꝓbus placitator cōtra dyabolūaliquē: improbus enī placitator licet nōhabeat rectū: tamē propter improbitatēſuam veniēs ad placitum ī hoc ꝙ eſt iniuſtum ⁊ qd̓ eſt iuſtū oſtēdere vult iniuſtum. Sed cū eū aliqͥs iuriſperitus audit: ⁊ qꝛ nō rectā habeat cauſam agͦſcit:iudicat eſſe iniuſtū: qd̓ ille dicebat iuſtū⁊ eſſe iuſtū qd̓ aſſerebat iniuſtuꝫ. Sic ꝙille cōuictus diſcedit dolens ꝙ aliqͥd facere nō poterit. Sꝫ aliqͣꝫto tꝑe trāſactopoſtqͣꝫ hoc iudicium putat obliuioni eētraditū: rurſus ſuam incipit cauſam dicēs ſibi fieri iniuriaꝫ. Ꝙ ſi aliqͥs ſibi dixerit hoc iaꝫ eſſe diffinitū: dicit nō recteeſſe iudicatum. Sed ille qui ſemel iamvicit non attendat ad ea que dixit: ſedtantum dicat ꝙ ſemel eſt bn̄ diffinitum:nō eſſe iteꝝ incipiendū. Sic enī fine labore ſemꝑ ab inimico ſuo ſe liberare poterit. Similiter āt dyabolus placitat cōtra hoīem. Locus āt placiti huiꝰ eſt corhoīs alicuius. Ad hūc itaqꝫ locū diabolus venit ad placitum: ⁊ licet ſciat ꝙ rectum nō habeat: tamē ibi aſſerit verumeſſe qd̓ falſum eſt. Et ecōtra ibi nāqꝫ dicit cogitatione quā immittit verū eē qd̓homo debeat mūdum diligere: diuitiaſ⁊ honores appetere deſideria carnis adimplere: hec ⁊ his ſil̓ia facere: quod quidem falſum eſt. Ex alia ꝟo ꝑte dicit eſſefalſū: ꝙ homo debeat mūdū relinquere
diuitias ⁊ honores ꝯtemnere: deſideriacarnis abſcidere elemoſinis pctā ſua redimere: monachatū demuꝫ acciꝑe: hec⁊ alia plura facere Quod totum verumprobatum eſt eſſe. Sed cū aliqͥs qͥ interrectos nō rectoſqꝫ cogitatus ſcit diſcernere: audit dyabolū in corde ſuo. hec dicere iudicat iniuſtū eſſe cogitatū: quē ille eſſe iuſtum dicebat: ⁊ eſſe iuſtū: queminiuſtū affirmabat Et hoc iudicio factaabicit iniuſtum: ⁊ ſeqͥtur iuſtū: cōtempnenſqꝫ ſcl̓m accipit monachatuꝫ. Sicqꝫdyabolus cōuictus a corde placito recedit: cōtriſtaturqꝫ: qꝛ vincere nō poterit.ſed poſtqͣꝫ ſperat dyabolꝰ: qꝛ homo oblitus fuerit: ꝙ antea ſic iudicauerit: putans eū aliqua ꝑte poſſe inuenire inimicum ad eūdum locū cordis reuertit̉: renouatoqꝫ placito qͣſi non recte diffinitocōqueritur. Ꝙ ſi ille ꝓ certo cognouerit: quia rectum iudicauit eo ꝙ ſeculumrelinquendum eſſe cenſuit. Dyabolꝰ ſtatim nō eſſe rectū reſpōdet vt eū tamcitovel ita oīno deſereret: adhuc poſſe ſibipſi remanendo in ſeculo indulgere pauperibus: vel ſuis ad eū reſpicientibꝰ ſubuenire. Sed ille qui ſꝑ mūdū ip̄mqꝫ dyabolū recte ſuꝑauit: non curat ea q̄ fraudulenter ille dicit: ſed firmum teneat: qꝛqd̓ ſeml̓ iuſte eſt ſtabilitū: nō eſſe denuodeſtruendū. Et quod recte diffiniuit relinquendū nō eſſe iteꝝ appetenduꝫ. Sicenī facile deo ſubueniente dyaboluꝫ poterit ſuperare.Similitudo inter deum ⁊ quēlibꝫ regē.Eus ipſe ſic inimicitias exercetdaduerſus dyabolum quo rex qͥdam contra pͥncipē quendā inmicum ſuum. Hic aūt rex habet ī regnoſuo villam admodum amplam.¶ De regno villa ⁊ caſtello ⁊ diuigiōe.¶ Nvilla vero caſtellum quoddāiſupra caſtellū āt vnū diuigionēIn illa qͥdē domꝰ ſt̓ valide pl̓esīualide. In caſtello āt firmitas ē tanta: