¶ DeCanteU
i12
legumina: qꝛ pene nihil alid̓ ē qͣꝫ guttur: qͣſi .n. ꝯſtat totꝰ īgutture. Sꝫ hͦ. nomē vitioſe īuenit̉ ſcriptū ꝑ g. quū certūſit eē ſcribēdū ꝑ c .ſ. curculio. ſꝫ h̓ error acceſſit ꝑꝑ deriuationē factā a gutture. dr̄ .n. curculio qͣſi gurgulio a gutture: ⁊ hīc facta trāſlatiōe curculio dr̄ pͥapꝰ. Quū .n. papꝰ ēīflatus eſt ſil̓is illi v̓mi. h̓ .n. totꝰ vr̄ ꝯſtare ī gutture: ⁊ fere nihil alid̓ eē videt̉ niſi guttur ẜm Pug. Pap̄. v̓o dicit.Curculio vermis fruimenti vel fabe.Curculiūculus li. diminutiuum paruus curculio.Curia rie. dr̄ a cura: qꝛ ibi freq̄ns ē cura ⁊ ſollicitudo de rebꝰ admīſtrādis. De curia dic̄ ꝗdaꝫ. Auria curaꝝ genitrixnutrixqꝫ maloꝝ. Inuictis victos īhoneſtis eqͣt hōeſtosEt ē ibi ꝗdā color rhetoricꝰ ꝗ dr̄ agnominatio. Itē curia.i. meretrix. vn̄ Curia ius curat. meretrix eſt curia dictaCurialis. a curia dr̄ h̓ ⁊ hͨ curialis ⁊ hͦ le. ꝗ ē de curia vl̓ ꝑtnēs ad curiā vl̓ res curie. ⁊ ꝯꝑat̉ curialis lior. liſſimꝰ. vn̄curial̓r liꝰ. liſſime. aduer. ⁊ hͦ curialitas tatis. Itē curiales dn̄r ꝗ accipiūt curā de plebe ⁊ ciuilia officia ꝓcurāt ⁊exequunt̉ ⁊ deriuat̉ a cura. Hi ijdē dicunt̉ ⁊ decuriōesCuratim aduer .i. de curia ī curiā. vl̓ curiatim .i. curialiter.⁊ deriuat̉ a curia vel curialis.Curio. a curia deriuat̉ h̓ curio onis. ꝗ ē de curia. ⁊ inde cōponit̉ decurio. Curiones etiā dicunt̉ ꝗ accipiūt curaꝫ deplebe ⁊ ciuilia officia ꝓcurant ⁊ exequunt̉. Iidē ⁊ curiones ⁊ curiales dicti ſunt. ⁊ tunc deriuat̉ a cura re.Curiola le. dimi. parua curia.Curioſus ſa. ſū. dr̄ a curia: ⁊ ꝯꝑat̉ curioſus ſior. ſimꝰ. vn̄ curioſe ſius. ſime. aduer. ⁊ hᶜ curioſitas tatis. ⁊ ē curioſus facetꝰ: dicax: vrbanꝰ. Itē curioſus dr̄ ꝗ vitā alioꝝ īueſtigat⁊ ſua īteriora ignorat. vn̄ dic̄ Greg. ī home. Hō ꝗdā fec̄ cenā magnā. Graue īꝗt nāqꝫ ē curioſitatis vitiū: q̄ dū cuiuſlibet mētē ad īueſtigādā vitā ꝓximi exterius ducit: ſꝑ eiſua ītima abſcōdit: vt aliena ſciēs ſe neſciat: ⁊ curioſi animus qͣꝫto ꝑitꝰ fuerit alieni meriti: tāto fiet ignarꝰ ſui. Iadicit Bern̄. in meditatiōibꝰ. Multi ml̓ta ſciūt ⁊ ſeipſosneſciūt. ſtude cognoſcere teipſuꝫ: qꝛ ml̓to melior ⁊ laudabiliores: ſi teipſū cognoſcis qͣꝫ ſi te neglecto cognoſcerescurſus ſiderū: vires herbaꝝ: cōplexiones hoīuꝫ: naturasaīaliū. ⁊ haberes omniū celeſtiū ⁊ terreſtrium ſcīam. vide in oculus ⁊ in preceptum: ⁊ in homo.Curo as. aui. are. atū. v̓bū actiuū .i. ſanare vl̓ purgare vl̓ curā alicui adhibere: ⁊ deriuat̉ a cura re. Inuenit̉ ēt neu. ⁊abſolutū curare .i. ſtudiū ⁊ curā hr̄e. Curo ꝯpōit̉ cuꝫ ad ⁊dr̄ accuro as. Itē cū ꝓ ⁊ dr̄ ꝓcuro ras .i. ꝓ aliquo curā dealiqͣ re ſuſciꝑe ⁊ ꝓcurare diligēter paſcere. ⁊ ſt̉ actiua oīaꝯpoſita a curo as. ⁊ ꝓdu. cū. ſꝫ hi cures curiū ꝗdā populiiuxta romam: ⁊ cor. cu. vnde verſus. Qd̓ ſtatuere curesnon illud rumpere cures.Curraculꝰ la. lū. .i. aliquātulū currax vl̓ velox. ⁊ dr̄ a curraxCurrax. a curro is. dr̄ h̓ ⁊ hͨ ⁊ hͦ currax cis. .i. velox ⁊ curſuCurriculū. a curſu dr̄ hͦ curriculū li. i. ꝑuꝰ curſus ¶potēs.vl̓ tꝑis curſus ſiue ſpaciū: vl̓ ēt ip̄ꝫ tp̄s: qꝛ nō ſtat ſꝫ curritvl̓ locꝰ ſiue ſpaciū ī quo fit curſus vl̓ offm̄ currēdi: ⁊ ablatiuꝰ ſingularis hꝰ noīs .ſ. curriculo pōit̉ aduerbial̓r ꝓ cito vl̓ celeriter. vn̄ Plautꝰ. Licet nos abire curriculo. EtTerētiꝰ. Precurre curriculo: ſꝫ ẜꝫ Pu. meliꝰ ē vt h̓ ⁊ ibiteneat̉ ī vi abltī: ⁊ pōat̉ ꝓ curſu vt ſit ſenſus. Curriculo. i.Curriculus li. paruus curſus.cito curſu.Curritis tis .i. iuno ⁊ dr̄ a cura: qꝛ credebat cura gerere proppl̓o: vel potiꝰ dr̄ a currus: qꝛ iuno vtitur curru ⁊ armis.Eſt .n. dea belli ꝓtegendo ppl̓m: ⁊ ꝓdu. penul. vn̄ Martra. Curritim debent memorare bellantes.Curro ris. cūcurri ere. curſuꝫ. verbū neu. ⁊ cōponit̉ cū ad ⁊dr̄ accurro ris .i. ad aliquē currere ⁊ p̄cipue cā auxiliādi.yn̄ hͦ accurſus ſus. ſui. Itē ꝯcurro ris .i. ſil̓ currere: īde cōcurſus ſus. ſui. Itē circūcurro ris .i. circūquaqꝫ currere ī-
de circūcurſus ſus. ſui. Itē diſcurro ris .i. diuerſis modiscurrere: vl̓ ad diuerſa loca currere. vn̄ diſcurſus ſus. ſuiItē decurro is .i. deorſū currere vl̓ ꝑtrāſire. vn̄ decurſusſus. ſui. Iteꝫ excurro is .i. extra currere. vn̄ excurſus ſus.ſui. Itē īcurro ris .i. currere ꝯͣ vl̓ ītro currere. vn̄ incurſusſus. ſui. Itē ītercurro ris .i. īteruenire: currere īter aliquavn̄ ītercurſus ſus. ſui. Itē ꝓcurro ris .i. ꝓcul currere. velī anteriorē ꝑteꝫ currere. Itē ꝑcurro is .i. ꝑfecte vſqꝫ ad finē currere. vn̄ ꝑcurſus ſus. ſui. Itē p̄curro is .i. an̄ currerevn̄ p̄curſus ſus. ſui. Itē occurro ris. i. ꝯͣ currere. vn̄ occurſus ſus. ſui. Itē recurro is .i. retro currere vl̓ iteꝝ currereredire. vn̄ recurſus ſus. ſui. Itē ſuccurroris .i. parū currere .i. remiſſū aliquātulū vl̓ poſt currere: vl̓ ſubtꝰ currerevl̓ ſubuēire vl̓ auxiliari. vn̄ ſuccurſus ſus. ſui. Itē trāſcuiro ris .i. vltra currer̄ vl̓ velociter ꝑtrāſire. īde trāſcurſuꝫſus. ſui. Curro ⁊ oīa eiꝰ ꝯpoſita faciūt p̄teritū ī curri ⁊ ſupinū ī curſū. Itē curro gemīat pͥªᵐ ſyllabā ī p̄terito vt cucurri: ſꝫ ꝯpoſita ab eo qn̄qꝫ gemināt qn̄qꝫ nō: ſꝫ ſepiꝰ nongemināt p̄ter p̄curro qd̓ ſepe geminat. vn̄ ī euāgelio IoPrecucurrit citiꝰ petro. itē curro ⁊ ab eo ꝯpoſita ſūt neutra. Precurro tn̄ ꝓ p̄uenire: ⁊ ꝓcurro ꝓ ꝑtrāſire pn̄t eſſeactiua ẜm Pu. Priſ. etiā ī. io. li. dic̄. Acurro ꝯpoſita vtroqꝫ mō ꝓlata īueniunt̉ ab auctoribꝰ: vt decurro decurridecucurri. Ex hͦ pꝫ ꝙ qn̄ ꝯpoſita a curro īueniunt̉ geminare p̄teritū ī biblia vel dictis ſctōꝝ nō ē corrigēdū. Tn̄ſcias ꝙ apud modernos curro gemīat p̄teritū. ī cōponeāt tm̄ cū pre: vt p̄curro ris. ſic̄ ⁊ pungo cū re. vide ſupratertia ꝑte in tractatu de p̄teritis in regulis generalibusCurrꝰ. a curro ris. dr̄ h̓ currꝰ rus. ui. quoddā genꝰ vehiculi.Curſilis. a curro ris. dr̄ h̓ ⁊ hec curſilis ⁊ hoc le. ad currendum facilis: ⁊ cor. penul.Curſiꝫ aduer .i. curſibiliter: cito: velociter. ⁊ dr̄ a curro ris.Curſito tas. in curſo as. exponitur.Curſio onis. fe. ge. a curro ris. dr̄ ⁊ eſt ipſe actus currendi.Curſo ab vltimo ſupino de curro ris .ſ. curſuiū in o. fit curſo ſas. v̓bū freq̄nta. a cuiꝰ ſupino .ſ. curſatū a. mutata in i.⁊ ſil̓iter u. in o. fit curſito tas. verbū frequēta. ſil̓iter.Curſor oris. maſ. ge. a curro ris. dr̄: vt Curſor dn̄i pape.Curſus. a curro ris dicit̉ hic curſus ſus. ſui. vel dicit̉ a crure. eſt enim curſus velocitas pedum.Curuca. a cuculus dr̄ hͨ curuca ce. q̄dā auis q̄ alienos pullos educat vl̓ nutrit. ⁊ dr̄ ſic: qꝛ dū cuculus eius oua ſorbeat ſuaqꝫ relinquens: curuca tādiu ea fouet ⁊ pullos natos educat: donec filij īde nati ⁊ excreti eā curucā comedant. Un̄ ⁊ curuca dr̄ ille ꝗ quū credat nutrire filios ſuos nutrit alienos. hec eadē auis linoſa dr̄ ẜm quoſdamCuruco as. aui. v̓bū actiuū dr̄ a curuca ce. ⁊ ē curucare aliquē curucā facere: qd̓ fit eiꝰ corrūpēdo vxorē: ⁊ ꝓdu. peCurulis. a currꝰ dr̄ h̓ curulis ſedes Fnul. curuca ⁊ curuco.ꝯſulū vl̓ p̄toꝝ ⁊ ediliū ⁊ dr̄ curulis qͣſi currul̓: qꝛ ī curruferebant̉. vn̄ h̓ ⁊ hͨ curulis ⁊ hͦ le. adiectiuū: ⁊ h̓ ⁊ hͨ curulis ꝗ ex dignitate ſedet ī tali ſede. ⁊ cor. pͥmā: ſꝫ ꝓdu. penul. vn̄ Greciſ. Poſſidet hāc ſedē p̄ſul p̄torqꝫ curulemCuruo as. aui. vn̄ v̓balia ⁊ hͨ curuatura re. ⁊ curuꝰ ua. uuꝫqd̓ ꝯꝑat̉ curuꝰ uior. uiſſimꝰ. vn̄ curue uiꝰ. ſime. aduer. ⁊ hcuruitas tis. ⁊ ꝯpōit̉ vt īcuruꝰ ua. uū. i. valde curuus. Cuiuo as. cōpōit̉ vt accuruo as .i. ad ſe vel ad aliꝗd curuare.acuruo as. a curuatura remouere. ꝯcuruo as .i. ſil̓ curuar̄d̓curuo as .i. valde curuare vl̓ a curuatura aliꝗd remouere. īcuruo as. ꝓcuruo as. recuruo as. vn̄ recuruꝰ ua. uuꝫCuruo actiuum eſt cum oībus ſuis compoſitis.Cuſo. a cuſu ſupino d̓ cudo dis. u. mutata in o. fit cuſo ſas.verbū freq̄nta. qd̓ nō eſt in vſu: a quo componit̉ accuſoſas. decuſo ſas .i. ornare: venuſtare. qui eniꝫ ornat valde⁊ freq̄nter cudit. Excuſo ſas. incuſo incuſas. Recuſo ſas.Cuſo actiuū eſt cū oībus ſuis cōpoſitis: ⁊ ꝓdu. cu.