EDanteDe
(ſcias ꝙ a d̓decet .i. diſcōuenit d̓riuat̉ hoc dedecꝰ coris. ī.vituperatio q̄ fit ꝯͣ decꝰ. Un̄ Aug. Nunqͣꝫ eſt dedecꝰ cuine ſine decore iuſtitie. ⁊ cor. h̓ co. d̓decoris. Uel cōponit̉ex de ⁊ decꝰ. vn̄ d̓coroſus ſa. ſū. et ꝯꝑat̉: vt d̓coroſus ſior.ſiſſimꝰ. vn̄ d̓coroſe ſiꝰ. ſiſſime. aduer. ⁊ d̓decoro ras. pen.cor .i. īhōeſtare: vituꝑare. Et noͣ ꝙ d̓coro ras. ſiue corripiat mediā ſyllabā ſiue ꝓducat actiuū ē cū oībꝰ ſuis ꝯpoſitis. De p̄dictis nota v̓ſus. Quē veneror decoro: quē pulchrū reddo decoro. Hūc hoīes decorāt queꝫ veſtimētadecorant. Te veſtis pulchrum reddit natura decoꝝ.Decorus ra. rum. in decor exponit̉.Decrepitus. a dē ⁊ crepo pas. cōponit̉ decrepitꝰ ta. tū. valde ſenex qͣſi deorſum a crepore: qꝛ iam deſierit crepare..i. ſonare .ſ. aperte loqui: vel ꝓlationem exprimere.Decretalis in decretum exponit̉.Hecretiſta ſte. cōis ge. ꝗ ſtudet in decretis. a decretū dr̄.Decretū. a decerno nis. dr̄ decretꝰ ta. tū. ⁊ hͦ d̓cretū ti. i. ſtatutū patꝝ definitū iudiciū. vn̄ h̓ ⁊ hͨ decretal̓ ⁊ hͦ le. vtIſta dcā ſūt d̓cretalia .i. q̄ ī decretis ꝯtinēt̉. ⁊ pl̓al̓r hͨ decreta ꝓ libro ī qᵈ ꝯtinent d̓creta. Inuenit̉ ēt hͨ decretal̓lis. ſubſtātiue: vt ī tali decretali ſic dr̄. Itē decretꝰ ta. tū.īuenit̉ ī decreſco ſcis. creui. cretū. ⁊ p̄t ibi de. eē augmētatiuū vl̓ pͥuatiuū. vn̄ ſcias ꝙ d̓cretū ē ſupinū duoꝝ v̓boꝝ.ſ. decreſco ſcis. ⁊ d̓cernonis. ⁊ decreui eſt eoꝝ p̄teritū.Decreui preteritum de decerno ⁊ de decreſco.Decubie arū .i. vigilie: vl̓ qd̓ vl̓go dr̄ palee ml̓ieris. vn̄ dr̄.Hec iacet ī decubijs. ⁊ dr̄ a decūbo bis: vl̓ a d̓cubo bas.qd̓ eſt vigilare vel iacere in partu vel in infirmitate.Decumanꝰ. a decē dr̄ h̓ decumanꝰ ni .i. maximꝰ limes. īteragros ꝗ ab oriēte ī occidētē ꝑ trāſuerſū dirigit̉: ꝗ qꝛ formā decē effic̄ decumanꝰ ē appellatꝰ. Ager .n. bn̄ diuiſusfigurā denarij nūeri efficit. Nā cardo dr̄ alius limes. inagris ꝗ a ſeptētriōe directꝰ ē. ⁊ dr̄ a cardīe celi: qꝛ ibi ceDecures ris. in decurio eſt. ⁊ p̄du. cū. ¶ Clū voluit̉.Decurio. a de. ⁊ curio ꝯponit̉ h̓ d̓curio onis .i. de curia eiectꝰ: vl̓ potiꝰ de curia exn̄s. In eodē ſēſu īuenit̉ h̓ d̓curesris. ⁊ h̓ d̓cudes dis. Inueniūt̉ ēt hͨ noīa ī alia ſignificatōne .ſ. ꝓ eo ꝗ p̄eſt decē viris: ⁊ tūc d̓riuāt̉ a decē: vl̓ pn̄t cōponi a decē ⁊ cura: vl̓ curo ras .i. decē curās: vl̓ decē hn̄sī cura ſua. Itē d̓curiōes dn̄r ꝗ accipiūt curā d̓ plebe ⁊ ciuilia officia ꝓcurāt ⁊ exequūt̉. ⁊ ꝯpōit̉ tūc a de ⁊ cura re.Decurſiꝫ aduer .i. fugaciter vl̓ defluēter: a decurro ris. dr̄.Hecurſo ſas. verbum frequen̄. ⁊ format̉ ab hoc vltimo ſupino decurſu u. mutata in o.Decus ẜm Pap̄. hoc decus decoris eſt gl̓ie: ſed hic decorcoris. eſt forme. Uide in decor vbi plenius exponit̉.Hecuſo. a decꝰ d̓coris dr̄ d̓cuſo ſas .i. vēuſtare: adornar̄. vn̄decuſatꝰ ta. tū. ⁊ d̓cuſatiꝫ aduer .i. adornate ⁊ venuſtatiꝫ.vl̓ potiꝰ decuſo ꝯponit̉ a de. ⁊ cuſo ſas. ſic̄ dixi ī cuſo ſas.Hedalus. dedalon interp̄tat̉ doctꝰ. ⁊ inde fuit ꝗdā dictusdedalus ꝗ fuit valde doctꝰ ⁊ ingenioſus artifex. vn̄ ⁊ ꝗlibet ingenioſus artifex pōt dici dedalus. ⁊ cor. da.Dedecus in decor vide.Dedere eſt infinitiuus de dedodis. ⁊ cor. penul. vel ē p̄teritū ꝑfectū de dodas dedi. ⁊ pluraliter dedimus dediſtis dederunt vel dedere. ⁊ ꝓdu. penul.Dedico cas. caui. care .i. ꝯſecrare deo cōpulare vel dare ꝑficere adeo: ⁊ dico cas. ⁊ cor. di. vide in encenia.Hedidi penul. cor. preteritum de dedodis.Hediſco ſcis. ex de. ⁊ diſco cōponit̉. ⁊ eſt dedicere obliuiōitradere: ſiue qd̓ didicerā ꝑdere. Uide etiam in diſco.Deditio onis. fe. ge. in dedo dis. eſt.Deditius in dedodis. eſt.Hedo. exde. ⁊ dodas ꝯponit̉ d̓do dis. didi. ditū .i. reddereſe victū vl̓ vincēdū hoſtibꝰ victoribꝰ ſe tradere. vn̄ hecdeditio onis. tal̓ traditio aut redditio. ⁊ deditiꝰ tia. tiū. ꝗ
anti1 4ſic ſe tradit. ⁊ deditiꝰ ēt dr̄ ꝗ de ſua ꝓuīcia ad aliā ſe tradit. Inuenit̉ ēt d̓dere ꝓ dare ſiue amare: ⁊ ꝓ tradere ẜꝫPu. Pap̄. v̓o dic̄. Deditio qn̄ victi hoſtibꝰ ſe tradūt: ſpōtanea traditio. Deditij a d̓ditiōe dicti: quōdā dū aduerſuꝫ ppl̓m romanū ẜui arma ſūpſiſſent: ꝯprehēſi ſtigmatibꝰ affecti ſunt: ex his poſt manumiſſionē ꝓpter ſupplicioꝝ notas ad dignitatē ciuiū romanoꝝ nō ꝓueniūt.D educo cis. xi. ctū. ex de. ⁊ duco cis. cōponit̉: ⁊ ꝓdu. du. ⁊ ēdeducere de vno loco ad aliū ducere: vel valde ducere.vel deducere eſt amicum abeuntem ꝓſequi ⁊ comitari:quod vulgare quorundam redolet.Deerūt eſt futuꝝ deſuꝫ es eſt: ꝑ u. nō i. vn̄ dd̓m ē deerūt.preerunt: inerunt: non deerint: preerint: inerint.D efamo mas. maui. ex de. ⁊ famo mas. ⁊ eſt defamare cōuitiari: criminari: famā auferre. ⁊ ꝓdu. fa. Un̄ ꝗdā. Fama volat trāſitqꝫ modum quocunqꝫ ferat̉.D efatigo gas. ē v̓bū actiuū ex de. ⁊ fatigo gas. ⁊ ē d̓fatigat̉valde vl̓ deorſū fatigar̄: vl̓ a d̓fatigatōe alleuiar̄. ⁊ ꝓdu.D efecatꝰ ta. tū. in d̓feco cās eſt. (ti. vn̄ d̓fatigatꝰ ta. tūD efeco cas. ex de. ⁊ feco cas. ⁊ ē d̓fecare purgare: qͣſi deorſū a fece ponere. īde d̓fecatꝰ ta. tū. .i. ſine fece: vl̓ ſine ſorD efectio onis. ī d̓ficio eſt. (dibꝰ: vl̓ purꝰ. penl̓. ꝓdu.D efectus in deficio eſt.Defendo dis. di. ex de. ⁊ fendo .i. ꝓtegere. īde hic d̓fenſorſoris: actor: pr̄onꝰ. ⁊ d̓fenſoriꝰ ria. riū. ⁊ hͨ d̓fenſio onis.D efenſaculum li. i. defenſio: vel id quod defendit. ⁊ dicit̉a defenſo ſas.D efenſo ſas. v̓bū freq̄n. ⁊ format̉ ab vltimo ſup̄. d̓fēdo .ſ.defenſu. u. in o. ⁊ eſt defenſare frequēter defendere.D efertio tis. defertū .i. valde vel deorſuꝫ īplere: euacuarea de. ⁊ fartio tis. ⁊ inde deferto tas. frequēDefero fers. tuli. latū. ex de ⁊ fero fers. ⁊ ē d̓ferre d̓ vno loco ad aliū ferre: vel deorſuꝫ ferre. ⁊ deferre .i. accuſarein qua ſignificatione ſepe īuenit̉ in Boe. de ꝯſo. Et deferre .i. honorē impendere. ⁊ ẜm hoc cōſtruit̉ cū dtō: vtego defero tibi .i. honorē impendo. vn̄ v̓ſus. Defero fertaccuſat honorat fertqꝫ deorſum.Deferret̉ eſt ſubiūctiui modi deferor ferris. vn̄ dicendūeſt cū deferrer reris. vel rere. ret̉. ſil̓r cōferret̉: auferretur. Iudi. 21. Quare dn̄s deus iſrl̓ factū eſt hoc malū inppl̓o tuo: vt hodie vna tribꝰ auferret̉ ex nobis.D eferro ras. ex de ⁊ ferro ras. cōponit̉. vide in ferro ras.Deferto tās. v̓bū frequē. a defertio tis. defertū tu. u. in. o.D efeſſus ſa. ſum. eſt participium de defetiſcor ſceris. Uide in defetiſcor ſceris.D efetiſcor. antiꝗ dicebāt fatiſcor ſceris. feſſus. ſū. qd̓ nosnō dicimꝰ: ſꝫ ꝯponit̉ defetiſcor ſceris. d̓feſſus ſū. ⁊ hͦ vtimur. d̓fetiſci aūt ē deficere: vl̓ fatigari: vinci. ⁊ ꝙ defetſcor faciat defeſſus teſtat̉ Priſ. ī. io. li. dicēs. Defetiſcord̓feſſū fac̄ ſupinū: ⁊ ꝑticipiū p̄teriti tꝑis defeſſus: naꝫ abeo ꝙ d̓ficio d̓fectꝰ fit ꝑticipiū p̄teriti tꝑis. ⁊ vt dic̄ Pap̄.defeſſus exhauſtꝰ laſſus: fatigatꝰ: laſſatus: a defetiſcorD eficio cis. feci. fectū. a de ⁊ facio. ⁊ īuenit̉ in duabꝰ ſignificatōibꝰ .ſ. in abſoluta ⁊ trāſitiua. Nā. deficere .i. defectū pati: deeſſe: vt Iſte laſſus deficit. Itē deficere .i. deſtituere: derelinq̄re. īde defectꝰ: ⁊ īde hec defectio onis.⁊ vt dicit Pap̄. defectꝰ qͣrte declinatiōis ſolis ⁊ lune vorij labores. Solis: cum inter nos ⁊ ip̄m luna obijcit̉: qd̓nunqͣꝫ fit niſi finita luna. Lune enī defectꝰ ē cū īter ſolē⁊ ipſam lunā vmbra terre obijcitur.Definio nis. niui. nitum. ex de ⁊ finio nis. ⁊ ē definire valde finire: ⁊ idem etiaꝫ qd̓ diffinire. vnde definitꝰ ta. tū.Ac. 2. Hūc d̓finito ꝯſilio ⁊ p̄ſciētia dei traditū. ⁊ ꝓdu. fi.D efio fis. ex de ⁊ fio fis. vide in fio fis. ¶ (gat abnuit.Defiteor fiteris ex de ⁊ fateor. Et ẜm Papiaꝫ defitet̉ neD eflagro gras. ex de ⁊ flagro gras. ⁊ eſt deflagrare exar-
ꝑ 2