De incarnatione verbi

quod filij eſſent: que oīno equales eē debent: cum alter filius (maioris parētis)dignitate excelleret: alter (minoris parētis) humilitate ſubeſſet. Ꝙͣto em̄ maioreſt natura dei qͣꝫ hoīs: tanto dignius eſteſſe filium dei qͣꝫ filiū hominis. Si ergoſpūſſāctus natus eſſet ex virgine: cū filius dei haberet excellēciorē natiuitatemſolā que ex deo eſt: ⁊ ſpūſſāctus minorētantū que eſſet ex homine: alia perſonaeſſet maior ⁊ alia minor ſecūdum dignitatem natiuitatis ꝙ nō cōuenit. Quodſi aūt pater in vnitatē ſue perſone hominem aſſumpſiſſet: eaſdem faceret in deopluralitas filiorū incōuenientias: ⁊ adhuc aliam. Nam ſi eſſet filius virginis:due ꝑſone in trinitate nomē nepotis aſſumerēt: quia et pater nepos eſſet parētum virginis ⁊ filius eius virginis eſſetnepos: cum ip̄e tamen nihil haberet exvirgine. Qm̄ ergo qͣꝫlibet paruū inconueniēs in deo eſt impoſſibile: non debuit alia perſona incarnari qͣꝫ filius. Illoem̄ incarnato nullum ſequitur incōueniens. Quod em̄ patre minor dicit̉ filiuset ſpūſancto ſecūdum humanitatē: nontamen ille due perſone ideo excellūt filio: quia eādem maieſtatem (qua maiores ſunt hūanitate filij) habet ⁊ filiꝰ quaet ip̄e preeſt cū illis ſue hūanitati. Eſt ⁊aliud cur magis cōueniat filio incarnatio qͣꝫ alij. Qui em̄ erat incarnādus oraturus erat ꝓ humano genere. Et ſatisconueniētius ſuſcipit mens hūana filiūpatri qͣꝫ aliuꝫ alijs ſupplicare: qͣꝫuis hecſupplicatio non fiat a diuinitate: ſed abhūanitate ad diuinitatē Ꝙ idcirco filiꝰdei facit quia homo per vnitatē perſone filius dei eſt. Amplius. Qui hoīemerat aſſumpturus venturꝰ erat ad pugnādum contra dyabolum: ⁊ ad intercedēdum (ſicut dixi) ꝓ hominibꝰ. Quiambo dyabolus ſcilicet ⁊ homo per rapinam ſe voluerunt facere ſimiles deo:cum propria ſint vſi volūtate. Et quia

per rapinam voluerūt: non niſi falſitatem qm̄ non niſi iniuſte voluerūt. Propria enim volūtas hominis ſine angelieſt que contra volūtatem dei eſt. Cumem̄ vult aliquis ꝙ deus velle prohibet:nullū habet auctorem ſue volūtatis niſi ſeip̄m: ⁊ ideo ſua propria eſt. Nam qͣꝫuis homo volūtatem ſuā aliquādo ſubdat voluntati alterius hominis: ꝓpriatamen eſt ſi contra deū eſt: qm̄ non eamſubdit niſi vt aliquid qd̓ vult attingat:et idcirco ſeip̄m habet auctorem cur eāalij ſubdat. Quapropt̓ propria voluntas eſt que nulli alij eſt ſubdita Soliusaūt dei eſt propriam habere volūtatemideſt que nulli ſubdita ſit Quicūqͣꝫ igit̉propria volūtate vtitur ad ſimilitudinēdei: per rapinā nititur: et deū ꝓpria dignitate ⁊ ſingulari excellētia priuare qͣꝫtum in ip̄o eſt cōuincitur. Si em̄ eſt aliaaliqua volūtas que nulli ſubdita ſit: nōerit volūtas dei omnibus p̄lata: nec eritipſa ſola cui nulla alia preſit. Nulla igitur triū perſonaꝝ dei cōgruētius ſemetipſam exinaniuit for. ſer. acti. ad debellandū dyabolū ⁊ intercedēdum pro homine qui ꝑ rapinā falſam ſimilitudineꝫdei preſūpſerāt: qͣꝫ filius: qui ſplēdor lucis eterne ⁊ vera patris imago: nō rapinā arbitratus eſt eſſe ſe equalē deo: veꝝper veram equalitatē ⁊ ſimilitudinē dixit ego ⁊ pater vnū ſumꝰ. Et qui videtme videt ⁊ patrē. Nullus nāqꝫ iuſtiꝰ expugnat reū: vel punit aut illi miſericordius parcit vel pro eo intercedit: qͣꝫ cuiſpecialiꝰ iniuria fieri probat̉: nec aliqͥdconuenientius opponit̉ falſitati ad expugnādum: aut apponitur ad ſaluādūqͣꝫ veritas. In illū em̄ (falſā dei p̄ſumētes ſimilitudinem) ſpecialiꝰ peccaſſe vident̉ qui vera dei patris ſimilitudo creditur. Suſcepit aūt in vnitatē perſonehoīem vt dictum eſt vt ſint due nature:diuina ſcilicet et humaana: vna perſona De qua perſona quā firmeſſime cre-

d ij