Druckschrift 
Catholicon
Seite
183v
Einzelbild herunterladen
 

DeLanteꝘ

liocabant ad litandū. Lituus ēt dr̄ baculus curuus quoaugures vtebāt̉ vel paſtores: ⁊ tūc ē generis fe mininiLiuens in liueo. ues. exponitur.Tiueo. ues. liui liuere .i. nigrere: eē vel fieri liuidū: ⁊ ponit̉ꝓ īuidere. vn̄ liueſco. ſcis. inchoa. ⁊ liuidus. da. dū. ꝗ ē talis coloris vel īuidus. Et ꝯparat̉ liuidus. dior. diſſimus.vn̄ liuide. diꝰ. diſſime. aduer. ⁊ hͨ liuiditas. tatis. Itē a liueo. ues. liuebā. bam ꝯuerſa in. ns. fit h̓ ⁊ hec ⁊ hoc liuēsuētis .i. niger liuidus vel īuidus. Liueo ꝯponit̉ vt colliueo. liui. i. ſil̓ liuere. vn̄ colliueſco. ueſcis. inchoatiuū. Liueo cū oībꝰ ſuis ꝯpoſitis ē neutrū: ⁊ caret ſupino: ⁊ facitp̄teritū in. ui. ſyllabā. mutat .n. eo in i. ⁊ ꝓducit hāc ſyllaLiuidus. da. dū. in liueo. ues. vide. (bā li vbiqꝫ.Liuor. a liueo. ues. dr̄ h̓ liuor. uoris .i. liuiditas vel inuidiavel dolor vel vulnꝰ ẜm Bug. Pap̄. v̓o dicit. Liuor ē macula nigra nigredo vel īuidia. Proprie aūt liuor ē plagavirgaꝝ vel inflatio vulneris cū pallore: ⁊ ꝓducit pͥmaꝫ.vn̄ Qui. Paſcit̉ in imis liuor poſt fcā liq̄ſcit. Hic nota ꝙ ſic̄ dic̄ Greg. in. 5. li. mora. exponēs illud Iob. Parnulū occidit inuidia. Inuidere nō poſſumꝰ niſi eis quosnobis in aliquo meliores putamꝰ. Paruulus ē ꝗ īuidiaocciditur: qꝛ ipſe niſi inferior exiſteret de bono alteriusnō doleret. Inuidia cū mētē tabefecerit cūctaqꝫ īuenerit bn̄ geſta: ꝯſumit. vn̄ bn̄ ꝑ Salomonē dr̄. Putredo oſſiū inuidia: qꝛ ꝑ liuoris vitiū an̄ dei oculos pereūt ēt fortia fcā v̓tutū. Oſſa ꝗppe ꝑ inuidiā putreſcere ē: q̄dā etirobuſta deꝑire. Sꝫ cur hec de inuidia dicimꝰ ſi nō etiaꝫqͣliter eruat intimemꝰ; Difficile nāqꝫ ē vt hō alteri noninuideat qd̓ adipiſci alter exoptat: qꝛ ꝗcꝗd tꝑale ꝑcipit̉tāto minus fit ſingulis: qͣꝫto diuidit̉ ī multis. Et iccircod̓ſiderātis mentē liuor excruciat: qꝛ hͦ alter appetit: autfunditꝰ alter accipiēs adimit: aut a quātitate reſtringit.Qui gͦ liuoris peſte plene carere deſiderat: illā hereditatē diligat: quā coheredū numerꝰ nō anguſtat: q̄ ⁊ in oībvna ē ⁊ ſingulis tota: q̄ tāto largior on̄dit̉ qͣꝫto ad hāc ꝑcipiētiū multitudo dilatat̉. Imminutio gͦ liuoris ē affectus ſurgēs eterne dulcedinis: ⁊ plena mors eiꝰ ē ꝑfectamor eternitatis. Nā quū mēs ab eiꝰ rei appetitu retrahit̉ quē accipiētiū numero ꝑtit̉: tāto magis ꝓximū diligit: qͣꝫto minꝰ ex ꝓfecto illiꝰ ſua dāna ꝑtimeſcit. q̄ ſi ꝑfecte in amore pr̄ie celeſtis rapit̉: plene ēt ⁊ in ꝓximi dilectōe ſolidat̉: qꝛ quū nulla terrēa deſiderat: nihil ē qd̓ eierga ꝓximū charitati ꝯͣdicat. Que nimiꝝ charitas ꝗd ēaliud qͣꝫ mētis oculus? ꝗ ſi terreni amor puluere tāgit̉ab eterne lucis mox ītuitu leſus reuerberat̉. ꝙ aūt ꝑuulus ē ꝗ terrēa diligit: magnꝰ ꝗ eterna ꝯcupiſcit: pōt ēt ſicnō īcōueniēter ītelligi. Paruulū occidit īuidia: qm̄ hꝰ peſtis lāguore nō morit̉ niſi ꝗ adhuc ī terrēis d̓ſiderijs inLixa. a lixen qd̓ eſt aqͣ dr̄ hic lixa lixe maſ. ge. i. (firmat̉.mercenariꝰ: puta ꝗ ſequit̉ exercitiū in expeditiōe: ⁊ portat aquā ad opus exercitus in caſtris.Lixabūdus. a lixa dr̄ lixabūdus. da. dū. ꝗ latis īcedit paſſibus ad modū lixe: vl̓ lixabūdus ſil̓is lixāti: ⁊ tc̄ deriuaī̉Lixatura. ture. in lixo. xas. vide.(a lixo lixas.Lixen. a luxos apud grecos dicitur lixen .i. aqua quaſi luxem: qꝛ fit ſoluta.Lixeo. a lixo d̓riuat̉ lixeo. xes. xuii. ⁊ ē lixere lixare. vl̓ potiꝰlixari. Et ꝯponit̉ vt collixeo. xes. elixeo. xes. relixeo. xes.Et ē neutꝝ lixeo cū oībꝰ ſuis ꝯpoſitis: ⁊ caret ſuꝑi.Lixiuium: quere ſupra in liſciuium per ſ.Lixo. a lixen deriuat̉ lixo. xas. xaui. lixare .i. in aqͣ ſola coquere. vn̄ hec lixatura. ture. cōctio in aqͣ: ⁊ hoc lixamenminis. ⁊ hoc lixamētū. mēti. ⁊ lixꝰ. xa. xuꝫ. in aqua coctꝰ.Lixo cōponit̉ vt collixo. xas. i. ſil̓ lixare. Elixo. xas. i. valde lixare. relixo. xas .i. iteꝝ lixare. Lixo actiuū ē cū oībꝰLixor. xoris. dr̄ portitor aq̄: ⁊ dr̄ a lixen. (ſuis ꝯpoſitis.

Lixus. xa. xum. in lixo. xas. vide.OanteL ocellus. li. dimi. vide in loculus.Locito. tas .i. freq̄nter loco: v̓bū freq̄ntatiuū: a loco locas.Loco. cas. caui. care .i. ſtatuere ſtabilire vl̓ collocare. Locare ēt dr̄ ī reſpectu ad cōducere. Cōducit hoſpitiū ꝗ ꝓ eop̄ciū dat. Locat ꝗ ꝓ eo p̄ciū accipit. vn̄ ꝗdā. Qui capit ille locat. ꝯducit ꝗ preciuꝫ dat. Locare tn̄ qn̄qꝫ ponit̉ proꝯducere. vn̄ hic locator ⁊ hec locatrix. cis. ⁊ hec locatio.⁊ h̓ ⁊ hͨ locabilis ⁊ hoc. bile. Loco ꝯpōit̉ vt colloco. cas.deloco. cās. i. valde vl̓ deorſuꝫ locare vl̓ de loco remouere. Eloco. cās. i. valde vl̓ extra locare: vl̓ exta locū remouere. Illoco. cas. intꝰ vl̓ valde locare. Preloco. cas. i. an̄vl̓ p̄ alio locar̄. Perloco. cas. i. ꝑſcē locar̄. Reloco. cas. iiteꝝ locare. Loco actiuū ē cū oībꝰ ſuis ꝯpoſitis: ⁊ cor. loLoculus. li. ē dimi. a locꝰ. vn̄ ⁊ locellus alid̓ dimi. (vbiqꝫEſt āt loculus penl̓. cor. ꝑuus locꝰ. Iteꝫ loculus ē burſaIoan. 12. Fur erat ⁊ loculos hn̄s: ea que mittebāt̉ portabat. Itē ē feretꝝ Luce. 7. Et tetigit loculū .i. feretꝝLocuples. Locꝰ cōponit̉ cū plenꝰ: ⁊ dr̄ h̓ ⁊ hec ⁊ hoc locuples .i. diues qͣſi locis plenꝰ ⁊ pl̓imaꝝ poſſeſſionū poſſeſſor. Uel locuples ꝯponit̉ a loculus ⁊ plenꝰ quaſi loculoshabens plenos: ⁊ ꝯparat̉ locuples. tior. ſimꝰ. vn̄ locupletius. ſime. aduer. locupleto. tas. taui. tare .i. ditare: v̓bumactiuū. ⁊ hec ſyllaba ple. ꝓducit̉ tā in noīe qͣꝫ in verbo. ⁊formatur gtūs antō remotas. ⁊ additatis.Locus. ci. dr̄ a loco. cas. ⁊ eſt nomē etheroclitū. Nā in ſingulari ē maſ. ge. hic locꝰ: ſed in pl̓ali ē maſ. ⁊ neu. hi loci ⁊hec loca. ⁊ dr̄ locus tam ſub̓a qͣꝫ quātitas qua aliꝗd locale circūſcribit̉. Itē locus dr̄ maxima ꝓpoſitio vl̓ habitudo: vn̄ trahit̉ argumētū taꝫ in dialetica qͣꝫ in rhetorica.inde h̓ ⁊ hec localis ⁊ hoc. le. qd̓ loco ꝯtinet̉ vl̓ circūſcribit̉. vn̄ local̓r aduerbiū: ⁊ hec localitas. tatis. Et ſcias ꝙlocus ꝓprie ē qͣꝫtitas circūſcribēs corpus: ſed hec loca lecoꝝ ꝓprie de his dicunt̉ in ꝗbꝰ paſſiōes habent̉. loci aūtad logicos ꝑtinēt: ⁊ ſic talis fit diuiſio locoꝝ: alij intrīſeci: alij extrinſeci: alij medij. Itē locꝰ eſt ſedes argumentivl̓ id ex quo ad ꝓpoſitā q̄ſtionē ꝯueniēs trahit̉ argumētū. Itē locus dr̄ facultas copia poteſtas ꝯditio tp̄s occaſio opportūitas dignitas auctoritas honor magnitudomaieſtas faſtigiū ſplēdor gradus ⁊ gl̓ia. Et vt dicit Greciſmus. Argumēta locos: hoīes loca dices hr̄e. Et nota ꝙ ẜm naturales qnqꝫ ſunt eēntialia loco. Primū ē ꝙlocus ꝯtinet locatū: ⁊ nō ē aliꝗd de locato. ⁊ ī hoc differta forma ⁊ a vacuo. Forma eniꝫ nō eſt aliud a locato: vecuū v̓o nō ꝯtinet. Secundū eſt: qm̄ locus eſt eqͣlis locato. Tertiū v̓o ē: qm̄ locꝰ ſeparat̉ a locato: ⁊ in hoc differta materia ⁊ forma. Quartū v̓o eſt ꝙ dr̄ntie loci eſſentiales ſunt ſuꝑiꝰ ⁊ īferiꝰ: ⁊ in hoc differt a vacuo in quo noeſt ſuperiꝰ ⁊ inferius. Quintū vero eſt: qm̄ locꝰ eſt illudad quod tranſfertur locatum naturaliter.Locuſta. Lōgꝰ ꝯponit̉ cū haſta: ⁊ dr̄ hec locuſta. ſte. qꝛ pedibꝰ ſit lōgis ſicut haſta. vn̄ ⁊ eā greci tā maritimam qͣterreſtrē aſtatō appellāt. Et dicūt ꝙ grillus ſit vl̓ aliqꝫaīal ſil̓e illi: ẜm ꝙ vulgariter dr̄ mamalona. Eſt aūt aīaꝑuū dente noxiū: ⁊ pl̓s qͣꝫ cetera aīalia frugibꝰ nocet. Dehac dic̄ Greg. in. 3i. mora. Matutinis horis .i. tꝑibꝰ vix eterra locuſte ſe ſubleuāt: cū v̓o eſtus exarſerit tāto altiqͣꝫto alacriꝰ volāt. Sanctus aūt ꝗcūqꝫ p̄dicatoꝝ cū ꝗeta fidei tꝑa cōſpicit: hūilis ac deſpectꝰ aſpicit̉: ⁊ locuſtemore qͣſi vix a terra ſubleuat̉. Si aūt ꝑſecutiōis ardorincādeat corde celeſtibꝰ inherēs mox qͣꝫte ſit ſublimitatis on̄dit: ⁊ pl̓ſatis alis ī altū rapit̉: ꝗ ꝗetꝰ ī imis torpuiſſecredebat̉. Rabanꝰ āt ſuꝑ. 3. ca. Math̓. di. In dcīs arnulphi galleaꝝ ep̄i reꝑimꝰ minimū locuſtaꝝ genꝰ fuiſſe indeſerto iudee quo paſtꝰ eſt baptiſta: ⁊ vſqꝫ hodie appa