DeCante
Cieo cies. ⁊ cio cis. idē hn̄t p̄teritu .ſ. ciui. ⁊ idē ſuꝑinū .ſ. citiniſi ẜꝫ hͦ ꝙ deſcēdit a cio qͣrte ꝯingatiōis ꝓdu. penl̓. Secūdū v̓o ꝙ deſcēdit a cieo cies. ſcd̓e ꝯiugatōis cor. eādē.vn̄ v̓ſus. Acieo citū nō venit īmo citū. Itē cio ⁊ cieo eandē hn̄t ſignificationē .ſ. vocare: mouere: cōmouere: ꝯgregare. Cieo cies. tn̄ accipit̉ ī illa ſignificatiōe .ſ. ꝓ feſtinareꝓperare: in qͣ nō accipit̉ ciocis. Cieo ⁊ cio. ꝯponit̉ cū ad⁊ dr̄ accieo cies. ⁊ accio cis .i. appellare: aduocare. Itē cuꝫcon: ⁊ dr̄ ꝯcieo ⁊ ꝯcio. Itē cū ī: ⁊ dr̄ īcieo ⁊ īcio. itē cū ex. ⁊dr̄ excieo ⁊ excio. Cieo cio ⁊ oīa ꝯpoſita ab eis ſūt actiuaniſi ꝙ cieo ꝓ feſtīare ē neutꝝ. Cieo ⁊ cio faciūt p̄teritū īciui ⁊ ſup̄. ī citū. iteꝫ cieo ⁊ ꝯpoſita ab eo cor. penl̓. ī ſupīs:⁊ ī ꝑticipio p̄teriti tꝑis. Cio v̓o ⁊ eiꝰ ꝯpoſita eam ꝓdu.Cigneus gnea. gneuꝫ .i. cādidus vel ad cignuꝫ ꝑtinens. velde cigno exiſtens ⁊ dicitur a cignus.Cignitus tus. maſ. ge. vox cigni a cignus dr̄ ⁊ ꝓdu. gni.Cignꝰ. ab hͦ p̄terito cecini dr̄ h̓ cignꝰ gni. qꝛ bn̄ cātat. vn̄ l̓cignulꝰ li. dimi. ꝑuꝰ cignꝰ: ⁊ cigninꝰ na. nū. ⁊ cigneus nea.neū. itē a cignꝰ dictꝰ eſt amnis ꝗdā cilicie h̓ cignꝰ: tuꝫ qꝛmirā hꝫ aqͣꝝ ſuauitatē: tuꝫ qꝛ autūmo ⁊ eſtate qn̄ niuesſoluunt̉ tumeſcit: qͣdā .n. lingua ꝗcꝗd ē cādidū dr̄ cignꝰ.reliꝗs v̓o āni tꝑibꝰ tenuis ē ⁊ ꝗetꝰ ẜꝫ Hu. Pap̄. aūt ſic dic̄Cignꝰ auis genꝰ q̄ ⁊ olor dr̄: qꝛ totꝰ ſit albꝰ plumis a canēdo dictꝰ: eo ꝙ carmīa modulatꝭ vocibꝰ fūdat. itē cignꝰ ciCile ē q̄dā figura q̄ apd̓ grecos repn̄tat mille. (licie fluuiꝰ.Cilia venter interpretatur.C iliacus ꝗ in ventre hꝫ paſſionē: ⁊ dr̄ a cilia qd̓ eſt venter.C iliarcha. a cile figura greca ⁊ archos qd̓ ē princeps componit̉ hic ciliarcha che. qui mille preeſt militibus: quemnos millenarium vocamus.Ciliaſte quidam heretici ſunt. vide in cerinthiani.Cilices quidam populi quos vicit pompeius: pirate erant⁊ ponunt̉ cilices propiratis ⁊ pirate pro cilicibus.Cilicia prouincia aſie minoris iuxta taurum montem a cilice quodam nomen traxit.Cilicinꝰ na. nū. a ciliū dr̄: vt cilicina veſtꝭ q̄ fit de cilicio: ⁊ ꝓdu. penl̓. vn̄ ī Aurora dr̄. Pūgēs ⁊ veſtis te cilicina tegit.Ciliciū ci. neu. ge. dr̄ velamentum factum de pilis caprarum vel taxoꝝ. vn̄ tentoria fiunt ⁊ mortui operiuntur.Cilicus ca. cum .i. de cilicia exiſtens penul. cor.Cilium. a cilum dr̄ hoc cilium lij .i. ordo pilorum qui in folliculo quo oculus tegit̉ ſiue in cilio creſcit: qd̓ componit̉cum ſuper ⁊ inter ⁊ dicit̉ ſupercilium ⁊ intercilium.Cilleo les. lui. verbum actiuum .i. mouere. ⁊ caret ſupino.C illaba be. mēſa cibatoria q̄ finita comeſtione remouet̉. ⁊or̄a cilleo les. ⁊ cibo bas. hͨ ⁊ aſſidela dr̄. ⁊ cor. pe. cillaba.Cilones ſine aſpiratione dicūtur homines anguſti capitisquorum capita oblonga ſunt.Cilum. a celo las. dicitur hoc cilum li. i. folliculus quo oculus tegitur: qꝛ oculos celat. vel ẜm Iſido. dicitur a cilleoles. qd̓ eſt mouere: qꝛ ſepe mouetur.Cima me. qͣſi coma .ſ. ſūmitas holeꝝ vl̓ arboruꝫ. ⁊ dr̄ a coCimba be. in cumba exponitur.¶ (ma comeCimbala accitabula q̄dā ſt̄ q̄ ꝑcuſſa ſeīuicē tagūt ⁊ faciūtſonū: ſic dicta: qꝛ cū bellat ī acie ſil̓ ⁊ ꝑcutiunt̉: ⁊ ē cimbalū penl̓. cor. īſtr̄m muſicuꝫ ꝓprie quo accitur .i. aduocat̉.Cimbia orum. exponitur in cumba.Cimex hͦ cimia vl̓ cimicia dr̄ q̄dā herba q̄ valde fetet. vn̄h̓ cimex cis. aīal valde fetidū: ⁊ ꝓprie iſte v̓mis .ſ. cimexnaſcit̉ ī carne putrida: tinea ī veſtimētis: eruca in holereteredo in ligno: tarmus in lardo: ⁊ cor. mi. in obliquis.Cimicoſus ſa. ſū. .i. plenꝰ cimicibꝰ: a cimex dr̄: ⁊ cor. mi.Ciminile lis. ge. neu. dr̄ vas aquaticum ad abluendas manus: vt dicunt bacinum: ⁊ produ. ni.Ciminū ni. ge. neu. genꝰ herbe vel ſeminis qd̓ vulgo dr̄ cuminū. ⁊ eſt calidū ⁊ ſiccū ⁊ produ. penl̓. vn̄ Hacer. Eſſe
putant calidum medici ſiccumqꝫ ciminum.Cimis grece: interpretatur dulcis latine.Cimiteriū. a cimis qd̓ ē dulcis ⁊ ſteriō qd̓ ē ſtatio ꝯpōit̉ hcimiteriū rij. qͣſi cimiſteriū .i. dulcis ſtatio aīaꝝ vl̓ ponicorpoꝝ. vl̓ dr̄ cimiteriū qͣſi ciniteriū: qꝛ ibi cinis mortuorū terit̉. vl̓ dr̄ a cis. qꝛ cis .i. an̄ eccl̓iā ſoleat fieri. vn̄ cimiCinara re. penl̓. cor. īſtr̄m muſicū eſt. Et (teriolū li. dimidr̄ a cieo qd̓ ē mouere qͣſi ciēs .i. cōmoues aerē ſono ſuovl̓ qꝛ ciet̉ .i. mouet̉ ad ſonādū. vn̄ dic̄ Pap̄. Cinare accibula q̄ ꝑcuſſa ī modulo ꝯcitant̉. Hach̓. li. i. ca. 4. di. ⁊ip̄o renouatū ē in cāticis ⁊ citharis ⁊ cinaris ⁊ cimbalis.C incinaculus la. lum. in cincinus eſt.Cincinoſus ſa. ſum. in cincinus vide.Cincinꝰ. a cedodis. cecidi dr̄ h̓ cincinꝰ ni. crinis ꝗ ꝓlixe depēdet. Cātico. 5. Cincīni mei guttis noctiū pleni ſūt: ⁊ īdecincinaculꝰ la. lū. i. capitallꝰ: ꝗ magnos hꝫ capilloꝝ cincnos. vn̄ Hiero. ī qͣdā epl̓a. Cīcīnaculos pueros ⁊ calamſtratulos ⁊ ꝑegrina vnguēta olētes ſꝑ deuita. itē cincindr̄ pāniculꝰ vetꝰ pānoſus ⁊ detritꝰ: ⁊ tūc īde dr̄ cicinoſusſa. ſū. i. pānoſus lacinioſus tunicoſus ẜꝫ Pu. vl̓ ẜꝫ Pap̄.cincini dn̄r capilli depēdētes. vn̄ cincinoſus ſa. ſū. cui capilli criſpi depēdēt. vl̓ crinitꝰ ſic̄ mulier: ⁊ ꝓdu. pen. pōnevn̄ in Aurora dr̄. Cincīni ppl̓i ſūt. nā diunitus iſtiCinctim aduer .i. ſtrictim a cingo gis. dicitur.Cinctorium rij. ge. neu. quo cingimur: a cingo gis.C inctura re. penul. produ .i. actus cingendi ad id quo cinmur: ⁊ dicitur a cingo gis.Cinctus ti. maſ. ge. i. lata cinctura vel zona a cingo gis. itemobiliter cinctus ta. tum. participium.C inctutus idem eſt qd̓ cinctꝰ. vn̄ Horatius in poetria. Figere cinctutus non exaudita cetegis.Cine grece latine eniti vel cingere dicitur.Cinedꝰ. a cinos dr̄ cinicꝰ ca. cū. ⁊ cinedꝰ da. dū. ī eodē ſenſu.i. caninꝰ. Dicunt̉ etiā cinici vl̓ cinēdi molles ⁊ effemiat⁊ īmūdi ſic̄ canes: ꝗ ⁊ publice coeūt ⁊ ad vomitū redeivl̓ dn̄r ſic ſatyrici .i. rep̄hēſores: qꝛ rep̄hēſiōe ledūt ſic̄ canis morſu. Iuue. Caſtigas turpia quū ſis. Int̓ ſocraticonotiſſima foſſa cinedos. vn̄ ⁊ ꝑ excellētiā īmūdicie ꝗdph̓i heretici dicti ſunt cinici: ꝗ publice ⁊ ī patulo cū vxorbus ꝯcūbebāt p̄dicātes publice eſſe ꝯcūbenduꝫ cuꝫ vrribus in vicis ⁊ plateis ad modū canuꝫ: qꝛ ꝯiugiuꝫ iuſtūeſt: ⁊ ꝓdu. penul. cinedus: ſed cinicus eam cor.Cinerica ce. auis cinereum habens colorem fe. ge. ⁊ dicit̉C inerulentus ta. tū. plenus cinere: a cinis ⁊ lentos ꝯponit̉a cinis: ⁊ cor. penul.Cineus nea. neum. nomen gentis penul. produ. ⁊ vt diciPa pi. Cinei orti ſunt a ietro genero Hoyſi.Cingogis. xi. ctuꝫ. cingere .i. circūire circūdare: cingulo ſeſtringere: vn̄ v̓balia. Et ꝯponit̉ cingo cū ad: ⁊ dr̄ accingegis .i. valde cinger̄ p̄parare adornare. itē ꝯpōit̉: vt circūcingo gis. diſcīgo gis. īcingo gis .i. valde cingere: p̄cinggis .i. an̄ vl̓ ab an̄riori ꝑte vl̓ ſurſuꝫ cingere: recingo gititeꝝ cingere. ſuccingo gis .i. ſubtꝰ cīgere. Et nota ꝙ accigimur bellaturi: p̄cigimur ituri: ſuccīgimur mīſtraturivn̄ ꝗdā. Accingor gladio: p̄cingor gauſape ſumptoCingulatus a cingulum dr̄ h̓ cingulatꝰ ti. quoddaꝫ genutcalciamenti: ⁊ vocant̉ cingulati a quibuſdam ſoliatiC inguluꝫ a cinctꝰ ti. ꝑ diminutionē dr̄ hͦ cinguluꝫ li. qd̓h̓ cingulus īuenit̉. vn̄ hͨ cingula le. fe. ge. Et eſt cingulineutri gene. hoīuꝫ: cingula fe. ge. alioꝝ aīaliū. vn̄ verſusLingula ſunt hominuꝫ: cingula ſtringit equum.Cinicus ca. cum .i. caninus a cinos qd̓ eſt canis: ⁊ cor. penſPerſius. Si cinico barbam petulans nonaria vellet. ẜCinifes fis. fe. ge. vel cinifex indecli. ꝓ eodeꝫ vel ꝓ aliosde etiam incinedus.nere paruaꝝ muſcarum .ſ. zinzala cernicula. ⁊ dicitur-