Druckschrift 
Catholicon
Seite
120v
Einzelbild herunterladen
 

DeanteD

Diſertus ta tū. diſſero ris. cōponit̉ ex dis. ⁊ ſero ris. ⁊ ē diſſerere: tractare: dicere ſapiēter loqui: ꝯfirmare: exponere: declarare: eloꝗ lucide. vn̄ diſertꝰ ta. tū. nomē .i. ſapiēs.eloquēs ⁊ facūdus. vl̓ vt dic̄ Pu. ſubtrahit̉ vnū .s. qͣꝫuisſint duo ī v̓bo ꝑticipio ⁊ v̓bali: vt diſſero diſſertor diſſertus. vn̄ ⁊ pͥma cor. in diſertꝰ noīe. Hora. Facundi calicesquē nō fecere diẜtū. ⁊ Sap̄. 1o. Līguas īfantiū facit d̓ſertas. ⁊ cōꝑat̉ diſertꝰ tior. tiſſimꝰ. vn̄ diſerte vel diẜtimtius. tiſſime. aduer. ⁊ ē diſerte lucide: ſapiēter diſtīcte. ⁊hec diſertitudo dinis. diẜta locutio. Itē a diſſero dr̄ diſſerto tas. frequē. qͣſi frequēter diſſerere: diſcrete loꝗ. Inuenit̉ ēt diſerto tas ꝑ vnū. s. i. diſertū facere: ⁊ tunc deriuat̉ a diẜtꝰ ta. tū. Itē diſſero ris. cōponit̉ vt ediſſero ris.⁊ ita vult Pn. ꝙ .ſ. diſertus nomē deriuet̉ a diſſero ris. ⁊ſubtrahit̉ īde vnū. s. Alij dicūt cū ꝗbꝰ ego: ꝙ diſertꝰ cōponit̉ a di. ⁊ ars. īterpoſitas. vn̄ dic̄ magr̄ Bn̄. ꝙ diſerinomē .i. facūdus: ꝑ vnū s. ſcribit̉. ⁊ cōponit̉ a di. ⁊ ars. interpoſitas. cū v̓o ē participiū ſcribit̉ ꝑ geminū s. Itēſcias ꝙ lꝫ di. ꝓducat̉ vbiqꝫ: di. tn̄ in dirimo māſit breuisatqꝫ in diſertꝰ. Unde h̓ nota ꝙ ſiſtole qn̄qꝫ fit ꝑꝑ liq̄ſcētiā ſequētis lr̄e: vt apd̓ Hora. Regis opus ſteriliſqꝫ diupalus aptaqꝫ remis. Liq̄ſcit v̓o s. vltīa huiꝰ noīs palus īſcāſione metri: qd̓ ēt fit apud Catonē. Qd̓ noſti factū nōrecte nolito ſiler: qͣſi diceret nolito ilere. ⁊ iō dirimo ⁊ dſertus cor. pͥmas: q̄ ſūt naͣl̓r lōge: qꝛ dirimo ꝯponit̉ ex di⁊ emo. ⁊ diſertus ex di. ⁊ ars: ⁊ īterponit̉ s. in diſertꝰ ⁊ r. īdirimo. Itē Priſ. in tractatu p̄poſitionū dicit ꝙ di. p̄poſitio vbiqꝫ ꝓducit̉: excepto dirimo ⁊ diſertus.D iſgruo gruis. grui. grutuꝫ. cōponit̉ ex dis. ⁊ gruo. ⁊ eſt diſgruere: diſcōuenire: diſcordare.D iſijcio cis. ieci. iectū ꝯpōit̉ ex dis. ⁊ iacio cis. ⁊ ē diſijcerediuerſis modis iacer̄: ſeꝑare: diſꝑgere: diuellere: diruer̄.⁊ ſcribit̉ ꝑ duplex ij. ī 2ª ſyllaba: pͥᵐ ꝯſonās 2ᵐ vocalē.Dyſinteria rie. īteria qd̓ ē īteſtina cōponit̉ cū dis. qd̓ eſt diuiſio. vl̓ dr̄ hec diſynteriarie. penl̓. acuta .i. diuiſio ꝯtinuatiōis: vel vlceratio īteſtinoꝝ: ⁊ fit an̄te fluore: quē grecidiariā vocāt: ⁊ enteria ꝑ e. vel īteria ꝑ i. pōt ſcribi in prīaſyllaba. ⁊ ẜm hoc pōt dici diſinteria: vel diſenteria: ⁊ itai. vel e. pōt eē quarta littera. Pap̄. v̓o dic̄ ꝙ diſinteria eſtſanguineus fluxus vētris cuꝫ excoriatione inteſtinoꝝD iſtigo gas. gaui. ⁊ deberet dici diligo gas. a di. ⁊ ligo gas.ſꝫ īterponit̉ .s. cā dr̄ie ad diligo gis. Inuenit̉ ēt ī eodē ſenſu diſtigo gis. tertie ꝯiugatiōis ſic̄ dic̄ Pu. ⁊ cor. li.Diſnoicus .i. ſuſpirioſus ꝗ plus de aere recipit qͣꝫ emittit: ⁊videt̉ eē cōpoſitū a dis. qd̓ ē diuiſio vel diuerſuꝫ: ⁊ noīcus qd̓ ē īfirmꝰ: īde diſnoicus: ꝗ n̄ equo mō recipit ⁊ emitD iſpectus cta. tū. in diſpicio cis. vide. tit aerem.D iſpello lis. puli. pulſuꝫ. lere .i. diuerſis modis vl̓ in diuerſas partes pellere. ⁊ cōponit̉ a dis. ⁊ pello pellis.Diſpēdiū. a diſpēdodis. dr̄ hec diſpēſa ſe. ⁊ hoc diſpēdiumdij .i. nimia largitas vel nimia diſpēſa. ⁊ diſpēdiū dr̄ qd̓ ēꝯͣriū cōpēdio .i. lōgū ⁊ inutile. vn̄ diſpēdioſus ſa. ſuꝫ. longus ⁊ inutilis. ⁊ cōparat̉: vt diſpēdioſus fior. ſimꝰ. vn̄ diſpēdioſe oſiꝰ. iſſime. aduer. ⁊ hec diſpēdioſitas tatis. ẜmPug. Pap̄. v̓o dicit. Diſpēdiū dānū vel detrimentuꝫ.D iſpēdo dis. di. ex dis. ⁊ pēdodis. cōponit̉. ⁊ eſt diſpēderelargiter donare: expēdere: vel ordinare: diuidere. vn̄ hicdiſpēſor ſoris. ⁊ diſpēſorius ria. riū. ⁊ hec diſpenſa ſe.D iſpēſo ſas. ſaui. ſare. v̓bū frequē. de diſpēdo dis. pēſū. ſuu. in o. ꝯuerſa. ⁊ ē diſpēſare qͣſi largiter donare: diuiderediſponere: vel deliberare: īde h̓ diſpēſator toris. ⁊ diſpēſator dr̄ ẜꝫ Pap̄. cui credit̉ admīſtratio pecuniarū: qꝛ pͥus ꝗ dabāt pecuniā nō numerabāt ſꝫ appendebāt eamiſperdo dis. didi. ditū. ex dis. ⁊ ꝑdo dis. vn̄ in pſal. Nō diſperdiderūt gētes quas dedit dn̄s illis .i. nō deſtruxerūtdeleuerunt: diuerſis modis perdiderunt.

eID iſpeſco ſcis. ſcui. diſpeſcitū d̓beret facer̄ ſupinū: ⁊ ē diſpeſcere: diſtare: ſeꝑari. Inuenit̉ ēt tranſitiuū ꝓ ſeꝑare: veldiuidere: ⁊ componit̉ a dis. ⁊ peſco ſcis. qd̓ nō eſt in vſuQuidā tn̄ dicūt ꝙ cōponat̉ a dis. ⁊ paco cas. vel paciſcorDiſpicabilis: in diſpicio cis. vide (vel paſco.D iſpicio cis. xi. ctū. ex dis. ⁊ ſpecio cis. cōponit̉. ⁊ eſt diſpicere diuerſis modis aſpicere: vel in diuerſas partes. īdediſpectus cta. ctū. ⁊ diſpicor caris. ⁊ inde hic ⁊ hec diſpicabilis ⁊ hoc le. ⁊ vt dicit Papi. Diſpectꝰ cōtemptus: diſpectio faſtidiū: ſuperbia.D iſplico cas. penul. cor. ex dis. ⁊ plico cas. cōponit̉. ⁊ eſt diſplicare deorſuꝫ a plica ponere.D iſploſus vel diploſus ſa. ſum. i. diſſutus: apertus: dirupivide in plaudo dis.D iſpolio as. cōponitur a dis. ⁊ ſpolio: ⁊ abijcit̉ vnuꝫ s. ⁊ eſtdiſpoliare: diuerſis modis ſpoliare.D iſpūctor. diſpūgo gis. cōponit̉ a dis. ⁊ pūgo gis. ⁊ ē diſpigere diuerſis modis pūgere: vel diſpēſare: vl̓ donare: vldeorſuꝫ a pūcto facere ⁊ expellere. Iteꝫ a pūgo cōponit̉expūgo gis. extra pellere: extra pūctū ſcriptiōis ponere⁊ delere. Et hinc dicimꝰ expūctores ⁊ diſpūctores eosexpellūt alios ab hereditatē: ⁊ d̓bēt noīa eoꝝ de tabulateſtamēti. vel eos ſic dicimꝰ qui in ſignādis p̄erāt teſtamētis: ⁊ eoꝝ īſerebāt pūctos ꝗ erāt īhereditādi: vel eorū quotiēs expediebat auferebāt ꝗ erāt exheredandiD iſpugo gis. ex dis ⁊ pūgo gis. ꝯponit. vide in pūgo gisD iſputo tas. taui. tare. ex dis ⁊ puto tas. ꝯpōit̉. ⁊ ē diſputare diuerſa putare ī loq̄ndo: vl̓ loq̄ndo diſſētire vl̓ diſputare ē diuerſa rōe mētis ꝑquirere: vt ad rei v̓itatē poſſitꝑuenire. vn̄ h̓ diſputator toris. ⁊ hīc diſputatoriꝰ ria. riūD iſquiro ris. ſiui. ſitū .i. diuerſis modis q̄rer̄ ⁊ īueſtigare.⁊ ꝓdu. qui. ⁊ ꝯponit̉ ex dis ⁊ q̄ro ris. mutatō e. in iD iſſeco cas. ex dis ⁊ ſeco cās. ꝯponit̉. ⁊ eſt diſſecare diueſis modis ſecare: dirūpere cruciare. ⁊ cor. ſe. Actu. 7. Audientes aūt hec diſſecabantur cordibus ſuis.D iſſenſio onis. fe. ge. a diſſentio tis. ⁊ eſt diſſenſio diuiſiodiſcordantia.D iſſentio tis. ⁊ diſſentior ris. ī eodē ſenſu .i. diſcordare: diſcrepare: qͣſi diuerſa ſentire. vn̄ hͨ diſſenſio onis: ⁊ h̓ diſenſus ſus. ⁊ diſſenſiꝫ aduer .i. diſcordāter: ⁊ diſſentanenea. neū. ꝗ facile diſſentit. ⁊ ꝯponit̉ a dis ⁊ ſentio tis.D iſſepio pis. piui. ex dis ⁊ ſepio pis. ꝯponit̉: ⁊ ē diſſepire diuerſis mōīs ſepire: vl̓ ſepe rēouere: diſcludere: ⁊ ꝓdu. ſe.Diſſero ris. in diſertus eſt.Diſſero ras. ex dis ⁊ ſero ras. ꝯponit̉ diſſero ras .i. diuerſismodis ſerare: vel ſerā remouere: vel aperire ⁊ cor. ſeD iſſicio cis. cui. ſectū. ꝯponit̉ ex dis ⁊ ſeco cas. ⁊ eſt diſſicere remouere: ſeꝑare. ⁊ cor. ſi. Ambro. Ille veteris militie more difficere hoſtium cuneos ⁊c̄.Diſſicui eſt preteritum de difficio cis.D iſſideo des .i. diſcordare: diſcōuenire: ⁊ in diuerſa parteſedere. vn̄ diſſidenter aduer. ⁊ hec diſſidentia tie. ⁊ ꝯpenitur diſſideo ex dis ⁊ ſedeodes. ⁊ cor. ſi. Qui. ep̄i. Avebis facies diſſidet iſta tuis. ⁊ a diſſideo vel diſſido deriuatur hoc diſſidium dij.Diſſido dis .i. diſcordare: diſcōuenire: in parte diuerſa ſedere: qͣſi idē ſignificat cū diſſideodes. ⁊ cōponit a disſidodis. ⁊ ꝓdu. ſi. vn̄ in. 4. lib. moral̓. qͣſi in pͥncipio diciGrego. Sed dū a ſemetipſis per ꝯͣrietatem diſſidunt ſectoreꝫ ad intelligentiam veritatis mittunt.D iſſilio lis. ex dis ⁊ ſalio cōponit̉. ⁊ cor. li. vide in ſalio ſis.D iſſyllaba. ex dis ⁊ ſyllaba ꝯpōit̉ diſſyllabꝰ ba. bū. i. duaſyllabarum: ⁊ ꝓdu. primaꝫ poſitione. vn̄ in DoctrinaltNon ſine compoſitis debent diſſyllaba demi.Diſſino nis. ſiui. ſitū .i. diuidere: ſeparare: ⁊ cōponit̉ a duſinonis: ⁊ cor. ſi. in preſenti ⁊ in ſupino.

O