Druckschrift 
Catholicon
Seite
130r
Einzelbild herunterladen
 

¶OEanteO

apparitio ⁊ acuit penul. epiphania ſiue ni.P piphia orū. nūeri pl̓alis ge. neu. ſunt ornamēta equorū:vt frena vel pectoralia. Hora. Optat epiphia bos pigeroptat arare caballꝰ. īde epiphiare .i. equū total̓r ornare.E pirediū. ep̄i cōponit̉ cū reda ⁊ dr̄ hoc epirediū dij. ⁊ dn̄iepiredia proprie parua ⁊ minora vehicula.P piſcopꝰ. ſcopin qd̓ ē ītēdere vl̓ ſpeculari cōponit̉ cū epiqd̓ ē ſupra: ⁊ dr̄ h̓ ep̄s pi. qͣſi ſuꝑſpeculator ⁊ ſuꝑintēdēs:curā ſb̓ditoꝝ gerēs. Ul̓ dr̄ ab ep̄i ⁊ copos qd̓ ē labor: qͣſiſuplaborās .ſ. ſuꝑ gregē ſuū. ⁊ ē nomē operis ⁊ oneris: vtvult. Pap̄. ẜꝫ illd̓ apl̓i. Qui ep̄atū d̓ſiderāt bonū opꝰ d̓ſiderāt: ſꝫ nūc magis videt̉ eē honoris qͣꝫ oneris. Et eſt qͣdriptitꝰ ordo ep̄oꝝ .ſ. ī pr̄iarchaſ. archiep̄os: metropolitanos: ⁊ ī ep̄os. Pr̄iarcha ſūmꝰ ⁊ pͥnceps patrū īterp̄tat̉: qꝛpͥmū .i. apl̓icū retinet locū: ſic̄ pr̄iarcha romanꝰ: ātiochenus: alexādrinꝰ: vide ēt de hͦ ī pr̄iarcha. Archiep̄s dr̄ q̄ſūmꝰ ⁊ pͥnceps ep̄oꝝ ē. Tenet .n. vicē apl̓icā ⁊ p̄ſidet taꝫmetropolitanis qͣꝫ ceteris ep̄is. Hetropolitani a mēſura ciuitatū vocāt̉: ſingul̓ .n. ꝓuīcijs p̄ſidēt: quoꝝ auctoritati ⁊ doctrīe ceteri ſacerdotes ſubiecti ſūt. ſine ꝗbꝰ reliꝗs ep̄is nil ager̄ licꝫ. ſollicitudo .n. totiꝰ ꝓuīcie ip̄is ꝯmiſa ē. Oēs āt ſuꝑiꝰ aſſignati ordīes vno ⁊ eodeꝫ vocabuloep̄i noīant̉: ⁊ iō pͥuato noīe ꝗdā vtunt̉ ꝑꝑ diſtīctionē ptātis: quā ſinguli acceperūt. Ab ep̄s āt deriuat̉ h̓ ⁊ hͨ epal̓⁊ hͦ le. vn̄ ep̄al̓r aduer. Itē ab ep̄s h̓ ep̄atꝰ tus. tui. ⁊ hocepiſcopiū pij. dignitas vl̓ offm̄ ep̄i. ⁊ ep̄or paris .i. ep̄atuꝫhr̄e: vl̓ regere. ⁊ cor. ſco. Uide ēt ī metropolis. Hic p̄tq̄ri an̄ religioſi ꝗ ꝓmouent̉ ī ep̄os teneant̉ ad obẜuātiasregulares: Ad hͦ dico ꝙ ſtatꝰ religiōis ad ꝑfectōeꝫ ꝑtinꝫqͣſi q̄dā via ī ꝑfectionē tēdēdi. ſtatꝰ āt ep̄al̓ ad ꝑfectiōeꝫꝑtinet tāqͣꝫ qd̓dā ꝑfectōis magiſteriū. vn̄ ſtatꝰ religiōiscōparat̉ ad ep̄alē ſtatū: ſic̄ diſciplina ad magiſterium: ⁊diſpō ad ꝑfectōeꝫ. diſpō āt n̄ tollit̉ ꝑfectōe adueniēte niſi forte qͣꝫtū ad id ī qͦ ꝑfectōi repugnat: nā qͣꝫtū ad id qd̓ꝑfectōi ꝯgruit magis ꝯfirmat̉: ſic̄ diſcipulo cū ad magiſteriū ꝑuenerit nō ꝯgruit ꝙ ſit auditor: ꝯgruit tn̄ ſibi ꝙlegat ⁊ meditet̉ ēt magis qͣꝫ an̄. Sic igit̉ dd̓m ē ꝙ ſiqͣ ſūiin regularibꝰ obẜuātijs q̄ nō īpediāt pōtificale offm̄ ſedmagis valēt ad ꝑfectōis cuſtodiā: ſic̄ ē ꝯtinētia: pauꝑtas⁊ alia ho: ad hͨ remāet religioſus ēt factꝰ ep̄s obligatꝰ: ⁊ꝑ ꝯn̄s ad portādū habitū ſue religiōis: ꝗ ē ho obligatōisſignū. Siqͣ v̓o ſūt in obẜuātijs regularibꝰ q̄ offō potificali repugnēt: ſic̄ ē ſolitudo: ſilētiū: ⁊ aliq̄ abſtinētie vl̓ vigilie graues: ex ꝗbꝰ īpotēs corꝑe redderet̉ ad exequēduꝫpōtificale offm̄ ad ho ſeruāda nō obligat̉. In alijs tn̄ p̄tdiſpēſatōe vti ẜꝫ ꝙ reꝗͥrit neceſſitas ꝑſone vl̓ officij: vl̓ꝯditio hoīuꝫ cū ꝗbꝰ morat̉: ꝑ modū quo ēt p̄lati religionū ī talibꝰ ſecū diſpēſāt. Teſtm̄ aūt nulloº. facere pōt: qꝛſola diſpēſatio ei ꝯmittit̉ reꝝ eccleſiaſticaꝝ q̄ morte finit̉: ex qͣ īcipit teſtm̄ valere: ut apl̓s dic̄ ad Heb̓. 9. Si tn̄ex ꝯceſſiōe dn̄i pape faciat teſtm̄ nō ītelligit̉ ex ꝓpͥo facere teſtm̄: ſꝫ apl̓ica auctoritate ītelligit̉ eē āpliata ptāsſue diſpēſatiōis: vt eiꝰ diſpēſatio poſſit valer̄ poſt mortē:ſic̄ dic̄ frater Thomas. vide ēt ī honoro ⁊ acceptio.E piſinalimpha. ſinalimpha ꝯponit̉ cū ep̄i qd̓ ē ſupra: ⁊ dīhͨ epiſinalimpha .i. ꝯcurſus duaꝝ vocaliū ī eadē ſyllaba⁊ ī eadē dictōe poſitaꝝ cū colliſiōe vtriuſqꝫ. ⁊ dr̄ epiſinalimpha qͣſi ſupra ſinalimpha: qꝛ pl̓s ē qͣꝫ ſinalipha: plusenī ē ita duas vocales ſubtiliare vt ꝓferāt̉ ẜꝫ vnū īpulſuꝫ qͣſi ī vno ſono: ita tn̄ ꝙ vtraqꝫ aliꝗd ſoni retineat: qͣꝫita duas ꝯiūgere vt altera totū ſonū amittat ẜꝫ Pu. hecalio noīe dr̄ ſynereſis ẜꝫ quoſdā. vn̄ dic̄ Pap̄. Epiſinalīpha vl̓ ſynereſis ē ꝯglutīatio duaꝝ ſyllabaꝝ ī vnā vt neri ꝓnerei. De ſynereſi aūt dixi ſupra in qͣrta ꝑte in ca. d̓methaplaſmo. (epictaſis in ſuo loco.Epitaſis penul. cor. alio noīe dr̄ epictaſis ꝑ et. vide ſupra ī

E piſtiliū ꝯponit̉ ab ep̄i ⁊ ſtilus: ⁊ ē capitellū qd̓ ſuꝑponit̉colūne: qꝛ ſuꝑponat̉ ſtilo colūne: vn̄ epiſtilia dn̄r qͣſi ſuꝑſtilos .i. ſuꝑ colūnas. Et ſcias ꝙ tres ſūt ꝑtes colūne .ſ. baſis .i. fūdamētū: ſtilus .ſ. illud rectū qd̓ ſuꝑ baſim erigit̉.Epiſtilium v̓o dicit̉ illud qd̓ ſtilo ſuperponit̉E pl̓a dr̄ ab ep̄i qd̓ eſt ſupra ⁊ ſtolon qd̓ ē miſſio: qͣſi ſupramiſſio: qꝛ ſupra intētionē mittētis gerit offm̄ nūcij: vl̓ qꝛepl̓a ī dignitate p̄emīet ſimplici miſſiōi. Et d̓ſcribit̉ ſic.Epl̓a ē ligatio lr̄al̓ abſenti ꝑſone vel abſentibꝰ mittētisplene ſignificās volūtatē. Legatio lr̄al̓ dr̄ ad dr̄iā nūciqꝛ ſi ꝑ ſolū nūciū ſine lr̄is aliꝗd ītimamꝰ nō epl̓a ſꝫ q̄dāſtola .i. ſimplex miſſio nomīat̉. Abſenti ꝑſone ponit̉ addr̄iaꝫ ẜmonis ꝗ ꝑtinet ad pn̄tes. Nā ⁊ ſi cā pudoris qn̄ꝫpn̄ti epl̓aꝫ deſtinamꝰ: tn̄ ei nō ſcribimꝰ vt pn̄ti. mittētisplene ſignificās volūtatē: iō ſubiūgit̉: qꝛ pōt qn̄qꝫ ꝑ alicꝑtis ſubtractionē epl̓a d̓curtari qd̓ tollerādū eſt: dūmōplene mittētis affectꝰ expͥmat̉ ⁊ d̓claret̉. Partes v̓o epl̓ea pl̓ibꝰ ponūt̉ ꝗnqꝫ .ſ. ſalutatio: exordiū: narratio: petitio⁊ ꝯcluſio. Et lꝫ ꝑtes ſic naͣl̓r ordinent̉: tn̄ exordiū: narratio ⁊ petitio pn̄t naͣlē ordinē ꝑmutare: ſꝫ n̄ ſalutatio necꝯcluſio. qꝛ illa pͥor ſꝑ ē: ⁊ hͨ vltima dꝫ eē. Nā petitio preponi pōt exordio: vt ſi dicā. Amicitiaꝫ tua rogo qͣtenusequū mihi accōmodes vſqꝫ romā: cū oīa q̄ habeo ſint expoſita ſemꝑ ad tuū bn̄placitū ⁊ mādatū. Sil̓r narratiopōt p̄mitti exordio: vt ſi dicā. Sciatis me ſine vr̄o auxilio nō poſſe ī ſtudio ꝑmanere: qꝛ mihi eſtis ſpālis dn̄s ⁊bn̄factor pijſſimꝰ. Petitio ēt qn̄qꝫ narrationē anticipat:vt ſi dicā. Rogo dn̄ationē veſtrā qͣtinꝰ mihi pecūiā trāſmittatis: qꝛ illā totā quā mecū detuli iā expedi cariorebononie tꝑe ꝑſiſtēti: Ꝙͣuis etiaꝫ epl̓a ex ꝗnqꝫ ꝑtibꝰ integret̉: pōt tn̄ ex paucioribꝰ qn̄qꝫ ꝯſtare: ſic̄ ex ſalutatiōe ⁊narratiōe. pōt ēt ī ſola narratiōe vl̓ petitiōe ꝯſtare oībꝰalijs ꝑtibꝰ relegatis: vn̄ narratiōe ſubtracta non dꝫ petitio remoueri: vl̓ ecōuerſo. ſubtrahit̉ tn̄ qn̄qꝫ ſalutatio caīdignatiōis. ⁊ tūc tm̄ ſufficiūt noīa ꝑſonaꝝ. Qn̄qꝫ tacet̉exordiū: qꝛ rei dignitas ꝑ ſe pꝫ. qn̄qꝫ narratio: vt ī lr̄is p̄ceptiuis. Interdu petitio: vt freq̄nter ī epl̓is remiſſiuisqn̄qꝫ ꝯcluſio: qꝛ cōmoditas vl̓ īcōmoditas ꝑ ſe pꝫ: vl̓ qꝛepl̓a ē nimis lōga. verū tn̄ īuenit̉ ꝙ ī ſalutatiōe ſola ꝗdāabbas epl̓aꝫ deſtinauit in hūc modū. B. talis eccl̓ie dictꝰ abbas dilecto ī xp̄o filio. B. bn̄factori: bn̄ īciꝑe: meliꝰꝓſequi ⁊ optime terminare. Qd̓ bn̄ fieri potuit qꝛ ꝑ talē epl̓aꝫ volūtati mittētis plenarie ſatiſfecit. Hoc .n. diepl̓aris dictaminis vltimū cōplemētū. vn̄ v̓ſus. Hic ſatis eſt pars vna due tres qͣtuor oēs. Uide in exordium.Epiſtolarꝭ. ab epl̓a dr̄ h̓ ⁊ hͨ epl̓aris ⁊ hͦ re: qd̓ ē epl̓e: vl̓ qd̓ꝑtinet ad epl̓aꝫ. ⁊ hͦ epl̓are ris. ⁊ hͦ epl̓ariū liber epl̓aꝝE pitaphiū. taphos qd̓ eſt tumulū vl̓ ſepulchrū ꝯponit̉ cūep̄i. ⁊ dr̄ hͦ epitaphiū phij. qd̓ ſuꝑſcribit̉ tumulo mortui.E pithalamiū. ep̄i ꝯpo. cū talamꝰ ⁊ dr̄ hͦ epithalamiū mij..i. cātꝰ ꝗ fit ſuꝑ thalamū .i. ſpōſū vl̓ ſpōſā. vn̄ epithalamius mia. miū. ẜꝫ Pu. Pap̄. v̓o ſic dic̄. Epithalamia ſūt carmīa nuptiaꝝ: q̄ decātant̉ a ſcolaſticis in honorē ſpōſi ⁊ſpōſe: hͦ pͥmū Salomō edidit in laudē xp̄i ⁊ eccl̓ie: ex qͣgētiles epithalamiū ſibi vēdicauerūt. Ocm̄ ē āt eo ꝙ inthalamis decātet̉. Hiero. ī epl̓a ad Paulinū. c. 7. Salomō pacificꝰ ⁊ amabilis dn̄i mores corrigit: nāꝫ docet: eccleſiā iūgit ⁊ xp̄ꝫ. ſcāꝝ nuptiaꝝ dulce cāit epithalamiūpithematicꝰ. ep̄i ꝯpōit̉ cuꝫ theſis ⁊ dr̄ epithēaticꝰ ca. cū..i. ſuꝑpoſitꝰ vl̓ appoſitꝰ. vn̄ ip̄a ip̄e ip̄m dr̄ epithēaticō. i.appoſitū: qꝛ appōit̉ .i. iungit̉ cū pͥª ⁊ 2ª ꝑſona ⁊ 3ª: vt ipſelego: ip̄e legis: ip̄e legit: ipſi legimꝰ ipſi legitis: ipſi legūt.pithetū. ep̄i ꝯpōit̉ cū theſis ⁊ or̄ hͦ epithetū ti. adiectiuūqd̓lꝫ: qꝛ ſuꝑponat̉: ſꝫ ꝓpͥe epithetū dr̄ illud adiectiuū qd̓ꝯuenit oī rei alicꝰ maeriei: ſꝫ nō ſoli: vt cigni ē epithetuꝫalbus: corui niger. Itē epithetū dr̄ accn̄s qd̓ eſt ꝓpriū ſꝫ