Druckschrift 
Catholicon
Seite
137r
Einzelbild herunterladen
 

an̄teADe

an̄teDe

137

aīal īmudū ponit̉ h̓ pro īmūditia. ⁊ ē ſenſus. Māducātes ſęnecias .i. qd̓ vnꝰ detrahēdo euomit: aliꝰ audiēdo deglutit: ⁊ ita in hȯ īmūdicijs delectant̉: ſic̄ famelici in cibo. vn̄ māducātes ſenecias .i. detractionū īmūdicias: ⁊delectabiliter māducātes .i. īcorporātes ſibi .ſ. in occulto ea de quibus in publico maledicūt. vide in ſenecia.P agus. a fagin qd̓ ē comedere dr̄ hͨ fagꝰ gi. q̄dā arbor glādifera: ſic dcā qꝛ eiꝰ fructꝰ olī hoīes coederūt ⁊ eſcā huerūt. vn̄ ſepe ꝓ agro pōit̉: qꝛ olī pauit hoīes ſic̄ mō ager. ⁊ꝓdu. fa. vn̄ Uirg. Tytire tu patule r̄cubās ſb̓ tegmīe faF ala. a falō dr̄ hͨ fala le. i. lignea turris. vn̄ Iuuenal̓. (gi.Cōſulit ante falas delphinorūqꝫ colūnas.P alāga. falanx gis. ⁊ hͨ falāga ge. lingua macedonū dr̄ legio ſiue caterua. vn̄ falāgariꝰ ria. riū .i. legionariꝰ .ſ. de falāga exn̄s vl̓ ad falāgā ꝑtinēs. ⁊ falāgo gas .i. falāgaꝫ faP alanx gis. in falanga vide. (cere.Palarica. a fala dr̄ hͨ falarica ce. qd̓dā telū īgēs torno ſcm̄hn̄s ferrū cubitale: ⁊ rotūditatē d̓ plūbo ad modū ſper̄:⁊ ī ipſa ſūmitate dr̄ ignē hr̄e affixū. hͦ telo pugnat̉ d̓ turribꝰ: qͣs greci falas vocāt ⁊ mittit̉ tormēto n̄ māibꝰ: ⁊ qꝛhͦ telū tormēto mittit̉: īde ē ꝙ qn̄qꝫ pōit̉ ꝓ tormēto: qd̓vulgo dr̄ petraria vl̓ māganū. ⁊ hīc falaricꝰ ca. cū. ꝗ ferttale telū: vl̓ qd̓ ꝑtinꝫ ad falaricā. ⁊ cor. fa. ſic̄ ⁊ fala. Lu. ī.6. Hūc aut tortilibꝰ vibrata falarica neruis. obruat ⁊c̄.F alcariꝰ rij. ꝗ falces facit: vel ꝗ falce ſecat. ⁊ dr̄ a falx cis.P alcaſtrū ſtri. a falce dicit̉: qꝛ recuruū eſt ad ſil̓itudinemfalcis. Idē ⁊ runco onis. a runcādo vepres dicit̉.P alcicula le. dimi. parua falx.F alcidia lex. dr̄ a falcidio tribuno plebis: ꝗ ſub Octauiāolegē fec̄: ne ꝗs pl̓s ī extraneos legaret qͣꝫ vt qͣrta ꝑs ſuꝑeēt heredibꝰ ẜꝫ pa. Et noͣ ꝙ ſi heredes ſūt filij: ⁊ ſūt q̄tuor vl̓ pauciores: legitīa oīuꝫ ē 3ª ꝑs hereditatis. Si v̓oſūt qn̄qꝫ vl̓ pl̓es legitīa oīuꝫ erit medietas hereditatis.Si āt ſūt extrāei ſiue pauci ſiue ml̓ti 4ª ꝑs hereditatiserit legitīa. ⁊ ī quolꝫ iſtoꝝ caſuuꝫ iſta legitīa ē īter ipſosheredes vbi pl̓es ſūt eqͣl̓r dīdēda. vn̄ ꝗdā. Quatuor aūtīfra dānatis iura triēte. Semiſſeꝫ v̓o dāt natis ꝗnqꝫ vl̓Falcito. a falco cas. (vltra. Arbitriū ſeꝗt̉ ſub̓a cetera pr̄is.dr̄ falcito tās. freq̄n .i. freq̄nter falcare. Et pōt eē nō fre⁊ tūc d̓riuat̉ a falx cis. ⁊ ē idē qd̓ falcare vl̓ falcē facere.P alco cas. caui. care .i. curuare vel falce ſecare. ⁊ dr̄ a falx.F alco onis. maſ. ge. dicitur a falce: qꝛ vngues hꝫ recuruosad ſimilitudine falcis: quedam auis eſt.P alera re. penul. cor. eſt ornamētū equoꝝ: ſꝫ ponit̉ qn̄qꝫꝓornatōe aliaꝝ reꝝ vt v̓boꝝ. vn̄ falero ras .i. ornar̄: vt iſtevtit̉ v̓bis faleratis .i. ornatis. Et qꝛ falere nihil ꝓſūt eꝗs:ſꝫ fiūt eis cā ſuꝑbie. r̄ddūt .n. eos pulchriores ⁊ ſuꝑbos ⁊arrogātes qͣdā elatiōe. īde ē ꝙ falera īuenit̉ ꝓ ſuꝑbia ⁊inani iactatiōe ⁊ falerare ꝓ ſuꝑbire: īaniter ſe iactare: ⁊cor. fa. Un̄ Ouidiꝰ. Blanda faleratos elegia cātat amores. Itē in Aurora dr̄. Pluuie ſūt falere ciceronis pictapoete. Inuenit̉ etiam fallere infinitiuus de fallo lis. ⁊ ꝓdu. pͥmā poſitiōe. Qui. ep̄i. Fallere credentē nō eſt oꝑoFalernicus ca. cū. in falernū eſt. (ſa puellā Gloria ⁊c̄.F alernū. falernꝰ ni. mōs ē in cāpania vbi optimū abūdatvinū: iō falernū dr̄ bonū vinū. ⁊ hīc falernꝰ na. nuꝫ. ⁊ falernicꝰ ca. cū. penul. cor. ⁊ pͥma. qꝛ oīa illa ſcribunt̉ ꝑ vnūallacia ī fallax vide: ⁊ ī falſifico cas. (l. Uide in ſpūma.P allax cis. oīs ge. i. d̓ceptor: a fallo lis. dr̄: qꝛ fādo d̓cipiat.⁊ ꝯparat̉ fallax cior. ſſimꝰ. vn̄ fallaciter ciꝰ. ſime. aduer.⁊ hͨ fallacia cie. Et nota ꝙ fallax dr̄t ab eo ꝗ mentit̉: qꝛoīs hō fallax id agit vel dic̄. vn̄ aliꝗs fallat̉: ſꝫ nō oīs hovl̓t fallere ꝗ mētit̉: vt ioculatores ꝗ ſepe mētiūt̉ magisſtudio d̓lectādi qͣꝫ volūtate fallēdi. vn̄ ⁊ fallacia dr̄ apd̓dialecticos in argumētatiōe vel voce aliqͣ: vt cū ꝗs videtur aliud fari .i. dicere vel ſignificare qͣꝫ ſignificat: vnde

⁊ homo decipiat̉. Uide in mendax.F allo lis. fefelli falſū. ⁊ dr̄ a for faris. Eſt .n. fallere fandov̓bis decipere. ⁊ a fallo dr̄ falſo ſas. fre. a quo falſito tas.aliud fre. Fallo ꝯponit̉: vt refello lis. li. lere. ⁊ caret ſup̄.Fallo lis. actiuuꝫ ē: ⁊ ab eo cōpoſita ſiqͣ hꝫ actiua ſunt: ⁊mutāt a. in e. ⁊ carēt ſupinis: ⁊ nō gemināt p̄teritum.P alon grece latīe lignū dr̄: ⁊ pōt ſcribi ꝑ ph. vel f. ⁊ ſil̓r diFalſidicꝰ ca. cū. i. falſa (cās de veniētibꝰ ab eo ⁊ de ſil̓ibꝰ.dicēs. ⁊ cōponit̉ a falſo ⁊ dico cis. ⁊ cor. di. ſic̄ veridicꝰ: qꝛtenet naͣm hꝰ p̄teriti dixi qd̓ naturaliter cor. di.Falſifico falſus ſa. ſū. ꝯpo. cū facio cis. ⁊ dr̄ falſifico caſ. vn̄hͦ falſificatio onis. ꝓ qͦ ꝗdā abutūt̉ hͦ noīe fallacia: ſedmale: qꝛ fallacia ē d̓ceptio q̄ ē ī argumētatōe: ſꝫ falſificatio ē īſtātia ꝯͣ argumētōeꝫ ī qͣ magis apꝑꝫ falſitas qͣꝫ ī argumētatōe: al̓r n̄ erit falſificatō. Eſt .n. falſificar̄ argum̄tū īducer̄ ad aliqd̓ ī qͦ magis apꝑeat falſitas. vn̄ nec verū argum̄tū nec falſiſſimū p̄t falſificari. ⁊ coͣ. fi falſifico.F alſito tas. eſt frequen. de falſo ſas. ⁊ eſt falſito frequenter falſare. ⁊ cor. penul. (fit falſo.F alſo ſas .i. freq̄nter fallere: a fallo fefelli falſuꝫ ſu. u. in o.F alſus. a fallo lis. fefelli falſū dr̄ falſus ſa. ſū. ẜm ꝙ ē ꝑticipiū falſus .i. d̓ceptꝰ: ſꝫ ꝙ ē nomē falſus ē ꝗ fallit: vl̓ ꝗ negat qd̓ veꝝ ē. vn̄ hͦ falſū ſi. ⁊ falſus ſa. ſū. dr̄ qd̓ veꝝ n̄ ē.qꝛ fallat. Et cōꝑat̉: vt falſus ſior. ſiſſimꝰ. vn̄ falſe ſiᵍ. ſiſſime. aduer. ⁊ hͦ falſitas tatis. Et dr̄t a mendacio: qꝛ falſitas ē negare qd̓ veꝝ ē: mēdaciū ē fingere qd̓ veꝝ nō eſt.Un̄ ꝗdā. Si v̓a ſuppͥmas falſus agnoſceris eē. Si falſaꝯfingas ſic mēdax eē videris. Et dr̄ falſitas a falſus: qꝛfādo alid̓ qͣꝫ ſit veꝝ d̓cipiat. Itē falſū dr̄t a ficto: qꝛ falſūad oratores ꝑtinꝫ: vbi v̓itas ita ſepe vr̄ vt q̄ fcā ſint negētur. ſꝫ fictū ad poetas ꝑtinꝫ vbi q̄ ſcā n̄ ſūt fcā dn̄r. falſūgͦ ē qd̓ veꝝ nō ē: fictū qd̓ v̓iſile ē. Itē falſus ſa. ſū. i. iniuſtꝰvt falſo q̄rit̉ de ſua naͣ hūanū genꝰ .i. iniuſte: ſic̄ ⁊ veꝝ diiuſtū. Et hinc denariꝰ dr̄ falſus: qꝛ nō hꝫ iuſtitiā ſua. deeſt .n. ei vl̓ in pōdere: vl̓ ī forma vel in ſuꝑſcriptiōe. vn̄ ⁊moneta dr̄: qꝛ monet ne qͣ fraus ⁊ īiuſtitia ſubſit. ⁊ vt dic̄Chry. falſū dicer̄ hoīuꝫ ē malignoꝝ: qꝛ falſa res ſi bn̄ cōtinuata fuerit: v̓a ⁊ credibil̓ ē .i. aꝑꝑet. Rē āt īpol̓eꝫ dicere īſenſatoꝝ hoīuꝫ ⁊ nō maloꝝ eſt: qꝛ qd̓ īpol̓e eſt defenſione nō īdiget: qꝛ īpoſſibilitas rei ipſam deſtruit.F alx cis. a filice: qꝛ hac pͥmū milites herbā filicē abſcīdere ſolebāt. ⁊ eſt īſtr̄m aptū ſegetibus vineis ⁊ pratis. vn̄v̓ſus. Falce puto vineā: meto ſata: tūdeo prata. Itē Greciſ. Falx metit ⁊ ſcindit: fax vrit: faux quoqꝫ mandit.Pama me. dr̄ a famulor laris. qͣſi famula: qꝛ famulat̉ nob̓dū ad modū famule diſcurrēdo rumores d̓ nob̓ portatꝑ diuerſas terras: ēt nob̓ ignorātibꝰ: vl̓ dr̄ fama a fādo:qꝛ fādo ꝑuagat̉: ⁊ ē nomē bonaꝝ ⁊ malaꝝ rerum: ſꝫ ſineadiūcto ſepiꝰ accipit̉ in bono. Et deſcribit̉ ſic fama. Fama ē ſine certo autore īuētꝰ rumor: cui malignitas d̓ditinitiū: fides āt īcremētū. ⁊ īde famoſus ſa. ſū. de quo fama loquit̉: ſiue bn̄ ſiue male. vn̄ qn̄qꝫ accipit̉ ī bono: ſꝫſepiꝰ ī malo .ſ. ꝓ īfami. Et ꝯparat̉: vt famoſus ſior. ſimꝰ.A fama dr̄ famo mas. qd̓ nō ē ī vſu. ⁊ ꝓdu. pͥmā fama: ⁊famo mas. vn̄ ꝗdā. Fama volat trāſitqꝫ modū quocūqꝫferat̉. Itē famo cōponit̉ cū dis. ⁊ dr̄ diffamo mas. Iteꝫcū de ⁊ dr̄ d̓famo mas. Itē cū ī: ⁊ dr̄ īfamo mas. oīa ī eodē ſēſu. Famo mas. actiuū ē cū oībꝰ ſuis cōpoſitis. Hicnoͣ ꝙ ẜꝫ theologos aliꝗs pōt alicui famā tripl̓r auferre.Unoº. veꝝ dicēdo ⁊ iuſte: puta cū aliꝗs crimē alicꝰ ꝓditordine debito ẜuato: ⁊ tūc nō tenet̉ ad reſtōnem fame.Alioº. falſū dicēdo ⁊ iniuſte: ⁊ tūc tenet̉ reſtituere famāꝯfitēdo ſe falſū dixiſſe. Tertio v̓o mō veꝝ dicēdo ſꝫ īiuſte: puta cū aliꝗs ꝓdit crimē alteriꝰ extra ordinē d̓bitū:⁊ tūc ēt tenet̉ ad reſtōnē fame qͣꝫtū pōt: ſine mendaciotn̄: vtputa ꝙ dicat ſe male dixiſſe: vel ꝙ eū iniuſte diffa-