LiberIiAnſelmi

caꝑe volunt: cito poſt eos currere ſatagunt: ⁊ quia non ad ſuos pedes ſed adpapiliones intēdūt: aliqn̄ in foueam cadunt: ſeqꝫ immaniter leduntˡ. Plerūqꝫꝟo cū eos vident alicubi reſediſſe: incedunt ſuauiter: ⁊ caute vt eos valeāt cōprehendere: ꝙ dum faciunt: manibꝰ qͦꝫplaudūt: ⁊ ad inuicem leui voce dicuntecce iam eos habebimꝰ. Sed tamē ꝓpius accedētes eos app̄hendere temptātpapiliones auolāt: ſi quoniā ꝟo eos app̄henderūt: exultant de nihilo quaſi magnū quid fuerīt adepti. Similiter āt faciunt qui huius mūdi honores appetūtHonores enī huius mūdi nunqͣꝫ certaꝫtenēt viā: ſꝫ ī certis diuerſicul̓ de vno adaliū tranſuolant. Cūqꝫ ſub alicuius ſubſiſterēt poteſtate: nec ibi diu poſſunt remanere. Hos gͦ cū ſtl̓ti hoīes aſſeqͥ cupiunt feſtināt poſt eos quibuſcūqꝫ mōispoſſūt: ⁊ qꝛ nō cōſiderāt quo eos mō aſſeqͣntur: ſed vt qͦ quomō adipiſcant̉: ſepius migrauit crimīa decidūt quibꝰ ſuas aīas vehemēter ledūt. Aliqn̄ vero cūviderint eos alicubi qͣſi paratos ſibi eē:accedūt illuc latēter: ⁊ multū callide: vtqͣſi nullo ſciente valeāt eos obtinere: qͦdū appropiant vehemēter gaudēt ⁊ exultent: ſꝫ cū ꝓpius acceſſerint: eoſqꝫ ſepoſſe iā app̄hēdere putauerūt honoresde manibꝰ eoꝝ ſe excutiūt. ⁊ aliqͣ de cauſa ad alios: aliquos ſe trāſferūt. Quosſi qn̄ adepti fuerīt gratulant̉ qͣſi aliquēverū honorē ſint aſſecuti: cū ad veri honoris culmē ꝑuēire nō poſſint: ſi nō hoscū ſuoꝝ ſatiſfactōne cōmiſſoꝝ reliq̄rint¶ Similitudo inter deū ⁊ aliquē dn̄m.Ta inter deū ⁊ hoīes agit̉: quomō inter dn̄m aliquem ⁊ ſeruosillius qͥ vulgo naturales vocācant̉ Si eī dn̄s naturali ſeruo aliqͥd iuſſerit: ⁊ ſeruꝰ dn̄o libēter obedierit: agitſeruus qd̓ debet ⁊ qd̓ dn̄o placet. Si ātdn̄i ſui p̄ceptis reſtiterit: gr̄am ip̄ius ſtatiꝫ amittit. quā ſi voluerit recuꝑare: ac

deinceps dn̄o ſuo fideliter ſeruire: ſicutprius debuerat naturaliter feciſſe. Si eītūc dn̄s iuſſerit: iurat ꝙ eius obediat p̄ceptis: eiqꝫ fideliter ſeruiet: qͣꝫdiu vixerit. Quo facto dominus ei cōdonat qd̓deliqͥt: ⁊ ſi ita ſibi placuerit: aliqͥd ꝓpͥetatis vn̄ viuat habere concedit. Ueruꝫaliqͣꝫto tꝑis trāſacto: ẜuꝰ paulatī incipitq̄ iurauit obliuiſci ⁊ ab amore dn̄i ſui tepeſcit: Et qꝛ ea q̄ dn̄s iubet ſibi dura vident̉ prius q̄dam poſtmodū plura trāſgredit̉ donec in oībus pene ꝑiurus habeat̉. ſicqꝫ rurſus dn̄i ſui gr̄aꝫ ꝑdit quāprius recuꝑauerat ſpōſione correctōisQuid ergo amplius faciet. Quid alid̓ꝓmittere pōt: naturale ius corripit: iuſiurandū violauit. Eſt tamen aliud qd̓adhuc faciendū inuenit: ſeruus licentiadn̄i ſui aliqͥd retinuerat impropͥetate vn̄ſe pōt vt antea recōciliare. Poſtqͣꝫ gͦ ſeerraſſe cognoſcit: ad dn̄m ſuū redit: euꝫexorās huiuſmōi ꝟbis. Dn̄e inquit confitebor meā iniquitatē: qꝛ qd̓ tibi naturaliter debueraꝫ: quodqꝫ poſtmodū iureiurādo ꝓmiſeraꝫ: totū ad meā trāſgreſſus ſū miſeriam. Sed adhuc ſemel īdulge mihi ſi placet qͥcqͥd deliqui: ⁊ ego tibi reddā qͥcqͥd ꝓprietatis ꝑ tuā licentiāhactenus retinui: me aūt ip̄m ita in tuoſeruitio aſtringam ꝙ meam ex toto volūtatē dimittā: tuam ꝟo inqͣꝫtuꝫ poterofaciā. Et vt eā ſꝑ valeā implere: ponamme in illoꝝ ſubiectiōe: qͥ me illā ſciant ⁊velint docere: ⁊ admonēdo corripiēdo:caſtigādo faciāt cuſtodire. De quibꝰ oībus faciā tibi iuſiurādū: ſi mihi indulſeris: qͥcqͥd hactenꝰ deliqͥ. Tū dn̄s ⁊ adhuc inqͥt indulgeo tibi oīa que petis: ſitu om̄ia feceris que ꝓmittis. Sed hͦ ſcias: quia niſi hanc cōuentionē cuſtodieris: vel ſi eam caſu in aliquo violauerisniſi ad eam penitendo rediens per aliāconuētionē me placare poteris. Eodeꝫitaqꝫ mō inter deū ⁊ hoīes agit̉. Deꝰ eīpͥmo hoī cuidā p̄cepit: cui ſi ille obediſ-