anteUDeC
aCruſta. hoc cruſtū vel cruſtulum ꝓ fragmento panis ⁊ ꝓquolꝫ edulio hec cruſta ſte. vel cruſtula le. dimi. penul.cor. ē lamīa q̄libꝫ vel fragm̄tū auri vel argēti vl̓ alterimētalli: vel ligni vel lapidis. vn̄ marmorati lapides cruſtati dn̄r. Itē cruſta vl̓ cruſtula ſuꝑficies vel cortex pāisvel alterius rei. vn̄ Exo. 19. dꝫ legi. Tolle panes azimos⁊ cruſtula. ⁊ eſt ibi caſus accuſatiui cruſtula nūeri pluralis. Inuenit̉ etiam ibi cruſtulam.Cruſtaria rie .i. taberna a vaſis cruſtatis ſic dicta.Cruſto as .i. cruſtā facere vl̓ addere vel apponere. cruſtisaliꝗd linire. ⁊ dr̄ a cruſtū ſti. ⁊ ꝯpōit̉ vt ꝯcruſto ſtas. Itēdecruſto ſtas .i. valde cruſtare vel cruſtas auferre: qd̓ ⁊diſcruſtare dr̄: ⁊ excruſto as. in eodē ſenſu. Itē incruſtoſtas .i. cruſtis linire cruſtas apponere. Iteꝫ recruſto as .i.cruſtas auferre vel reponere. Itē ſubcruſto as .i. latētetcruſtas auferre vel ſubtus vel poſt cruſtare: ⁊ eſt actiuūcum omnibus ſuis compoſitis.Cruſtoſus. a cruſto dr̄ cruſtoſus ſa. ſuꝫ. plenꝰ cruſta: ⁊ ꝯꝑar̄cruſtoſus ſior. ſiſſimꝰ. ⁊ cruſtoſe ſius. ſiſſime. aduer. ⁊ hꝰCruſtula le. dimi. ī cruſtula vide. ¶ (cruſtoſitas tatis.Cruſtulum li. in cruſta exponitur.C ruſtum ſti. in cruſta vide.C ruſtumiū. a cruſta dr̄ hoc cruſtumiū mi. qd̓dā genꝰ piriqꝛ durā hꝫ corticis cruſtā vel dr̄ a cruſtumia regiōe: ⁊ ineadē ſignificatione pōt declinari mobiliter.Crux. a crucio as. dr̄ hͨ crux cis. qꝛ cruciat ⁊ facit gtūs pl̓alis crucū: qꝛ format̉ ab hͦ. ablto cruce: e mutata in um. ⁊cor. u. an̄c. vn̄ Hora. in ep̄i. Nō hoīeꝫ occidit: nō paſcēs īcruce ceruos. ⁊ in Aurora dr̄. Extat imago crucis q̄ domat oē malignū. Et nota ꝙ crux ī eo ꝙ lata ē ſignat charitatē vel oꝑa charitatis. In eo ꝙ lōga ē vſqꝫ ad terrā ſignat ꝑſeuerātiā vſqꝫ ad fineꝫ. In hoc āt ꝙ ē ſublimis ſignat ſuꝑnū finē: ad quē cūcta referunt̉. ꝙ aūt ꝓfunda ēin terra occultata ſignat ꝓfūditatē gr̄e dei vl̓ ſignat carnis mortificatōeꝫ cū vitijs. ¶ Et nota ꝙ crux xp̄i ex qͣttuor lignoꝝ generibꝰ fuiſſe ꝑhibet̉ .ſ. palme cupreſſi: oliue: ⁊ cedri. vn̄ ꝗdā. Ligna crucis palma cedrus cup̄ſſusoliua. Hāc dr̄iaꝫ lignoꝝ vr̄ apl̓s innuere cū dic̄. Ut poſſit ꝯprehēdere cū oībꝰ ſcīs q̄ ſit latitudo: lōgitudo: ſublimitas: ⁊ ꝓfūdū. ⁊ vt dic̄ Aug. Crux q̄ erat ſuppliciū latronū: nūc trāſit ad frōtes īꝑatoꝝ. Si tātū honorē deꝰ ꝯtulit ſupplicio ſuo qͣꝫtū ꝯferet ſeruo ſuo. vide ēt in latria.anteCubatorium torij. tam ꝓ lecto qͣꝫ ꝓ alia re cui innitimur.⁊ dicit̉ a cubo bas.Cubiculariꝰ. a cubiculū dr̄ hic cubicularius rij .i. lecti cuſtos vl̓ fabricator vl̓ p̄parator. ⁊ īde hec cubicularia rie.in eodē ſenſu. Pōt etiaꝫ adiectiue declinari cubiculariꝰria. riū .i. qd̓ ꝑtinet ad cubiculū vel ad cubiculariū.Cubiculum li. i. lectus a cubo bas.Cubile. a cūbo bis. vl̓ cubo bas. dr̄ hͦ cubile lis. ⁊ ē ꝓpͥe cōcubinaꝝ: ſic̄ genialis ſpōſaꝝ. Fit .n. ad lectū ꝯcubinaruꝫpotiꝰ deſcēſus ⁊ īclinamētū qͣꝫ aſcēſus: ⁊ ꝓducit bi.Cubio nis. maſ. gene .i. maſculꝰ. ⁊ dr̄ a cūbo bis vel a cuboCubitalis in cubitus vide.¶ (bas.Cubitꝰ. a cubon dr̄ h̓ cubitꝰ ti. qꝛ firmū ⁊ ſolidū mēbꝝ ſit:vl̓ cubitꝰ ti. deriuat̉ a cubo bas. qꝛ ſuꝑ cubitū ſolēt cubare in comeſtiōe ⁊ durat vſqꝫ ad manu. vn̄ h̓ ⁊ hᵉ cubital̓⁊ hͦ le. ⁊ ſūt cubitalia ſuꝑ q̄ cubitū vl̓ ceruicē reclinamꝰ.vt aurealia ⁊ puluinaria. ⁊ ēt alia. Cubitalis ꝯpōit̉ vt bicubitalis le. tricubitalis le. Itē a cubitꝰ ꝑ ꝯpōnē bicubicus ca. cū. ⁊ tricubicꝰ ca. cū. in eodē ſenſu cū p̄dictis. ⁊ vtdic̄ Pap̄. Cubitus dupl̓r ſumit̉. Unꝰ ꝗ naͣl̓r ad digitoꝝſūmitatē a cubito vſqꝫ ꝓtēdit̉: qͣl̓r moyſes archā mēſurauit. Alias cubitꝰ ē ꝗ ⁊ maior dr̄: ꝗ brachio extēſo totocubito capiti p̄lato ſe eē demr̄at: qͦ arca noe demētita ē.
Cubo bas. cum ſuis cōpoſitis in cumbo bis. vide.Cubon interpretatur ſolidum ſiue firmumCubus. a cubon dr̄ h̓ cūbus bi. figura ſolida q̄ lōgitudinealtitudine: latitudīe ꝯtinet̉: ſic facta. vn̄ cubicꝰ dr̄ numorus ſolidus .ſ. habēs in ſui denoīatione qͣttuor voces: vbis duo bis: ter tria ter. vn̄ cubicꝰ ca. cū. ⁊ h̓ cubicus ci.illo ſolido numero .ſ. idē qd̓ cubꝰ ẜm Dug. ⁊ vt dicit. Papi. Cibus grecuꝫ eſt: latinuꝫ cubꝰ vide in cubus.Cuculla le. in culla eſt.Cucullus. a culla vel cuculla dr̄ h̓ cucullꝰ .i. veſtis caputiata ⁊ lata. humeros ⁊ capita tegens inſtar caputij. vndeIuuēa. Sumere nocturnos meretrix anguſta cucullos.⁊ hinc cucullus li. quoddā genus poculoꝝ. vnde PoraReges dicunt̉ multis vrgere cucullis.Cucullꝰ li. a ſono vocis noīat. vide in curuca. ⁊ cor. penulCucuma me. fe. gene. a ſono feruoris dr̄. ſic̄ cacabus .i. vaseneū deſuꝑ cooꝑtū ī quo caleſcit aqͣ vel coꝗt̉ cibꝰ. Iteꝫcucuma vel cucurma dr̄ quoddā genus claue.Cucumer. ab amarus dr̄ hic cūcumer vel cucumis huiuscucumeris. qꝛ interduꝫ ſit amarus: qui dulcis naſci ꝑhibet̉ ſi lacte mellito eoꝝ ſemen infundat̉Cucumerariū. a cūcumer dr̄ hoc cūcumerariuꝫ rij. locuevbi cūcumeres abundant ⁊ ſeruant̉. ⁊ hic cūcumeraririj. ⁊ hec cūcumeraria rie. ꝗ vel q̄ eos cuſtodit vel vēditEſa. i. Sicut tuguriū in cūcumerario.Cucurbita te. penul. cor. dr̄ qꝛ fit fructu rotūdo ⁊ folijs vtcucumer vſualis: ſed p̄cipue agreſtis cucurbita: q̄ ⁊ coloquintida dr̄ ẜꝫ Hu. Pap̄. vero dicit. Cucurbita .i. zuccara: qͣſi ſpēꝫ cūcumeris hꝫ. Eſt aūt frigida ⁊ humida. Cucurbita etiā eſt ventoſa: vnde trahit̉ ſanguis.Cudis in incus dis. vide.Cudodis. di. ſū. i. fabricare: polire: ſculꝑe: celar̄. Procudodis .i. ꝓ aliqͣ re cudere: vel qd̓ ē retro cudere. Cudo ⁊ eiꝰꝯpoſita ſt̄ actīa: ſic̄ ⁊ ꝯpoſita ab eiꝰ freq̄ntatiuo cuſo asItē cudo ⁊ oīa eiꝰ ꝯpoſita faciūt p̄teritū ī cudi. lꝫ ꝗdā dixerit cuſi ⁊ ſupinu cuſuꝫ ꝑ vnūs. Itē oīa ꝓducūt hāc ſylabā cu. in oī tꝑe. Itē cudis dr̄ malleꝰ. vide ī incus. Iteꝫſcias ꝙ ẜꝫ Priſ. cudere .i. ferire. vn̄ incus dr̄ ꝙ illic aliꝗcudamꝰ .i. feriamꝰ. vn̄ Priſ. ītroducēs ī. io. li. illud Uirgin pͦ Enei. ſic dic̄. Ad pͥᵐ ſilicis ſcintillā excudit achateSuſcepit ignē folijs ⁊c̄. Excudit .n. tā pn̄s qͣꝫ p̄teritū p̄ītelligi: ſꝫ qꝛ ſuſcepit ſubiūxit: meliꝰ p̄teritū ītelligimꝰCui ⁊ huic ꝓ monoſyllabis accipiūt metrici: qꝛ gͣtus ī iusdeſinēs vna vult ſuꝑare ſyllaba ſuum dtm̄: vt dic̄ Priſ.agens de voce ſecunde declinationis.Cuias. a cꝰ ia. iū. deriuat̉ h̓ ⁊ hec cuias atis. īterrogatiuuꝫ:poſſeſſiuū: infinitū: relatiuū: gētile: ⁊ patriū. ⁊ hꝫ q̄rere qͦgēte vel de pr̄ia: tn̄ ſiml̓ ⁊ ſemel nō pōt q̄rere de vtroqꝫAd qd̓ pn̄t rn̄deri illa duo ꝓnoīa nr̄as ⁊ veſtras: vt cuias ē iſte; rn̄det̉ noſtras .i. de nr̄a gēte vel patria. vel pr̄reſpōderi noīa gētilia ſeu pr̄ie: vt romanus: italicus: velſpecificātia gentē vel patriā poſita in abltō caſu cuꝫ hapoſitiōe de: vt cuias eſt iſte; rn̄deri pōt de tuſcia: de bononia. ⁊ circūflectit̉ in fine cuias: qꝛ olim dicebat̉ hic ⁊hec cuiatis ⁊ hoc te. qd̓ penulti. circūflectebat.Cuius ia. iū. deriuat̉ ab hoc gtō cuius: ſi debꝫ hic i. ſonarecōſonātē: ſed in gtō primitiui vocaliter cauſa differētiẜꝫ Pu. ſꝫ hoc nō tenet̉ cōiter. Nō .n. eſt neceſſe ꝙ i. prferat̉ vocaliter in gtō cuius: ad differentiaꝫ huius noīcuius ia. iū. qꝛ alia eſt differētia inter cuius gtm̄ ⁊ cuſuntm̄: qꝛ cuius ntūs poſſeſſiuū eſt ⁊ acuit̉ in fine: ⁊ teneꝯcordare cuꝫ ſubſtantiuo in tribus. vn̄ Uirgi. in bucoiDic mihi damēta cuiū pecꝰ an melibei? Sꝫ iſte gͣtus cūius nō acuit̉ in fine: ⁊ eſt primitiuū ⁊ non requirit predictam ꝯformitatē accn̄tium. Nota ꝙ cuius taꝫ pͥmitiuūqͣꝫ deriuatiuū eſt duaruꝫ ſyllabarū. ⁊ ſic eſt ibi i. duple-