¶ DeCante
cinos qd̓ ē canis: ⁊ ſic videt̉ ꝑ c. ſcribēdū ī pͥma ſyllaba: ſꝫml̓ti addūt s. ⁊ dicūt ſcinifes ꝑ ſc. in pͥª ſyllaba. ⁊ ita cōiterſcribit̉ in Exodo. 8. Facti ſūt ſcinifes ī bouibꝰ ⁊ iumētis.Itē Pap̄. ponit ꝓ pͥª lr̄as. ⁊ dic̄. Scinifes culicū genꝰ eſtaculeis ꝑmoleſtū. vn̄ in s. de eo vide. Cinifis āt ꝓ fluuiopc. ſcribit̉ in pͥnº. Et ſcias ꝙ in pſalmo dr̄ ſcinifes ꝑ s. ī pͥlr̄a ⁊ vltīa. dixit inꝗt ⁊ venit cinomia ⁊ ſcinifes. ⁊ pōt ſcribi ꝑph. vl̓ ꝑ f. in vltīa ſyllaba: ⁊ cor. ni. In hiſtorijs āt dr̄ꝙ cinifes muſce ſūt ⁊ adeo ſubtiles vt viſū niſi acute cernētis effugiāt. ⁊ corpꝰ cui inſidēt acerbo terūt ſtimulo.Ciniflo flonis. maſ. ge. dr̄ ille ꝗ cū folliculo ignis flāmā excitat: vel ꝗ calamiſtꝝ calefacit .ſ. ferꝝ quo capilli criſpantur. h̓ vulgo ciniferus dr̄: ⁊ cōponit̉ a cinis ⁊ flō flas.C inipheus in ciniphis videC iniphis fluuiꝰ eſt Libye iuxta quē magni abūdant hircivn̄ ciniphei dicunt maiores hirci: lꝫ adiectiuū ſit qn̄qꝫ generaliter hircoꝝ ⁊ capraꝝ: cinipheꝰ phea. pheū. ẜꝫ Hug.Papͥ. etiā dic̄. Ciniphei hirci maiores a flumine aphricevbi plurimi ſunt ⁊ magni. Iteꝫ dicit ciniphus fluuius inLibya vbi grandes hirci naſcunt̉: ⁊ cor. ni. ⁊ ſcribit̉ ꝑ ph.vel per f. in vltima ſyllaba.Cinis a cādeo des. dr̄ h̓ ciner vl̓ cinis huiꝰ cineris: qꝛ ex cādore ⁊ īcēdio fiat. vn̄ cinereꝰ rea. reū. ⁊ cineꝰ nea. neuꝫ. ⁊vt dr̄ in Greciſ. Bis duo noīa ſūt q̄ ſubſtātiua vocanturQue in is vl̓ ī er. rectū poſuerūt freq̄nter: vt puluer velpuluis: vomer vl̓ vomis: ciuer vl̓ cinis: cucumer vl̓ cucuCiniſculus li. maſ. ge. penul. cor. dimi. ꝑuꝰ cinis. (mis.C inamolegus gi. penl̓. cor. ꝗ legit cīnama ⁊ quedam auis.Arabie qꝛ legat ⁊ texat nidum ex fructibus cīnami. ⁊ cōponitur a cinamum ⁊ lego legis.C inamonum mi. ꝓdu. penul. vide in cīnamum.Cinamuꝫ vel cinamomuꝫ ge. neu. eſt breuis arbuſtula: ſꝫmire virtutis ⁊ odoris: cuius fructus dicunt̉ ſtacte. ⁊ dicinamomū vel cīnamuꝫ a cāna: qꝛ cortex eius in moduꝫcānaꝝ ſit rotūdꝰ ⁊ tenuis: ⁊ tā cortex qͣꝫ arbor ipſa dr̄ ſic⁊ cor. penul. cīnamuꝫ mi. ⁊ cīnamonium eam ꝓducit.Cinus ni. maſ. ge. i. tortio oris ⁊ cinus cōmixtio quarunlibet rerum ꝓportionalis. ⁊ cōponit̉ vt cōcinus ni.Cinocephalus a cinos canis ⁊ cephas caput cōponit̉ h̓ cinocephalus li. penl̓. cor. genus habens caput ad moduꝫcanini capitis. ⁊ etiā qd̓dā genus ſimiaꝝ ſic dr̄. Aug. ī. 16.lib. de ciui. dei. ſic dicit. Quid dicā de cinocephalis quoruꝫ ⁊ capita atqꝫ ipſe latratus magis beſtias qͣꝫ hoīes cōfitetur. hi in īdia naſcuntur. vide in anubis.Cinogloſſa ſe. q̄daꝫ herba a cinos canis ⁊ gloſſa qd̓ eſt lingua de ſil̓itudine canis ſic dicta. vel qꝛ ad morſum caninum trita cum ſale ⁊ impoſita ſuccurrat.Cinomia mie .i. muſca canīa ⁊ venenoſa: ⁊ dr̄ a cinos .i. canis. Pſal. Dixit ⁊ venit cinomia ⁊ ſcinifices: ⁊ cor. mi. ẜmvſū. Inuenit ⁊ cenomia ꝑ e. vt. sͣ. hēs ī ſuo loco: ſꝫ alid̓ ſiTinos grece latine canis vt dic̄ Hu. ī canonis. Ignificat.inoth hebraice dr̄ latine lamētatio Hieremie. vnde dic̄Hiero. in ꝓlogo Regū. Hieremias cum cinoth. i. cuꝫ lamentationibus ⁊ accentuatur in fine.inus ni. genus arboris: vt dicunt lētiſcus fe. ge. Danielisi3. Sub cino.Cinxia xie. fe. ge. i. iuno a cingo gis. ⁊ dr̄ ſic: qꝛ in eiꝰ honore⁊ noīe puelle maritate cingunt̉: quuꝫ illis p̄ſit nubētibꝰ.lio is. ciui. cire. exponitur in cieo cies.Cypariſſus ſi. fe. ge. q̄dā arbor q̄ ⁊ cup̄ſſus ⁊ cyp̄ſſus vocat̉⁊ dr̄a cephas qd̓ ē caput: qꝛ caput eiꝰ a rotuditate in cacume erigit̉. vl̓ dicta ē cypariſſus a quodā eiꝰ noīs ꝑuerō ī illa arborē ẜm poetas mutato. vn̄ hͨ cypariſſa ſe. nocturna imago: ⁊ hꝫ cypariſſus ſiue cyp̄ſſus lignū īputribiCippꝰ acepi p̄terito de capio dr̄ hic cippus pi. ꝑ gemi (le.nuꝫ p. ⁊pro trunco ⁊ pro cumulo terre: ⁊ pro lapide mor
tuo ſuꝑpoſito: ⁊ pro cimiterio: ⁊ pro inſtrumēto quo reorum pedes reſtringunt̉: quaſi capiens pedes.Cypreſſus ſi. in cypariſſus exponitur.Cypriacus ca. cū. penul. cor. a ciprius dr̄. vide in cyprus.Cypricus ca. cum. penul. cor. in cyprus eſt.Cyprinuꝫ vnguentum a flore cipro vocatum: cuius odorēproprie fert ẜm Papͥ. ⁊ producit penul.Cypris pridis. in cyprus eſt.Cypriꝰ pria. priū. de cypro vbi nobiles vites ſūt affluētes:⁊ dr̄ a cyprꝰ. ⁊ a cyprꝰ dr̄ cypriacꝰ ca. cū. nā cyprꝰ facit cipriꝰ ⁊ cypricꝰ Mach̓. li. 2. ca. 4. Prelatus eſt cyprijs.Cyprꝰ pri. ge. fe. q̄dā ciuitas vel īſula in qͣ eſt illa dicta cypius. vl̓ cypros īterp̄tat̉ mixtura. vn̄ ⁊ illa īſula dicta eſtcyprꝰ: qꝛ ml̓te ⁊ varie herbe ad ꝯfectiōes faciēdas in eareperiunt̉. vn̄ cypriꝰ ria. riū. ⁊ cypricꝰ ca. cum. penul. cor.Itē a cyprꝰ hͨ cypria prie. genꝰ holeris: qꝛ ibi valde abūdet. ⁊ h̓ cypris pͥdis .i. venꝰ: qꝛ ī ea colit̉. eadē īſula dr̄ paphus. ⁊ vt dic̄ Priſ. in tractatu poſſeſſiuoꝝ. Cyprꝰ fac̄ cypricꝰ. Cypriꝰ v̓o cypriacꝰ ca. cū. ⁊ cyprꝰ acuit primaꝫ .ſ. cy.Ciragra gre. fe. ge. penl̓. acuta .i. manuū īfirmitas: ſicut podagra dr̄ īfirmitas pedū. a ciros qd̓ eſt manꝰ dr̄ ciragra.⁊ pōdagra dr̄ a pos qd̓ eſt pes ⁊ agros qd̓ eſt tractus: quūmanus vel pedes cōtrahunt̉: vel componunt̉ ab agriosqd̓ eſt feruꝫ vel agreſte: ⁊ inde podagra ⁊ ciragra qͣſi a fero dolore: qꝛ qd̓ īmite ē: abuſiue agreſte vocamus.Circꝰ. a circa dicitur ⁊ circū. circa refert̉ ad locū ⁊ ad tp̄us.vn̄ tꝑal̓r īuenit̉: vt circa vigīti ānos. ⁊ local̓r: vt circa eccleſiā. Circū v̓o eſt tm̄ locale qͣſi vndiqꝫ: vt circū mōteꝫ.circa ꝑ cōpoſitionē vel potius ꝑ quādā irregularitatemiungit̉ cū iſtis quocirca ꝓ cōiūctiōe cauſali vel illatiuacircūcirca pro aduer. loci: ⁊ ſil̓r circūquaqꝫ.Circinꝰ. a circꝰ dr̄ h̓ circinꝰ ni. maſ. ge. i. machinula q̄ apudcarpētarios circulū effic̄. Iſa. 44. Et ī circīo tornauit illū. Itē a circus circionas .i. circūire: ⁊ cor. ci. vn̄ ThobieCircīat egreſſus ſcrutat̉: ꝯpita q̄rit. ⁊ dr̄ circinꝰ qͣſi circūCirciter dr̄ a circꝰ ⁊ refert̉ ad numeꝝ ⁊ ad tp̄s. ⁊ ē (nans.tm̄ tꝑale reſpectu numeri: vt circiter viginti ānos: circiter nonas decēbris: lꝫ qn̄qꝫ inueniatur ⁊ locale ſꝫ improprie: vt in Saluſtio. Depreſſus humi circiter viginti pedes. ⁊ hoc nō fit niſi propter numerum.Circius ci. maſ. ge. i. ventus ꝗ diuerſe acriter circūituꝫ faciendo volat: ⁊ dicitur a circus ciCirculator toris. maſ. ge. proprie qui famam portat. ⁊ dicitur a circulo las.Circulatorius rij. maſ. ge. qui lectulos tornatiles facit. ⁊ dicitur a circulo las.Circulo las .i. circūdare vl̓ tornare: ⁊ ꝓ deciꝑe inuenitur.vn̄ verbalia. ⁊ deriuat̉ a circulus: ⁊ cor. cu.C irculus li. idē eſt ꝙ circus qͣſi dimi. ⁊ dr̄ a circꝰ ẜm Pug.Pap̄. v̓o dic̄. Circulus dictꝰ eo ꝙ in circūductiōe curritItē circulus eſt figura plana q̄ ſub vna linea ꝯtinetur adquā ex vno puncto qd̓ inter ipſam eſt oēs q̄ recte ducuntur linee eque ſibi ſunt. item circulus armilla vel frenū.Circū aduer. eſt ⁊ qn̄qꝫ p̄poſitio ẜm Bonatū: ⁊ ſeruit actōcaſui ⁊ eſt tm̄ locale. vide ſupra in circa. Et ſcias ꝙ circūqn̄ componit̉ cū dictione incipiente a vocalim. dꝫ ſcribi:ſed nō ꝓferri: in circūago: circūamictꝰ: circūeo: circūitꝰ.vn̄ verſus. Circū ꝯpoſita vocal̓ ſi comitet̉ M. nō ꝓfert̉ſed ſola figura tenetur. vide in circūeo.Circūago gis. egi. circūactū .i. circūducer̄: a circū ⁊ ago agis.⁊ debet ſcribi m. ⁊ nō proferri. ⁊ cor. penul. in preſenti: ſꝫin preterito produ. eandem.Circūamictꝰ. a circūamicio is. dr̄ h̓ circūamictꝰ ctꝰ. ⁊ adiectiue circūamictꝰ cta. ctū. ⁊ dꝫ ſcribi ꝑ m. ⁊ nō ꝓferri qn̄eſt vna ꝑs. Si āt ſint duę ꝑtes tūc m. ſcribit̉ ⁊ ꝓfert̉. ⁊ itadicas de ſil̓ibꝰ. Pſalmiſta. Circūamicta varietatibꝰ ⁊c̄.