Druckschrift 
Catholicon
Seite
121r
Einzelbild herunterladen
 

DeDante

Diſſipo pas. paui. pare. patū. ꝯponit̉ a dis ⁊ ſipo pas. ⁊ cor.ſi. ⁊ eſt diſſipare diſpergere: diminuere: deſtruere.Diſſitus ta. tum. penul. cor. i. ſeꝑatus. ⁊ dr̄ a diſſinonis.Miſſiui eſt preteritum de diſſinonis. ⁊ ꝓdu. ſi.D iſſoleo les. in ſoleo les. eſt.Diſſono nas. ex dis ⁊ ſono: vide in ſono nas.Miſſopio pis. ꝓdu. ſo. ſicut ⁊ ſopio pis. vide in ſopio pis.D iſſulto tas. in ſalio lis. eſt.Diſſurida ē arida vrine digeſtio: vel difficultas mīgēdi.Hiſſutus. a diſſuo ſuis. quod cōponit̉ a dis ⁊ ſuo ſuis. ſui.ſutum. dicit̉ diſſutus ta. tum. penul. ꝓdu. ⁊ eſt diſſuerediſtungere: ſuturam frangere.Diſtēdo dis. di. cōponit̉ a dis ⁊ tēdo dis. vide in tēdo disDiſticon. dia qd̓ eſt duo cōponit̉ cum ſticon qd̓ eſt v̓ſus ⁊dr̄ hoc diſticū vl̓ diſticio: ⁊ hͦ diſticiū īuenit̉ .i. carmē vl̓obꝰ duoꝝ v̓ſuū. vn̄ Theodolus. Quos in diſticij carmēcōplecteris emi. Itē diſticon dr̄ quoddam genus dicendi: cum .ſ. autor totuꝫ loquit̉ ꝑ ſe ſine ꝑſona introducta.Diſticum in diſticon eſt.D iſtineo. teneo ꝯponit̉ cū dis. ⁊ dr̄ diſtineo nes. nui .i. detinere: vel ſeꝑare: vel in diuerſaꝫ partē ⁊ oppoſitā tenere.Diſtingo gis. xi. ctum. gere .i. tincturam auferre: a dis ⁊ tinogis. componit̉ ⁊ ſcribit̉ ſine u.Oiſtīguo. a dis ⁊ ſtinguo guis. ꝯponit̉ diſtinguo xi. ctuꝫ. ⁊abijcit̉ vnūs: ⁊ ē diſtinguere determinare: deſignare: diuidere: ſeꝑare: pūctare diſcernere. ⁊ īde diſtinctꝰ ta. tū. ⁊hec diſtīctio onis. Diſtīctōis āt tres ſunt ſpēs .ſ. colū: coma: ꝑiodus. De quibꝰ dictū ē ſupra in qͣrta ꝑte in fine.Diſtiti penul. cor. preteritum de diſto ſtas.O iſto ſtas. ſtiti. ſtitū. diſtare: ⁊ diſtatū īuenit̉: remotū eſſe.⁊ cōponit̉ a dis ⁊ ſto. ſtas. ⁊ eſt diſtare differre: remotuꝫeſſe in diuerſa parte ſtare: ceſſare. vnde diſtanter: diſtātia. ⁊ componit̉: vt indiſtanter indiſtantia.D iſtribuo is ex dis ⁊ tribuo is. ꝯponit̉. ⁊ eſt diſtribuere diuidere: diuerſis diuerſa tribuere. Uide in tribuo is.Diſtrictus. a diſtringo dicitur diſtrictus ta. tum. ſeuerus:aſper auſterus. Et cōparat̉: vt diſtrictus tior. tiſſimus.vnde diſtricte tius. tiſſime. aduerbium.Diſtringo gis. xi. ctū. ⁊ abijcit̉ n. ī ſup̄. cā euphonie. ⁊ eſt diſtrīgere diuerſis modis ſtrīgere. Itē diſtringere .i. āpliare: ſtricturā remouere: vl̓ leuiter tāgere. Et ī hac vltimaſignificatiōe pōt ſumi. Ezech̓. 17. vbi dr̄. Teneꝝ diſtringa. Et ī ꝓlogo Amos vbi dr̄. Ruboꝝ mora diſtringēs.Diſtrophos droda illa q̄ in ſcd̓o v̓ſu repetit varietatē verſus. Uide in ſtrophos. C(riuat̉ diteo a dito tas.Diteo tes .i. eē vl̓ fieri diuitē. vn̄ diteſco ſcis. īchoati. ⁊ deDitior eſt cōparatiuus de dis ditis. h̓ ⁊ hec dis ⁊ hoc diteidē eſt qd̓ diues: de quo ſupra dixi in ſuo loco. Et ꝯparetur: vt dis tior. tiſſimꝰ. vn̄ dititer tius. tiſſime aduerbiūHitiſſimꝰ ma. mū i. valde diues: ſuperlatiuū de dis ditis.Dito tas. taui. tare .i. diuitē facere. ⁊ eſt actiuū cū oībꝰ ſuisꝯpoſitis ſiqͣ hꝫ. ⁊ īde ditatꝰ ta. tū i. diues factꝰ. Diere. §Iō magnificati ſūt ⁊ ditati. ⁊ ꝓdu. di. Un̄ ī Aurora. Qdreplet āgelicꝰ ditat ⁊ ornat honor. Inuenit̉ ēt dicto tas.pct. ⁊ eſt frequē. a dico cis. dictum tu. u. in o. ꝯuerſa.D iu aduer. tꝑis dr̄ a dies: ⁊ accipit̉ ꝓ determinato ſpaciotꝑis: ⁊ ꝓ īdetermīato ſic̄ dies. vn̄ ⁊ ꝑ cōparationē h̓ ⁊ hͦdiutior: ⁊ hoc diutiꝰ. ⁊ diutiſſimꝰ ma. mū. ⁊ īde diutius ⁊diutiſſime aduer. q̄ magis ſūt in vſu qͣꝫ p̄dicta noīa. Et ꝑcōpoſitionē interdiū: ⁊ aliquādiu: ⁊ qͣꝫdiu. Pōt ēt qͣꝫ diueſſe due voces. Pap̄. ſic dicit. Diu: multo tꝑe: tarde. Siaut eſt vna pars qͣꝫdiu debet ſcribi per n. ⁊ nō per m.Hiualis. a diuinꝰ dr̄ h̓ ⁊ hᵉ diualis ⁊ hoc le .i. dīnꝰ. vn̄ diual̓dr̄ pͥnceps vl̓ īꝑator: ꝗ qͣſi d̓s hēbat̉. ⁊ ꝓdu. ua diualisDiuēdo dis. didi. ditū. dere .i. diuiſe vēdere. ⁊ componit̉ adi ⁊ vendodis.

121Diuētilo las. ex di ⁊ vētilo las. cōponit̉ .i. diuerſis modisventilare. ⁊ cor. ti.D iuerſicliniū. a diuerſus ſa. ſuꝫ. ⁊ clino nas. ꝯponit̉ hoc diuerſicliniū ni .i. locꝰ vbi diuerſe vie ꝯiūgunt̉: qꝛ illuc diuerſe vie acclinant̉: vl̓ qꝛ illic via īclinat ad diuerſa. qd̓al̓r grece dr̄ hͦ ethroclitū ti. Itē ethroclita ſiue diuerſiclinia dn̄r q̄dā noīa ī arte grāmatica qͣſi ad diuerſa ſe īclinātia .ſ. q̄ īclināt ſe ad diuerſas dictiōes ī diuerſis caſtbꝰ: vt iuppiter iouis. vl̓ ad diuerſas ſignificatiōes vl̓ addiuerſas declinatōes: vl̓ ad diuerſa gn̄a in diuerſis nūeris: vt veſꝑa veſꝑe: vas vaſa: celū celi. Un̄ Priſ. in li. cōſtructionū dicit. Itaqꝫ ethroclita .i. diuerſiclinia neceſſario ꝯſequit̉ aliꝗs n̄tus aptꝰ gtō: ex quo reliq̄ figuratiōestā caſuū qͣꝫ nūeroꝝ reddant̉. Et noͣ ꝙ ī eodē ſenſu īuenitur h̓ ⁊ hͨ diuerſiclinis ⁊ hͦ ne. De noīe ēt ethroclito dictū eſt in tertia parte in tractatu de genere noīum.D iuerſifico cas. caui .i. diuerſa facere. ⁊ ꝯponit̉ a diuerſusD iuerſifiniū ni. ī bifiniū exponit̉. (⁊ facio. ⁊ cor. fi.D iuerſo ſas. freq̄n. d̓ diuerto tis .i. freq̄nter diuerter̄. Itēīuenit̉ diuerſo ſas .i. variare. ⁊ cōponit̉ a di ⁊ verſo ſas.D iuerſoriū. a diuerto tis. dr̄ hͦ diuerſoriū ri .i. diuerſitasviaꝝ .ſ. vbi viator ad callē diuertit̉. vl̓ locus remotꝰ abalio: vl̓ receptaculū .ſ. hoſpitiū vl̓ hoſpitale. ⁊ dr̄ diuerſoriū: vl̓ qꝛ illuc diuertimꝰ: vl̓ qꝛ ex diuerſis vijs ibi cōueniat̉. vn̄ ī Luca. Nō erat ei locꝰ ī diuerſorio. Et Hier̄. 9Quis dabit me ī ſolitudinē diuerſoriū viatoꝝ. Et vt dicit glo. ſuꝑ Lu. Diuerſoriū eſt domus īter duos murosduas hn̄s ianuas: vt .ſ. ex diuerſis vijs recipiat adueniētes ⁊ ſignificat eccleſiā inter paradiſum ⁊ mundum.D iuerſus. a diuerto tis. dr̄ diuerſus ſa. ſuꝫ .i. diuiſus. ſeꝑatus nō ꝯcors. malus: ⁊ cōparat̉. vn̄ hec diuerſitas tatis.varietas. Et ꝑ cōpoſitionē diuerſifico cās.D iuerticulū. a diuerto tis. dr̄ hͦ diuerticulū li. flexꝰ viarū:vbi vna via diuertit ab alia: vl̓ ip̄e callis ꝑ quē diuertimꝰ ab alia via: qͣſi diuerſa via. Idē ⁊ diuortiū qͣſi diuerſuꝫ .i. via vel ſemita in diuerſum tēdens. Et ponit̉ generaliter diuerticulū vel diuortiū ꝓ ſeꝑatiōe ⁊ diuiſione⁊ ſubterfugitiōe. vn̄ diuortiū dr̄ īter virū ⁊ mulierē quotiēſcūqꝫ diſſoluto mr̄imonio alter eoꝝ alias nuptias ſequit̉: ſic dictū a flexu viarū .i. vie in diuerſa tēdentes.D iuerto tis. in verto tis. eſt.D iues. a dito tas. h̓ ⁊ hec diues hꝰ diuitis .i. pecunioſus: ſiue vtat̉ ſiue nō. locuples fundis: qͣſi loculis plenꝰ. fortunatꝰ: ſubito factꝰ beatꝰ. honeſtꝰ: moribꝰ ⁊ honore vſus. felix: ꝗ hꝫ ⁊ vtit̉. Un̄ Priſ. dic̄ ꝙ diues ꝑtinet ad qͣꝫtitateꝫextrinſecꝰ accidētiū: ſed felix ad qͣlitatē. Itē ſepe īuenit̉diues potētia ⁊ v̓tutibꝰ: potēs qͣſi d̓o ꝓximꝰ: ſꝫ etymo. ē.nō deriuatio vl̓ ꝯpoſitio. Et cōꝑat̉: vt diues diuitior tiſſimꝰ. ꝗ comꝑatiuꝰ ⁊ ſuꝑlatiuꝰ nūc in vſu nō ſūt: qͣꝫuis inautoribꝰ īueniant̉. Un̄ Ouidiꝰ in ep̄i. Oppida ſūt regnidiuitiora mei. Et a diues he diuitie arū. Et noͣ ꝙ vt dic̄Beda: aliud eſt pecunias hr̄e: aliud amare. Multi hn̄t⁊ nō amāt: multi nō hn̄t ⁊ amāt. Itē alij hn̄t ⁊ amāt: alijnec hr̄e nec amare ſe gaudēt: ꝗ tutiores ſunt: ꝗ cū Apl̓odicere pn̄t. Mihi mūdꝰ crucifixus ē ⁊ ego mūdo. Un̄ ⁊Salomon ait. Nō ꝗ hꝫ: ſꝫ ꝗ amat diuitias fructꝰ nō capiat ex eis. Itē Uindocineſis dic̄. Nō reꝝ cumulus: ſedſufficiētia mētis Hitat. ſufficiūt paucula: diues eris. Uide in volūtas. Itē ſcias ꝙ diues ē cōis ge. in d̓clīatiōe: ſꝫoīs in ꝯſtructōe. ⁊ pōt adijci maſ. ⁊ fe. ⁊ neu. gnī ſatis ꝓprie: ſꝫ nō in qͣlꝫ ſui terminatōe: qꝛ qͣlitas actī deſinētisin em̄. ⁊ forma pl̓alis in es nullo pn̄t mō neu. ge. adaptari. vn̄ nihil eſt. Habeo diuitē regnū: vel diuites regna. ſꝫalie terminationes eiꝰ poſſūt neu. ge. adaptari: vt diuesregnum: diuitis regni. Unde Ouidiꝰ. Addidit externomarmore diues opus. Unde quidaꝫ dixit. Teꝫ vel tes