¶ DeCanteA
carpat̉. vel dr̄ a cardian: ⁊ ē cardo ꝑua ꝑs oſtij .ſ. cuneꝰin foramine v̓tit̉. vn̄ ⁊ cardo dr̄ ipſuꝫ foramē aliqn̄. ⁊ dr̄cardo a cardion qd̓ ē cor: qꝛ ſic̄ cor hoīeꝫ regit ⁊ mouet:ita ille cuneꝰ ianuā regit ⁊ mouet. Cardo etiā dr̄ extremitas rei. vn̄ ⁊ cardīes celi dn̄r extreme ꝑtes axis: ſic dicti:qꝛ ꝑ eos v̓tit̉ celū. Cardo etiā pōit̉ ꝓ opportunitate velarticulo. vn̄ ꝓuerbial̓r ſolet dici. Res ē in cardine .i. ī atticl̓o: vl̓ ī opportunitate. Qui .n. ī cardīe ē: leuiter pōt ītrare vl̓ exire. vn̄ Uirgi. Haud tāto ceſſabit cardine reruꝫ.Cardomomū momi. herba quedā eſt: granū quoddā: ſpēsaromatis: ⁊ produ. mo. ſicut amonum cinamonium.Carduelis lis. fe. ge. quedaꝫ auis dicta a carduis: qꝛ ſcirpis⁊ carduis paſcatur.Carduus dui. dr̄ a carpopis. quaſi carpus. Re. 4. li. 14. ca.Carduus libani miſit ad cedrū. Et eſt carduus genꝰ herbe ſpinoſe: cuius natura mordax ⁊ auſtera eſt: ⁊ iō ſucceius allopicias .i. capilloꝝ fluxus curat.Carectū ti. locus vbi creſcit carex vel reponit̉: ⁊ deriuat̉ acarex. Uirgi. in bucolicis. Titire coge pecus tu poſt carecta latebas. Iob. 8. Aut pōt creſcere carectū ſine aqua.Careo res. p̄teritū hꝫ ⁊ ſuppletionē p̄teriti: ⁊ duo ſupina .ſ.carui caritꝰ vl̓ caſſus ſuꝫ. caſſuꝫ ſu. ⁊ caritū tu. Caritū tuqd̓ ꝓbat cariturꝰ: ⁊ caſſuꝫ ſu. qd̓ ꝓbat caſſus ſa. ſū. carēscaritꝰ vl̓ caſſus: cariturꝰ vl̓ caſſurꝰ qd̓ ꝓbat caſſus. ⁊ eſtidē carere qd̓ nō hr̄e. ⁊ ē neu. cū oībꝰ ſuis ꝯpoſitis ſi alieab eo v̓ba ꝯpoſita īueniant̉ ẜꝫ Hu. ⁊ cor. ca. Qui. ep̄i. Qd̓caret alterna reꝗe durabile nō eſt: ſed carꝰ ra. ruꝫ. ꝓduca. vn̄ verſus. Semꝑ amore care ne te careas mihi care.Pap̄. dicit. Careo res. rui. caſſuꝫ. qͣꝫuis cariturus ra. rum.faciat ꝑticipiū. ⁊ ẜꝫ hoc cariturꝰ irregulariter formaturCarex cis. fe. ge. q̄dā herba: ⁊ vt dicūt cāna paluſtris: ⁊ dr̄a careo es. qꝛ robore careat ẜꝫ Du. Pap̄. v̓o ſic dicit. Carex herba acuta: vulgo liſta. ⁊ cor. ri. in obliꝗs: vt caricis.Caria rie .i. caries. vide in caries.Cariatharbe que ⁊ hebron dr̄: ⁊ interpretat̉ ciuitas qͣtuor.arbe .n. qͣtuor. carioth ciuitas: qꝛ ibi ſepultus eſt Adā maximus. Abraam. Iſaac. ⁊ Iacob cum vxoribus ſuis.Cariathſepher īterp̄tat̉ villa pulchritudīs: vl̓ ciuitas lr̄aꝝCaribdis. a carina dr̄ hec caribdis quoddā periculū marinū ſic dictū: qꝛ carinas abdet .i. abſorbeat. aquas .n. accipit vt vomat: vomit vt accipiat. vn̄ Ouidiꝰ. Euomit ⁊ potat dira caribdis aquas. vl̓ caribdis quedā vetula vorociſſima fuit: que qꝛ boues herculis furata eſt: a Ioue fulminata eſt ⁊ in mare precipitata: antiqͣs ibi exercet rapinas. vn̄ ille locus dr̄ caribdis ⁊ eſt b. eiuſdē ſyllabe cū dvel caribdis vt dicit Pap̄. mare eſt vertiginoſum in Sꝫcilia dicta grece: qd̓ gurgitibꝰ occultis naues abſorbeatter in die ſtringit fluctus ⁊ ter vomit. ⁊ dr̄ caribdis quaſicarinas abdens: qꝛ eas in mare ſubmergit. vide in ſcilla.⁊ deſinit actūs ſingularis in im abltūs in i. vt caribdi.Carica. a copia dr̄ hec carica ce. i. fructus palme: ⁊ ficus ſicce vl̓ potiꝰ maſſa illaꝝ. vn̄ ⁊ a copioſitate ſunt noīate: qꝛml̓te ſūt ī maſſa. vl̓ dr̄ a caris qd̓ eſt gr̄a: qꝛ tales fructusgratioſi ſūt: ⁊ cor. penl̓. Oui. Quid vult palma ſibi vulgoCaricia cie. in charitas eſt.¶ (ſaqꝫ carica dici.Carientiſmos. vide in quarta parte in ca. de tropis.Caries. a careo res. dr̄ hᵉ caries riei .i. putredo: qꝛ careat ſoliditate. ſed caries eſt ꝓprie lignoꝝ: putredo v̓o aliarumrerū ⁊ dr̄ ſic: qꝛ eueniat lignis ſoliditate ⁊ virtute carentibus. ⁊ hec caria rie in eodem ſenſu.Carina ne. a cario ris. dr̄ hᵉ carina ne. media ꝑs nauis: qꝛ cūremis currēs diuidit aqͣs. vl̓ potiꝰ dr̄ a curro ris. carina qͣſi currina. ⁊ ē carina ꝓprie media ꝑs nauis .ſ. vēter. ſꝫ ponit̉ qn̄qꝫ pro ipſa naui. ꝙ aūt dicit carina qͣſi carēs rimaethymo. eſt: nō ꝯpōnis on̄ſio: ⁊ ꝓdu. penul. vn̄ ꝗdaꝫ. Diclatus eſſe ratem: ventrē dic eſſe carinam
Carinator ris .i. ꝯuīciator ⁊ maledicꝰ: ⁊ deriuat̉ a cario qcCarino nas. verbum neu .i. arguere: vel conuiciari. vel illudere: ⁊ dicitur a careo res.Carinus ni. quidaꝫ vir a Terentio inductus: dictus ſic qͣſi carēs noy .i. mēte ⁊ ſenſu. a careo ⁊ noy: vel ſit hec ethꝰmologia: ⁊ deriuatur a careo res.Cario as .i. putreſcere: ⁊ eſt lignoꝝ: ⁊ deriuat̉ a caria rie.Cario is .i. diuidere verbum actiuum.Carioſus a caria vl̓ caries dr̄ carioſus ſa. ſuꝫ .i. vetuſtꝰ putudus. ⁊ ꝯꝑat̉ carioſus ſior. ſiſſimꝰ. vn̄ carioſe ſius. ſiſſimeCaris grecū ⁊ interpretat̉ gr̄a: ⁊ accētuat̉ in fine (aduer⁊ poteſt ſcribi per k. ſiue per c.Cariſia ſie .i. lena vetus ⁊ litigioſa: ⁊ dr̄ a careo res. vn̄ ⁊ fallaces ancille cariſie dicuntur: qꝛ veritate carent.Cariſma matis. ge. neu .i. gratia vel donū gr̄e. ⁊ dr̄ a chariaqd̓ eſt gr̄a: ⁊ cor. penul. gtī. vn̄ ꝗdā. Uult crux lucia cini⁊ cariſmata via. Ꝙ det vota pia qͣrta ſequens feria.Cariſteū ſtei. ge. neu. genꝰ marmoris viridis: a charis qd̓ īgr̄a ſic dictū qꝛ ſit gratū ſculptoribꝰ. eiꝰ .n. viriditas refiCariſtia ſtie. in charitas vide.¶ (cit oculos.Cariſto a cariſteū dr̄ cariſto ſtas .i. fulgere vel cariſtare .i.gr̄as referre vel letari: ⁊ ẜm hoc deriuat̉ a charis.Charitas a charis qd̓ eſt gr̄a dr̄ hec charitas tis .i. dilectivel reꝝ emptio difficilis: qd̓ magis ꝓprie dr̄ hͨ charitudodinis: ⁊ hͨ chariſtia ſtie. qd̓ ēt dicit̉ feſtus ⁊ gratioſusdies: ⁊ etiā ſuauitas ⁊ dulcēdo ⁊ gr̄a: ⁊ hec charitia in eodem ſenſu ẜm Pug. Pap̄. etiam dicit. Charitia dies feſtus īter cognatos. Dicit̉ aūt charitas quaſi cara vnitasqꝛ nos vnit caro. vn̄ Apl̓s dicit ꝙ charitas eſt vinculū ꝑfectionis .i. ꝑfecte vnionis. Signū aūt charitatis eſt gdere cū gaudentibus: ⁊ flere cū flentibus. Itē excuſa⁊ operimentū delicti ꝓximi: qꝛ vt dicit Petrus. Chatas operit ml̓titudine pctōꝝ. vn̄ qn̄ frater diuulgat d̓ctū ꝓximi: maxime vbi nō pōt eſſe correctio ſignū ē nullius vel parue charitatis ad ꝓximū. Quādo aūt libēteoperit ⁊ excuſat ẜm .ſ. deū ſignū charitatis ē. ¶ Sed peteſt queri an mali ſiue peccatores ſint diligēdi ex charitate? Dico ꝙ in malis eſt duo ꝯſiderare .ſ. naturā qua homines ſunt: ⁊ maliciā qua mali ſunt: qꝛ ergo ẜm naturaꝫſuā ſunt ad imaginē dei ⁊ vite eterne ſunt capaces: ideoẜm naturā ſuā ſunt ex charitate diligendi. Malicia aūipſoꝝ contraria eſt diuine vite. ⁊ ideo ipſa in eis odiēdeeſt. vn̄ Aug. dicit. Sic diligēdi ſunt hoīes vt eoꝝ nō diligant̉ errores. Sciendū tn̄ ꝙ in pctōribus qͣꝫdiu in havita ſūt: adhuc rōne nature humane manet poſſibilitaad gratiā: nō aūt in dānatis ⁊ demonibus: ⁊ ideo non eſtſimilis ratio de peccatoribꝰ ⁊ dānatis: vn̄ patet ꝙ damnati nō ſunt diligendi ex charitate: lꝫ pctōres in hac vitaex charitate diligi debeāt: nec etiā ꝓ dānatis eſt orādūEt ꝙ dr̄. Diligite inimicos veſtros: ⁊ benefacite his quoderunt vos: ⁊ orate ꝓ ꝑſequentibꝰ ⁊ calūniantibꝰ vointelligit̉ donec ſunt in vita iſta: in qua orationes noſtreeis prodeſſe poſſunt. vnde dicit Grego. moralium. 3.Orant ſancti ꝓ inimicis ſuis: eo tꝑe quo poſſunt ad fructuoſam pnīam eorū corda ꝯuertere: atqꝫ ipſa ꝯuerſiōeſaluare. vide in dilectio: ⁊ in zelus: ⁊ in ſcandalū: ⁊ in pefectio ⁊ in inimicus. ¶ Item ad quid valeant bona oꝑextra charitatē facta: habes in opus. vide etiā ī p̄ceptūItē ꝙ charitas eſt porta paradiſi: hēs in romphea. Itvide in vita. ¶ Nota hic ꝙ bona opera in charitate fcetiā ſi tranſeant actu: manent tn̄ qͣꝫtuꝫ ad meritū in deacceptatōe. Et ẜm hoc ꝙ ſic manent habent efficaciamquantū in ipſis eſt inducendi facientē ad vitam eterne⁊ ſic dicunt̉ viua remanere: ſed ꝙ effectū in pctōrem n̄hn̄t eſt ꝑ accn̄s ꝓpter pctm̄ qd̓ facit pctōreꝫ indiſpoſitiad percipiendū effectu precedentiū meritoꝝ. nō auteꝫ