D ante RD nte¶ DeU
¶hac ꝯiunctōe ſequit̉ delectatio q̄ ꝑficit rōnē fruitionis.Potes aūt corꝑis ſunt qͣtuor .ſ. claritas: īpaſſibilitas: aglitas: ſubtilitas. Et adaptāt ꝗdā iſtas qͣtuor dotes corporis qͣtuor v̓tutibꝰ cardinalibꝰ: eo ꝙ qͣtuor v̓tutū cardinaliū maͣ ſunt bona corꝑalia: vt .ſ. prudētie reſpōdeat claritas ꝓpter cognitione iuſtitie q̄ eſt ꝑpetua ⁊ īmortalis īpaſſibilitas. Fortitudini v̓o agilitas ex qͣ ꝯtingit ꝙ nihilpoſſit corꝑi reſiſtere. vn̄ agilitas notat̉ .i. Corinth̓. 15. perhoc ꝙ dr̄. Surget ī v̓tute. Tēperātie v̓o q̄ corpꝰ attenuat ſubtilitas: vt ſic qͣtuor dotes corꝑis rn̄deāt qͣtuor v̓turibꝰ cardinalibꝰ: ſic̄ tres dotes aīe rn̄dēt tribus theologicis .ſ. viſio fidei: cōprehēſio ſpei vl̓ fruitio ẜm vnaꝫ acceptionē: delectatio v̓o charitati: vl̓ fruitio ẜm aliā ſignificationē. Fruitio .n. ꝑfecta qͣlis ī patria hēbit̉ īcludit ī ſedelectationē ⁊ cōprehēſionē: ⁊ iō a ꝗbuſdaꝫ accipit̉ provnor a ꝗbuſdā v̓o ꝓ alio. Cōprehēſio .n. nihil aliud ē qͣꝫ īpn̄tia deū hr̄e: ⁊ in ſeip̄o tenere. Et nota ꝙ corpꝰ dr̄ agiletūc: qꝛ ad oēs aīe actꝰ eſt expeditū ⁊ paratū. Itē agilitasnō ſolū ꝑtinet ad motū: ſꝫ ēt ad ſenſū ⁊ ad oēs alias ꝑtesaīe: vt ẜm hoc dicat̉ corpꝰ gl̓ioſuꝫ eē agile: qd̓ ē ꝑfecte habilitatū ad oēs oꝑatiōes q̄ ad corpus exercent̉.Dotalicium in dotalis eſt.Potalis. a dos dr̄ h̓ ⁊ hͨ dotal̓ ⁊ hͦ le. i. doti aſcriptꝰ: vl̓ ī dote habitꝰ. ⁊ īde dotal̓r aduerbiū. ⁊ dotaliciꝰ cia. ciū. idemqd̓ dotalis. vn̄ dotaliciū ci .i. dos vel dotis p̄cium.Dotatus. a dos dr̄ dotatus ta. tū. qui doteꝫ hꝫ. Et cōparat̉vt dotatꝰ tior. tiſſimus. vn̄ dotate tius. ſime. aduer. ⁊ dotatim ſil̓r aduer .i. abundanter. Et per compoſitionē indotatus ta. tum .i. ſine dote: non dotatus.Poto. a dos dicitur doto tas. taui. tare .i. doteꝫ dare. ⁊ ꝓdu.do. ⁊ eſt actiuum cum oībus ſuis compoſitis.Doxa grece latine dicitur gloria.Doxula le. dimi. parua doxula ſiue gloria.anteRDracena ne. vxor vel filia draconis. ⁊ dicitur a dracone.Pracma me. ꝑ c. ſcriptū pͥme declinatiōis quoddā pōduseſt .ſ. octaua pars vncie: ⁊ denarij pōdus tribꝰ cōſtans argēti ſcrupulis .i. decemocto ſiliquis ẜm Dug. Pap̄ v̓o dicit. Gragma octaua pars vncie ꝯſtat ex tribꝰ ſcrupulis.Oracma denarij genus vel certum pondus argēti. Lu15. Aut quenaꝫ mulier habens dracinas decem ⁊c̄. ⁊ eſtc. quarta littera in Papia.Praco conis. dr̄ a greco dracō. Greci enī draconē dracōtēvocāt: ⁊ dr̄ ſerpes. ⁊ ē draco tēploꝝ: anguis aqͣꝝ: ſerpēsterre. Dū enī eſt in tēplo ꝓpͥe draco dr̄. Dū enī eſt in aqͣꝓprie anguis dr̄. Dū enī eſt in terra ꝓprie ſerpēs dr̄: Gloſa āt dic̄ Iſa. 27. ꝙ draco vt ferūt in terra ſerpit: natat īaꝗs: volat in aere. Et vt dicit Iſi. etymo. 12. Oraco maiorcūctoꝝ ſerpētiū: ſiue oīuꝫ aīantiū ſuꝑ terrā: ꝗ ſepe a ſpelūcis abſtractꝰ fert̉ in aerē: cōcitaturqꝫ ꝓpter ip̄ꝫ aer. eſtaūt criſtatꝰ ore paruo ⁊ artis fiſtulis ꝑ qͥs abſtrahit ſpm̄⁊ linguā exerit. Uim aūt nō in dētibus ſꝫ in cauda hꝫ: ⁊v̓bere potiꝰ qͣꝫ ictu nocet. īnoxius eſt a venenis. Sed iōhuic ad mortē faciendā venena nō erāt neceſſaria: qꝛ ſiquē ligauerit occidit: a quo nec elephas tutꝰ ē ſui corꝑismagnitudine. Nā circa ſemitas deliteſcēs ꝑ qͣs elephātes ſoliti gradiūt̉ crura eoꝝ nodis illigata ſuffocatos ꝑimit. Signit̉ aūt in ethiopia: ⁊ in īdia: ⁊ in ip̄o incēdio iugis eſtus. Et vt dicit Ambro. in hexame. Oracones ſil̓imodo vt piſces pleriqꝫ ſine pedibus ſunt. Et a draco ꝑcompoſitionē dicit̉ dracomarinus quidā piſcis qui haDraconariꝰ. a draco dr̄ h̓ draconariꝰ narij .i. vexillifer: vebet aculeos in brachijs ad caudam ſpectantes.xillariꝰ: ſignifer: ꝗ fert vexillū vbi eſt depictus dracoOracōtea. a draco dr̄ hec dracōtea tee q̄dā herba q̄ vulgodr̄ herba draconis. qꝛ haſta eiꝰ varia ſit ī modū colubri:
ante123⁊ ſil̓itudinē draconis imitet̉: vel qꝛ eaꝫ herbā vipera timeat. Itē a draco hec draconia nie. vel draconita te: q̄dā gēma ex capite draconis eruta ẜm Hug. Pap̄. v̓o dicit. Gracōtea herba dicta ſic: qꝛ a ſanguine draconis fertur nata ⁊ eē draconis coloris ⁊ flos eius vt lingua dr̄aconis. ſiquis radicem huius herbe ſanis ꝯfricet manibſerpētes ſine periculo prendet.Dracūculus li. dimi. paruꝰ draco: ⁊ format̉ a draco o. mutata in un. ⁊ addita culus. ⁊ cor. cu.Dragmatis. ge. neu. tertie declinatiōis ꝑ g. ſcriptū ē q̄ſtioſiue īterrogatio: hinc dragmaticꝰ ca. cū. i. īterrogatiuus.vn̄ qd̓dā genus loquēdi dr̄ dragmaticū .ſ. qd̓ fit īter interrogātē ⁊ rn̄dētē: ⁊ ꝓpͥe ꝑſonas ītroductas: vt ī Terētio ẜm Pug. ⁊ Pap̄. dic̄ ꝙ dragmaticō ē genꝰ dicēdi inquo poeta nuſqͣꝫ loquit̉: ſꝫ ꝑſone ītroducte tm̄. Uide inDragmaticus in dragma eſt.¶ Chermeneuticus.Driades dee arboꝝ: a drindos qd̓ eſt arbor latine.Prindides didis. maſ. ge. dr̄ ꝗdā lapis. a drindos qd̓ eſt arPrindos grece .i. arbor latine.¶ ChoīDrindus di. i. arbor:a drindos dicitur.Dromedarius rij. maſ. ge. camelariꝰ: ꝗ .ſ. ducit dromedos.vn̄ ī Iſa. Gromedarij Madian ⁊ Epha. ⁊ dr̄ a dromēdꝰ.Dromos grece latine dr̄ curſus ⁊ velocitas. vn̄ hic dromedus di. ⁊ hec dromēda de. quoddā genus cameloꝝ minoris quidē ſtature: ſed velociores: vn̄ a velocitate currendi nomen habuerūt. centū enim ⁊ amplius vno diemiliaria pergere ſolent. ⁊ ꝓdu. me.Dromo onis. maſ. ge. lōga nauis ⁊ velox curſu. ⁊ dr̄ a dromos grece qd̓ eſt curſus velocitas vel curuitas.anteDualis. a duo deriuat̉ h̓ ⁊ hec dualis ⁊ hoc le. ⁊ īde hͨ dualitas tātis .i. duplicitas: attriplicitas. Et ẜm Pap̄. dualis.i. geminus: diuiſus.Dubitatio quidaꝫ color rhetoricus: de quo dictū eſt ſuprain quarta parte in ca. de colo. rheto.Dubitatꝰ. a dubito tās. dr̄ dubitatꝰ ta. tū. qd̓ in actiua ſignificatiōe īuenit̉. Et cōponit̉: vt indubitatꝰ ta. tū. ⁊ vtrūqꝫcōparat̉. vn̄ indubitāter ⁊ indubitatiue aduer. ⁊ indubito ſimiliter inuenit̉ aduerbialiter poſituꝫ: vt Indubitoloquit̉ iſte .i. indubitatiue vel indubitanter.Dubito tas. taui. tare. qͣſi duabꝰ vijs bitare. qd̓ ē ꝑgere .i.eē īcertū: vel dubitare qͣſi diuitare .i. duaꝝ viaꝝ eē īcertū. vn̄ dubiꝰ qͣſi diuius .i. incertꝰ: qͣſi duaꝝ viaꝝ vel qͣſiduas tenēs vias. Et cōparat̉: vt dubiꝰ magis dubiꝰ dubijſſimus. vn̄ dubie magis dubie dubijſſime aduer. ethec dubietas tātis. Itē a dubito dr̄ dubitans tis. oīs geEt ꝯparat̉ ẜꝫ ꝙ ē nomē. vn̄ dubitāter tius. ſime. aduer.⁊ hec dubitātia tie. Dubitās ꝯponit̉: vt īdubitās .i. nondubitās. ⁊ ſil̓r ꝯparat̉. Dubito ꝯponit̉. vt addubito tās..i. valde dubitare. ⁊ eſt neu. cū oībꝰ ſuis ꝯpoſitis. īuenit̉tn̄ dubitare ꝓ dubitādo timere. ⁊ ẜꝫ hoc ſepe īuenit̉ paſiuū in qͣlibet ꝑſona: ſꝫ tn̄ iudicat̉ ne. Ꝙ eiꝰ paſſiuū īueniat̉ ī pͥma ꝑſona aſcribit̉ auctoritati. ⁊ cor. bi. Cato. Nedubites cum magna petis impendere parua.Dubo bas. baui. inuenitur pro dubito tas.Ducatus. a dux dr̄ hic ducatꝰ tus. tui. i. dignitas ducis veleius terra. ⁊ ducatꝰ .i. ductꝰ vel guida. ⁊ cor. pͥmā ducat̉ſicut dux ducis: lꝫ Anticlaudianꝰ eam ꝓducat. Dicit .n.Ducatū ſūmi regis ꝯſcēdit in arcem. Ad hoc dic̄ magr̄Bene. ꝙ errauit ibi ſicut ⁊ in pupillus.Ducēti ducēte ducēta a duo ⁊ centuꝫ dr̄. vn̄ ducēties aduer. nūerale. ⁊ ducēteſimꝰ ma. mū. ⁊ ducētenꝰ na. nū. ẜꝫHug. Pap̄. v̓o dicit. Ducēti dicti qͣſi bis. centum.Ducentuplus pla. plū .i. ducēties tantū: a ducēti ⁊ plica cōponitur. ⁊ corripit penultimam.Ducilla le. dimi. parua dux
Di
q 3