Druckschrift 
Catholicon
Seite
129v
Einzelbild herunterladen
 

PanteDe

1dianū. Nā qd̓ latini dicūt diurnuꝫ: greci epimerda dn̄t.Uel dr̄ ephimeris ab ep̄i .i. ſupra ⁊ mereo res. qd̓ ē dolere. īde ephimeris ridis. dr̄ tabula vel liber ī ꝗbꝰ vſurarijſcribunt denarios quos mutuo dant ad pignora q̄ recipiunt ꝑ qd̓ cognoſcat ſi lucrant̉ vel nō: ⁊ ſi damnificant̉dolent ſuper damno qd̓ ipſis creſcit.A phot. ab ep̄i qd̓ ē ſupra dr̄ ephot īdecli. veſtis ſacerdotaſqd̓ latine īterp̄tat̉ ſuꝑindumētū. erat .n. palliū ſuꝑhumerale quo tota ſacerdotal̓ ābitio tegebat. ⁊ erāt duo gnaͣvnū lineū ⁊ ſimplex qd̓ ſacerdotes hēbāt: alid̓ ex diuerſis coloribꝰ auro gēmiſqꝫ ꝯtextū: hn̄s in vtroqꝫ humerolapides duos .ſ. ſmaragdinos auro ꝯcluſos: ī ꝗbꝰ ſculptaerant noīa patriarchaꝝ: quo olim pōtifices vtebant̉.I phrata te. penl̓. cor. ciuitas ē q̄ dcā ē bethleē. ⁊ nō dꝫ vltima accētuari ī ephrata. īde ephrateꝰ tea. teū. penl̓. ꝓdu.Inuenit̉ ēt effrateꝰ tea. teū. ꝑ f. ab effraim. Uide ſupra īF pi grece latine dr̄ ſupra. (effrateꝰ ī ſuo loco ī. c. d̓ ef.C pialtes dr̄ ab ep̄i qd̓ ē ſupra ⁊ altēs qd̓ ē p̄mēs. īde ep̄ialtes qͣſi ſupra p̄mēs: qꝛ ſuo pōdere videt ſuffocar̄ ⁊ grauare dormiētē. ⁊ ē q̄dā ſpēs fātaſmatis q̄ ꝯtingit ī ſōnijs.E pibata. Ep̄i ꝯpōit cū batō qd̓ ē nauis: ⁊ dr̄ h̓ ⁊ hͨ epibatate. grece qd̓ latine dr̄ laicꝰ vl̓ ſuꝑueniēs. h̓ nihil hꝫ negocij ī naui: ſꝫ naulo dato ī alias terras trāſir̄ diſpōit. ⁊ cor.E picauſtoriū. ep̄i ꝯpōit̉ cū cauſtos qd̓ ē īcēſuꝫ: ⁊ dr̄ ba.hoc epicauſtoriū rij. īſtr̄m qd̓ fit ſuꝑ ignē cā emittēdi fumū. Itē epicauſtoriū dr̄ locus vnguētoꝝ vbi ſe vngebātad ignē: vel vbi vnguēta fiebāt ad ignē. Epicauſtoriū ētdr̄ locus diſcernēdi cauſas. ⁊ in qͣlibet iſtaꝝ ſignificationum accipit̉ cōpetēter in paſſione ſancti Thome.E picenus naͣ. nū. penul. ꝓdu. i. ſupra cōe. vn̄ q̄dā noīa dn̄repicena: vt aquila: de quibꝰ dixi in tertia ꝑte in tractatude genere noīum. in ca. de epiceno genere ſiue ꝓmiſcuo.E piciclus. ab ep̄i. ⁊ ciclus qd̓ eſt circulus ꝯponit̉ h̓ epiciclꝰcli. penl̓. ꝓdu. i. paruus circulus poſitꝰ ſuꝑ maiorē circulum: ita vt epicicli centrū ſit in linea maioris circuli.E pictaſis. ſtaſis qd̓ ſtās vl̓ ſtatꝰ dr̄: cōponit̉ cū ep̄i qd̓ eſt ſupra ⁊ dr̄ hec epictaſis ſis. vl̓ epiſtaſis. nā c. repn̄tat zimagrecoꝝ: ⁊ ē epictaſis adiectio lr̄e vl̓ ſyl. ſuꝑ ſtatū dictōis.picureus penul. ꝓdu. vide in epicurus.picurus. ep̄i cōponit̉ cū cura vel cutis: ⁊ dr̄ h̓ epicurus ri.qd̓dā genꝰ ph̓oꝝ. qꝛ curā ſuꝑ cutē corꝑis hēbāt. dicebātenī voluptatē eē ſūmū bonū. ignorātes gͦ aliā eē voluptatē p̄ter carnalē: dimiſſa aīa tm̄ corꝑi curā īpēdebāt. ⁊ iōdicti ſūt epicuri. ⁊ īde epicureꝰ rea. reū. vt dic̄ Pu. Ul̓ ẜꝫalios epicurei dicti ſūt ab epicuro quodā ph̓o amatorevoluptatis ⁊ vanitatis: nō ſapīe: que ipſi ph̓i porcū noīauerūt ꝑꝑ voluptateꝫ: qꝛ vanitatis ⁊ voluptatis amatornō ſapīe: ſūmū bonū voluptatē corꝑis aſſerebat: cuiꝰ traditōes epicurei ſeq̄bant̉: vn̄ dicebat deū ex ꝓuidētia nihil agere: ī mūdo oīa ꝯſtare ex corꝑibꝰ: aīaꝫ nihil alid̓ eēqͣꝫ corpꝰ. vn̄ ⁊ dixiſſe fert̉. Nō ero poſtqͣꝫ mortuꝰ fuero.E picꝰ. ab ep̄os qd̓ eſt laus dr̄ epicꝰ ca. cū. i. laudabilis. Un̄Martial̓. Epica vulgo liricaqꝫ pagīa ꝯſonaret. videt̉ tn̄h̓ ep̄ica poni ꝓ dactilico. Dactilꝰ .n. īuētꝰ ē ad deſcribenda geſta heroū: ex ꝗbꝰ ꝯſecuti ſunt laudē. vel epicꝰ cōponit̉ ab e. ⁊ pede .i. ꝓſaicꝰ. pōt gͦ ibi legi ep̄ica .i. ꝓſaica.C pidioceſis eſt quedā figura de qua ſupra dixi in quartaparte in ca. de coloribus rhetoricis.C pidromꝰ. ep̄i cōponit̉ cū dromos qd̓ ē nauis: ⁊ eſt qd̓daꝫgenꝰ nauis. ⁊ dr̄ epidromos vl̓ epidromꝰ velū ſcd̓e amplitudinis .ſ. ad puppim. ⁊ cor. penul. ſiue dro.E pifora. ep̄i ꝯpo. cū foras qd̓ ē ferre ⁊ dr̄ hͦ epifora .i. lippitudo oculoꝝ: qn̄ .ſ. pellicula ſuꝑducit̉ oculo: ⁊ ꝓdu. fo.A pigrāma. grāma qd̓ ē linea vl̓ lr̄a ꝯpo. cū ep̄i qd̓ ē ſupra:⁊ dr̄ hͦ epigrāma. tis .i. ſuꝑſcriptio .ſ. titulꝰ vl̓ breuis annotatio eoꝝ q̄ diffuſiꝰ dn̄r ī ſeq̄nti oꝑe. ⁊ epigrāma dr̄ ēt il-

la ſupraſcriptio q̄ ſuꝑponit̉ tumulo .ſ. epitaphiū: vl̓ q̄ ſuiponit̉ imagini alicꝰ ad ſignāduꝫ cuiꝰ imago ſit: vel ad ſignādū aliquā ꝓpͥetatē illiꝰ cuiꝰ imago ē. ⁊ ꝓdu. penl̓. epigrāma. vn̄ Theodolus. Grecoꝝ pͥmꝰ veſtigat grāmatacadmus. ⁊ ſcribit̉ per duo m. vt quidam dicunt.l̓ pigrus. ep̄i ꝯponit cū agros qd̓ eſt tractꝰ: ⁊ dr̄ h̓ epigrusgri .i. clauus quo lignum adheret: qꝛ ſuꝑtrahat̉.h̓ pilema. lemos. vl̓ lema. grece latine dr̄ vorago. ⁊ ꝯponūt̉cuꝫ ep̄i qd̓ eſt ſupra ⁊ dr̄ epilema tis .i. emplaſtrū: qꝛ ſuꝑlema .i. vulneris vel vlceris voragine ponat̉.E pilēſia ſie. eſt q̄dā paſſio ſic dcā: qꝛ mētē app̄hēdēs pariter ⁊ corpꝰ poſſideat. greci .n. app̄hēſionē epilēſiā vocāt.hͨ paſſio dr̄ caduca ⁊ al̓s lunatio ⁊ morbꝰ comitialis: qꝛapd̓ gētiles cū comitioꝝ die cuidā accidiſſet: comicia dicebant̉: vel qꝛ ex tīore vel verecūdie vl̓ repulſe in comicijs ſepe illū morbū incurrebāt: cui tāta vis eſt vt hō valēs cōcidat ⁊ ſpūmet. hos vulgus lunaticos vocat: qꝛ ꝑlune curſuꝫ ꝯtingat eis: ⁊ hinc epilēſiacus ca. cū. ꝗ taleꝫīfirmitatē patit̉. ⁊ epilēticꝰ ca. cū. pen. cor. in eodē ſenſu.E pilēticꝰ ca. cū. penl̓. cor. ī epilēſia ē. (in. c. d̓ colo. rheto.E pilogꝰ ga. guꝫ. idē ē qd̓ reuolutio. vide ſupra in qͣrta ꝑte:t pilemas dr̄ gēma cum in cādida gēma ſuꝑnigreſcit color: vn̄ ⁊ nomē hꝫ ab ep̄i ⁊ melan quod eſt nigrum.C pimenia. ep̄i ꝯpo. cū mene qd̓ ē defectꝰ: vl̓ luna mēſis. ⁊or̄ pl̓al̓r hͨ epimenia orū .i. expēſe: vl̓ xenia: vl̓ tributa: q̄dant̉ ꝑ ſingulos mēſes pꝰ d̓fectū lune .i. poſt nouiluniū.E pimane ī qͣrta ꝑte vide ī ca. de colo. rheto. ⁊ acuit̉ ī fine.E pinicia orū. dr̄ feſtiuitas ⁊ gr̄aꝝ actio ꝓ victoria p̄habitavn̄ Mach̓. 2. c. 8. dr̄. Et cū epinicia agerēt̉ hieroſolymis⁊ cor. pe. ẜꝫ vſū epinicia. ⁊ dr̄ ab ep̄i qd̓ ē ſupra ⁊ nicos qd̓ē victoria. vn̄ dr̄ ibi ī glo. Pro epinicis legit̉ ī alia editione dies victorie: ſuꝑatis gͦ hoſtibꝰ Iudas feſtū celebrat.E piniriō: ſic̄ dic̄ glo. īterlinearis. Paral̓. i. c. i5. In citharisꝓ octaua canebāt epiniriō ⁊c̄. ⁊ īterp̄tat̉ victori deo triūphꝰ ⁊ palma. ꝓ octaua .n. i. ꝓ myſterio r̄ſurrectōis qd̓ celebrat̉ die. 8. canebāt epiniriō. alia lr̄a dic̄ epinichiō:vt dn̄t īterp̄tat̉ victori d̓o palma: vl̓ victoris d̓i triūphꝰ.E piphanes ꝓdu. penulti. vnde in Aurora dr̄. Antiochuscornu ſignificatur hoc epiphanes.piphania ꝯponit̉ ab ep̄i qd̓ ē ſupra ⁊ phania qd̓ ē apparitio: qͣſi epiphania .i. ſuꝑna apparitio. Ul̓ dr̄ ab ep̄i. ⁊ phone ſonꝰ: inde epiphania .i. ſuꝑnꝰ ſonꝰ: vel dīnꝰ ſonꝰ: qꝛ eodie vox pr̄is ſonuit de celo: Hic ē filiꝰ meꝰ dilectꝰ. Uelpleniꝰ ⁊ clariꝰ ſic pōt dici. Epiphania qͣdruplici vocabulo nūcupat̉ ẜꝫ ꝙ qͣdruplici miraculo iſta dies decorat̉.Hoc .n. die magi xp̄ꝫ adorāt. Cū .n. xp̄s eēt tredecī dieꝝmagi ad eū ſtella duce venerūt. ⁊ īde ꝓpͥe dr̄ epiphaniaab ep̄i. qd̓ ē ſupra ⁊ phanos qd̓ ē apparitio. ⁊ qꝛ tūc d̓ſurſum ſtella apparuit: ſiue ipſe xp̄s ꝑ ſtellā q̄ deſurſū viſaeſt magis verꝰ deꝰ d̓mr̄at. Eadē ēt die reuolutis. 29. annis cū iā ānū. z0. attigiſſet: qꝛ vt dic̄ Lu. Erat ieſus incipiēs qͣſi ānoꝝ. 30. hēbat .n. 29. an. ⁊ dies. 13. ⁊ tūc inqua īiordane baptizatꝰ ē. ⁊ ob hoc vocat̉ theophania a theosqd̓ ē deꝰ ⁊ phanos apparitio vl̓ phonos ſonꝰ: qꝛ deꝰ trinitas tūc apꝑuit: pr̄ in voce: filiꝰ ī carne: ſpūs ſcūs ī colubeſpē. ipſo iteꝝ die āno reuoluto: cū eēt xp̄s ānoꝝ. 30. ⁊. 13dieꝝ aqͣꝫ ī vinū mutauit ī nuptijs. Et iō vocat̉ bethphania a beth qd̓ ē domꝰ ⁊ phanos apꝑitio: qꝛ miraculo feoin domo verꝰ deꝰ apparuit. Predcā tria miracula tagutur in qͣdā ātiphōa q̄ cātat̉ ad bn̄dictꝰ. Hodie inꝗt celeſti ſpōſo iūcta ē eccl̓ia: qm̄ in iordanē lauit xp̄s eiꝰ crimina: currūt cū muneribus magi ad regales nuptias: ⁊ exaqͣ facto vino letāter ꝯuiue. Ipſa īſuꝑ die reuoluto anccū eēt ānoꝝ. z1. ⁊. 13. dieꝝ ſatiauit quinqꝫ milia hoīuꝫ deꝗnqꝫ panibꝰ ſic̄ dic̄ Beda. ⁊ ob hoc vocat̉ phagiphanūa phage vel phagin qd̓ ē bucca vel māducare ⁊ phanos