LiberAnſe imī

dimus eſſe: non ex duabus perſonis inxp̄o: tamē quia poteſt dici vnde parumcaute intuētibus videri poſſit xp̄s ex duabus ⁊ in duabꝰ ꝑſonis exiſtere: nō inutile mihi videtur aliquid dicere.¶ Quō in xp̄o nō dicūtur due ꝑſone eēſicut due nature aſſūpte. ¶ Ca. V.Icūt em̄ quidā. Quō dicimꝰ ind Oxp̄o nō eē duas perſonas ſicutduas naturas. Nā deus ⁊ antehoīs aſſūptōem perſona erat nec poſtqͣꝫhoīem aſſumpſit perſona deſtitit eſſe: ethomo aſſūptus ꝑſona eſt: qꝛ oīs homoindiuiduus eſſe ꝑſona cognoſcit̉. Quare alia eſt ꝑſona dei que fuit ante incarnatōem alia hoīs aſſumpti: ſicut igiturxp̄s deus et hō: ita due in illo videntureſſe perſone. Que raciotinatio ꝑ hoc videtur probare duas eſſe ꝑſonas in xp̄oquia deus eſt ꝑſona et hō aſſūptus ē ꝑſona. Sed non ita eſt. Sicut em̄ in deovna natura eſt: plures ꝑſone: et pluresꝑſone ſunt vnā natura ita in xp̄o vna ꝑſona eſt: plures nature: ⁊ plures natureſūt vna ꝑſona. Quēadmodū em̄ patereſt deus ⁊ filius eſt deꝰ: ⁊ ſpūſſāctus eſtdeus: ⁊ tamē nō tres dij ſed vnꝰ eſt deꝰita in xp̄o deꝰ eſt ꝑſona: ⁊ hō eſt ꝑſona:nec tamē due ſūt: ſed vna ꝑſona. Nonem̄ eſt aliꝰ deꝰ: alius hō in xp̄o: qͣꝫuis aliud ſit deus: aliud hō: ſed idē ip̄e eſt dequi ⁊ hō. Uerbū em̄ caro factū: aſſūpſitnaturā aliā non aliā ꝑſonā. Nā cū ꝓfertur hō: natura tm̄ que cōmunis eſt oībꝰhoībus ſignificat̉. Cū vero demōſtratiue dicimus iſtū vel illū hoīem: vl̓ ꝓprionoīe iheſū: ꝑſonā deſignamꝰ: que cū natura collectōem hꝫ ꝓprietatū qͥbꝰ hō cōmunis: ſit ſingl̓is ⁊ ab alijs ſingulis diſtinguit̉ Nā cū ita deſignat̉ non qͥlibethō ītelligit̉ ſꝫ qͥ ab angl̓o nūciatꝰ ē qͥ deet hō filiꝰ dei ⁊ filiꝰ ꝟgīs ē ⁊ qͥcqͥd de illodicit̉ aut ſecūdū deū: aut ſecūdū hominē verū eſt dicere. Neqꝫ em̄ ꝑſonalit̓ filiꝰ dei deſignari poteſt vel nominari ſi-

ne filio hoīs: nec filiꝰ hoīs ſine filio dei:quia idem ipſe eſt filiꝰ dei qui filiꝰ hoīs:⁊ eadem ē verbi ⁊ aſſūpti hoīs ꝓprietatum collectio. Diuerſarū vero ꝑſonarūimpoſſibile ē eandem eſſe ꝓprietatū collectionē: aut de inuicē eas p̄dicari. Nāet petri ⁊ pauli nō eſt eadē ꝓprietatumcollectio: ⁊ petrꝰ nō dicit̉ paulꝰ nec paulus petrus. Cū ergo verbū caro factuꝫeſt: naturā aſſūpſit: que ſola noīe hominis ſignificatur: ⁊ ſemꝑ eſt alia a diuinanatura. nō aliā aſſūpſit ꝑſonā qm̄ eādēhabet cū aſſūpto hoīe ꝓprietatū collectionem. Nō em̄ idē eſt hō: ⁊ aſſūptus averbo: hō ideſt iheſus: qm̄ in noīe hoīsſicut dictū ē ſola intelligit̉ natura in aſſūpto vero hoīe vel in noīe iheſu intelligit̉ cū natura (ideſt cū hoīe) collectioꝓprietatū: que ē eadē eidē aſſūpto homini ⁊ verbo. Quapropt̓ non dicimusverbū ⁊ ſimpliciter hoīem eandē eſſe ꝑſonā: ne nō magis dicamꝰ illum hoīemeandē eſſe ꝑſonā cuꝫ verbo: qͣꝫ quēlibethoīem ſꝫ verbū ⁊ illū aſſuptū hoīem ideſt iheſū: ſicut nō credimus eūdē hoīeꝫeandē ſimpliciter eē ꝑſonā cū deo: ſꝫ cuꝫilla ꝑſona: q̄ verbū eſt: ⁊ filiꝰ eſt: ne confiteri videamur ipſū hoīem ꝑſonā eandē eſſe: que pater ē aūt ſpūſſāctus. Sedquō ⁊ verbū ē deꝰ: ⁊ ille aſſūptus hō eſthō verū ē dicere quia deꝰ et hō eadē eſtꝑſona eſt: ſed in noīe dei ſubaudiēdumverbum et in nomine hominis ſubaudiendus eſt filius virginis.¶ Ꝙ pr̄ filiꝰ ⁊ ſpūſſāctꝰ nō ſint tres resſeperate naturali ꝓbat̉ exēplo. .VI.E ſcriptis illiꝰ cui reſpondeo inhac epl̓a nihil potui videre predter illud ꝙ ſupra dixi ſꝫ puto ſicrei veritatē patere ex hijs q̄ dixi vt nulli lateat intelligēti nihil qd̓ ab illo dicit̉vim veritatis tenere. Sed ſi reuocatusa multitudine deorū: pluralitatē abnegat in deo ꝑſonarū: hoc ideo facit: quianeſcit vnde loquit̉ Nam nec deū nec ꝑ-