AnſelmiLiber

vnus ⁊ ſolus ē deus ſicut ſummū bonūeſt vnum et ſolum: ⁊ ſic ſumma ſubſtantia vel eſſentiā ſiue natura que eadē ratione qua ſummuꝫ nullatenꝰ pluraliterpoſſe dici ꝓbatur. Qui vnus ſolꝰ deuscū ſit tres perſone pater ⁊ filius ⁊ ſpūſſanctus: nō tamē filio incarnato neceſſe ē alias quoqꝫ ꝑſonas (ſicut ille diſputator putat) incarnari ſed impoſſibile.Perſonas em̄ nō negat plures eē idcirco qm̄ alie ſūt abinuice. Si em̄ abīuicēnō eēt: alie plures nō eſſēt. Sed vt breuiꝰ explicē qd̓ volo ⁊ faciliꝰ: loqͣr tm̄ ſic̄ſupra feci de patre ⁊ filio: qꝛ ꝑ hos claꝝerit quid intelligēdum ſit de ſpūſancto.Pater ergo ⁊ filius ſecūdum ſubſtātiaꝫnon ſūt plures nec alij abinuicem quianon ſūt due ſubſtātie nec alia ſubſtātiapatris alia filij ſed vna et eadē ſubſtancia ſunt pater ⁊ filius. Secūdum perſonam vero ſūt plures ⁊ alij abinuice: qꝛpater ⁊ filius non ſūt vna ⁊ eadem ꝑſona ſed due et alie abinuicem. Dicit ergo ſi filius incarnatus eſt: ⁊ filiꝰ non eſtalia ſed vna et eadem numero res: quepater: ergo neceſſe eſt patrem quoqꝫ eēincarnatū. Una em̄ ⁊ eandē numero rēimpoſſibile eſt ſimul eſſe ⁊ non eſſe in eodem hoīe incarnatam. Et ego dico. Sifiliꝰ īcarnatꝰ ē ⁊ filiꝰ nō ē vna ⁊ eadē numero ꝑſona q̄ pr̄ ē ſed alia: non idcircoeē patrē incarnatū neceſſe eſt Aliam em̄ꝑſonā eſſe in vno hoīe incarnatā: ⁊ aliāſimul nō eſſe in eodē hoīe īcarnatā poſſibile eſt. Et ille. Si deus filius incarnatus eſt: ⁊ deus qui eſt filiꝰ nō eſt aliꝰ ſedvnus ⁊ idem numero deꝰ qui pater eſt.Plus tamen (qͣꝫuis diuerſe perſone ſintpater ⁊ filius) videtur neceſſe eſſe patrēquoqꝫ incarnatū cū filio propter idēptitatem deitatis: qͣꝫ poſſibile eſſe propterdiuerſitatem ꝑſonarū non eſſe ſimul incarnatū. Uidete quid hic dicit: quomōclaudicat vtroqꝫ pede in incarnatōe filij dei. Nam qui recte ſuſcipit eiꝰ incar-

nationem: credit eū nō aſſūpſiſſe hominem in vnitate nature ſꝫ in vnitatem ꝑſone. Hic aūt ſomniat hoīem a filio deimagis eē aſſūptū ī nature vnitatē qͣꝫ inꝑſone vnitatē Si em̄ hͦ nō opinaret̉: nōdicerꝫ magis neceſſariū eē patrē cū filioincarnatum (quō vnus eſt deꝰ pater etfilius) qͣꝫ eſſe poſſibile illum ſimul nō eēincarnatū quia plures ſūt ꝑſone. Utroqꝫ igitur pede ideſt in vtraqꝫ parte claudicat: in incarnatōe filij dei qui vna natura eſt cū patre et alia perſona a patrequicūqꝫ exiſtimat hanc incarnatōeꝫ ſiceſſe ſecūdum nature vnitatē: vt filiꝰ nōpoſſit incarnari fine patre: nec intelligiteam ſic ſecūdum vnitatem eſſe perſonevt pater non poſſit incarnari cum filio.Quippe deus non ſic aſſūpſit homineꝫvt natura dei ⁊ hominis ſit vna et eadēſed vt perſona dei ⁊ hominis vna eadēqꝫ ſit: quod nō niſi in vna ꝑſona dei eſſepoteſt. Diuerſas em̄ perſonas vnā ⁊ eādemqꝫ perſonam eſſe cū vno eodēqꝫ homine nequit intelligi. Nam ſi vnus hōcū ſingl̓is pl̓ibꝰ ꝑſōis vna ꝑſona ē ncc̄eeſt plures ꝑſonas que alie ſunt a ſe inuicem eſſe: vna eandemqꝫ ꝑſonaꝫ: qd̓ noneſt poſſibile. Quapropt̓ impoſſibile eſtdeo incarnato ſecūdū vnā quālibet perſonā: illum ſecūdū aliā quoqꝫ incarnariꝑſonā. Cur aūt deus magis aſſūpſit hominē in vnitatem ꝑſone filij: qͣꝫ in vnitatem alicuius aliarū perſonarū: qͣꝫuis inhac epiſtola noſtrū hoc ꝓpoſitum nonfuit: tamē qm̄ huiꝰ rei mentio ſe obtulitaliqͣꝫ reddēdam rationē exiſtimo. Nempe ſi ſpūſſāctus incarnatus eſſet ſicut filius eſt incarnatꝰ eſſet ſpūſſāctus filiushominis. Eſſent igitur duo filij in trinitate dei ſcilicet filius dei ⁊ filius homīsUnde quedā naſceret̉ dubietatis cōfuſio cuꝫ de deo filio loq̄remur vtriqꝫ em̄eſſet deus: ⁊ filiꝰ qͣꝫuis alter dei alter hominis: fieret quoqꝫ quaſi quedā inequalitas diuerſarū perſonaꝝ ſecūdum hoc