¶ DeEanteS
ſius. Neqͣꝫ ſuberato mēdoſum terminat auro.T rodo dis. ſi. ſum. ab e. ⁊ rodo dis. ⁊ eſt erodere extra velvalde rodere. ⁊ ꝓdu. ro.rogo as. gaui. gare .i. dare: tribuere: ⁊ proprie in elemoſꝫnas: ⁊ cōponit̉ ab e. ⁊ rogo gas. ⁊ cor. ro.E rpica ce. fe. ge. īſtr̄m ruſticoꝝ ad terēdas glebas: ⁊ trahitur a bobꝰ. vn̄ dr̄ erpica qͣſi arpica ab arpe qd̓ ē raꝑe. vl̓qͣſi arapeta .i. arata petēs. pͥus enī terra arat: ⁊ poſtea etpicat̉: ⁊ hinc erpicariꝰ qui erpicā facit vel trahit. et adiectiue pōt declinari erpicarius ria. riū. ⁊ erpico cās.E rraticus ca. cum. penul. cor. in erro ras. eſt.E rro ras. rare .i. exorbitare: qͣſi extra rē ire. ⁊ hīc v̓balia. ⁊erratꝰ tus: ⁊ hͦ erratū ti. ambo ꝓ delicto. ⁊ h̓ error rorisvn̄ erroneꝰ nea. neū .i. errore plenꝰ. Itē ab erro errabundus da. dū. ⁊ erraticꝰ ca. cū. ⁊ h̓ ⁊ hᵉ erratil̓ ⁊ hͦ le. oīa ī eodē ſenſu. Erro cōponit̉: vt aberro ras. lōge a via errare.deerro ras. de alijs errare: vl̓ d̓ vno loco ad aliū errare:vel deorſuꝫ. ⁊ inerro ras. valde errare. ⁊ pererro ras .i. ꝑfecte errare: vl̓ ꝑ alia loca errare. ſuberro ras. ſubtꝰ velpaꝝ errare. Erro ⁊ oīa ꝯpoſita ab eo ſūt neū. Et ſcias ꝙeſt duplex error .ſ. cognitiōis ⁊ electiōis. ⁊ ſic errāt oēs ꝗoꝑant̉ malū etiā ex induſtria vel certa ſciētia.Crro onis maſ. ge. i. ꝗlibet vagus ⁊ īſtabil̓. ab erro ras. vn̄Horatiꝰ in ſermonibꝰ. Teqꝫ ip̄ꝫ vitas fugitiuꝰ ⁊ erroT ruca ce. ab erodo dis. deriuat̉ hͨ eruca ce. modicꝰ v̓misfrōdiū: qͣſi eroda. Itē eruca eſt q̄dā herba: ⁊ tūc deriuat̉ab yro ris: qͣſi vrica: qꝛ ignee ſit v̓tutis ⁊ in cibo ſepe ſumpta veneris incēdiū cōmoueat. ⁊ ꝓdu. penul. Qui. Nonte minus erucas iubeo vitare ſolaces.E ructo tās. in ructus eſt.F ructuo as. in ructus eſt.T rudero ras. raui. rare .i. purgare: rudera eucere: ⁊ cōponitur ab e. ⁊ rudero vel ruderris.E rudiodis. diui. ditū. ab e. ⁊ rudiodis. ⁊ eſt erudire īſtruere: qͣſi extra rudē vel ruditatem ponere. ⁊ cor. ru.E rugino nas. ab erugo ginis. deriuat̉ erugino nas. penulcor. ſic̄ a rubigo rubigīo naͣs. erugīe vl̓ rubigine corrūꝑedeuaſtare. Et ꝯponit̉: vt erubigīo as. derubigīo nas. erugīo as. d̓rugīo as .i. rubiginē vl̓ eruginē auferre. ⁊ ſūt actiE rugo. ab erodo dis. dr̄ hͨ erugo ginis .i. ſāguiſuga. ¶ (ua.Itē erugo vitiū rodēs ferrū ⁊ ſegētes. ⁊ naſcit̉ hec corruptio ex minutiſſima pluuia circa feſtū ſcī Ioānis. ⁊ ponitur ſepe ꝓ amore pecūie. ⁊ dr̄ erugo qͣſi erodo: qꝛ erodatvl̓ erugo dr̄ ab es eris: ⁊ ẜꝫ hͦ ꝓpͥe ē eris. vn̄ dr̄ erugo qͣſieris rubigo: ſic̄ ferrugo ferri rubigo: vn̄ erugīeꝰ nea. neū.de erugine exn̄s. ⁊ erugīoſus ſa. ſū. erugine plenꝰ. ⁊ ꝓdu.ru. Matth̓. 6. Ubi nec erugo nec tinea d̓molit̉. Aurora.In terris vbi ſunt erugo tinea fures. ꝙ aūt erugo ſit corruptio ſegetū dr̄ ī glo. ſuꝑ illd̓ Amos. 4. Percuſſi vos invēto vrēte: ⁊ ī arugine ml̓titudinē hortoꝝ vr̄oꝝ ⁊c̄. arugo inꝗt .i. rubigo vl̓ erugo q̄ apd̓ iohel eruca dr̄: q̄ ita fitcū nocte ros vl̓ īber ſuꝑ teneras ſpicas cadit īualeſcēteſole v̓tūt̉ ī rubeū colorē: ⁊ caneſcūt grana adhuc tenera.Aurugo etiā dr̄ morbus qui in hoīe naſcit̉ ex abūdātiafellis corrupti: qui corrūpit ſanguinem ⁊ vertit in pallorem: ⁊ queqꝫ dulcia vertit in amaritudinem.E rumna. Rumē cōponit̉ cū ē. ⁊ dr̄ hec erūna ne. miſeria:inopia: calamitas: qͣſi extra rumē .i. cibū. vn̄ erūnoſus ſaſuꝫ .i. miſer: pauꝑ: inops: ſic dictꝰ: qꝛ ꝑ inopiā miſer factꝰeſuriat ⁊ ſitiat ⁊ erūno nas .i. inopē ⁊ miſeꝝ facere.F runt dicēdum eſt nō erint futuꝝ de ſum es eſt.T ruo is. rui. rutum .i. euertere: ab e. ⁊ eruo is.K ruſco cas. dr̄ qͣſi eruco cas .i. era in vnum colligere: ſicutnumerarij faciunt. ⁊ dicit̉ ab es eris.E rutus ta. tū. penul. cor. i. extra raptꝰ vel ereptus: aut euerſus. Zach̓. 3. Torris erutus de igne.
IIanteC s eris ge. neu. dr̄ ab aer: qꝛ ſit eiuſdeꝫ coloris cū aere. vn̄hͦ erariū rij. locꝰ vbi pecunia publica ponit̉. ⁊ dr̄ ab eseris: qꝛ olim pͥus ibi es reponebat̉. Es .n. pͥus olim fuitvſu auro ⁊ argēto ⁊ ferro nōdū īuētis: ex ꝗbus mētallisqͣꝫuis poſtea facta fuiſſꝫ pecunia: nomē tn̄ erarij ꝑmāſitab eo metallo: vn̄ pecuia initiū ſūpſit. ⁊ qꝛ es vtpote pͥusīuētū hēbat̉ in vſu cuiuſlibꝫ metalli. īde ē ꝙ īuenit prequolibet metallo gn̄al̓r: ⁊ ſcribit̉ ꝑ ae: ſed tacet̉ aE ſca eſce dr̄ ab edo es ē: ⁊ dr̄ eſca: qꝛ eā os capiat: ⁊ eſt etymo. Et īde eſcoſus ſa. ſū .i. eſcis plenꝰ: pinguis: craſſus.E ſcale. ab eſca dicitur hoc eſcale lis. qd̓libet vas ad eſcasdeferēdas vel accipiendas aptum.F ſcaria rie. fe. ge. i. mēſa eſcis plena: ⁊ dicit̉ ab eſca eſceL ſcariꝰ. ab eſca dr̄ eſcarius rij. ꝗdā piſcis dictꝰ ſic: qꝛ ſolusE ſchines ⁊ Demoſthenes fuerūt duo oratores. Eſchineseſcā ruminare ꝑhibet̉: nam alij piſces nō ruminātīpugnauit cām theſi fontis: ⁊ Demoſthenes defendit ⁊p̄ualuit. Inuenit̉ etiā echinus echini: ⁊ corripit penl̓. tā.Eſchines qͣꝫ Demoſthenes. De his facit mētōeꝫ Hiero.in epl̓a ad Paulinū ca. 2. Un̄ ⁊ eſchines cū rhodi exularet: ⁊ legeret̉ demoſthenis illa or̄o quā aduerſus eū habuerat mirātibus cūctis atqꝫ laudātibus ſuſpirans ait.Quid ſi ipſaꝫ audiſſetis beſtiā ſua v̓ba reſonāteꝫ:E ſco. ab eſca dr̄ eſco cās .i. eſcā tribuere: vl̓ eſcis paſcere: ⁊cōponit̉: vt adeſco cās. i. ad eſcā vocare: vl̓ valde eſcare.Ineſco cas .i. eſca impinguare vel decipere eſcis.E ſculentus ta. tum .i. pinguis componit̉ ab eſca ⁊ lentosgreco qd̓ ſignificat plenitudinem. Et cōparat̉ eſculētiortiſſimus. vnde eſculente tius. tiſſime aduerbium: ⁊ heceſculentia tie .i. pinguēdo: craſſitudo.E ſculetum ti. penult. ꝓdu. locus vbi multe creſcunt eſcule: ⁊ dicitur ab eſculis.X ſculus li. fe. ge. ab eſca dr̄. Eſt enī q̄dā arbor cuiꝰ fructueſca eſt. ⁊ vt dicūt ꝗdā eſt ſorbus vel neſpilus ẜm Pug⁊ ẜm. Pap̄. eſt arbor glandifera. ⁊ cor. ſcuE ſebon accentuatur in fine: ⁊ interp̄tatur cingulum triſtitie: vel cogitatio meroris.E ſquilie ab eſca ⁊ ales cōponit̉: vt he eſꝗlie arū. ꝗdā vicromē vbi erat vſtrīa publica. Un̄ Iuuenalis. Eſquiliadictū q̄ petūt a vimine collē. Qui locus dr̄ hebraice carnariū. ⁊ dr̄ ille locus eſquilie qͣſi alitū eſce: qꝛ aues ibi cōmedebāt hoīum cadauera. vn̄ ꝗdā mons vicinꝰ dictusE ſquilinus ni. in eſquilie vide.¶ eſt eſquilinus.I ſſedum di. genus eſt vehiculi. Horatius. Eſſeda feſtinant. ⁊ cor. penulti.E ſentia. ab eſſe īfinitiuo deriuatur hec eſſentia tie .i. ſubſtantia vel ꝓprietas eſſendi. vnde hic ⁊ hec eſſentialis ⁊hoc le. vnde eſſential̓r eēntialitas ẜm Pug. Pap̄. v̓o dicit. Eſſentia ſubſtantia: natura: vel eternitas: eo ꝙ ſemꝑeſt. Et differt eēntia ab eē: qꝛ eē eſt actus eēntie. Eēntiaaūt dr̄ cuiꝰ actus eſt eſſe. Subſiſtētia cuiꝰ actus eſt ſubſiſtere. Subſtātia cuiꝰ actus ē ſubſtare. Hoc aūt dupliciter dr̄: ſic̄ in ſingulis patere pōt. Eſſe enī eſt actꝰ alicꝰvt qd̓ eſt: vt calefacere eſt actus calefacientis: ⁊ eſt acl̓alicuius vt quo eſt .ſ. quo denominat̉ eſſe: ſic̄ calefacereeſt actus caloris. Utrum autē damnati velint non eſſedicam in infernus: Uide etiam in vnus.E ſtas. ab eſtus dr̄ hec eſtas eſtatis: ⁊ eſt calida ⁊ ficca. Etſcias ꝙ qͣtuor ſunt tꝑa anni: hyems: ver: eſtas: autūnusHyems eſt frigida ⁊ humida ⁊ ꝯuenit cū elemēto aque⁊ cū humore flegmatico. Uer aūt humidū ⁊ caliduꝫ ē. ⁊cōuenit cū elemēto aeris: ⁊ cū humore ſanguinis. Eſtatv̓o eſt calida ⁊ ſicca: ⁊ cōuenit cū elemēto ignis: ⁊ cū humore cholere. Autūnus aūt frigidus ⁊ ſiccus: ⁊ hꝫ coniniētiā cū elemēto terre: ⁊ cū hūore melācholie. Hyems
F
E