¶ DeAanteQ

65

Ahorimo mis. appreſſi. appreſſum .i. ad aliquē premere vl̓iuxta. ⁊ componit̉ ex ad ⁊ premomis. ⁊ mutatur d. ī p. ⁊pre in pri corre.Appropio as. aui. are. Inde appropians antis. ⁊ eſt appropiare approximare: appropinquare. ⁊ cōponit̉ ex ad ⁊ ꝓpio as. vide in ꝓpius. Lu. io. Appropiās alligauit vulnera eius. ⁊ nō habet r. in penul. ſyllabaAppuli penl̓. cor. ē p̄teritū de appellio lis. vide in appello.Aoricitas tatis .i. calor. iucūditas. ⁊ dicit̉ ab apricus. ⁊ ſcribitur per vnum p.Apricus. ab aprilis dr̄ apricꝰ ca. cū. i. declinabilis ⁊ iucundus: eo ꝙ in illo menſe ſit pulchꝝ tp̄s ex ꝓductiōe floꝝ.vn̄ hͦ apricitas. Proprie aūt locꝰ apricus dr̄ ſine frigoreqͣſi ſine rigore frigoris: vl̓ qꝛ ſit apertus celo .ſ. delectabꝰlis locus: ⁊ ꝓdu. pri. Horatiꝰ in ep̄i. Quicꝗd ſub terra eſtin apricum profert etas .i. in apertum.Aprilis dr̄ qͣſi aperilis: qꝛ tunc terra aꝑit̉ ⁊ flores germīatUel dr̄ ab affrodita qd̓ ē venus: vn̄ aprilis qͣſi affrodilisvel qͣſi afrilis .i. venerius: qꝛ ille mēſis dedicatus eſt vegeri. vel qꝛ in eo hꝫ feſtū ſuū: vel qꝛ in eo nata fuit. ⁊ fac̄ablatiuum in i. tm̄ vt aprili.Aptitudinariꝰ. Aptitudo .i. cōueniētia: vn̄ aptitudinariusria. riuꝫ. qd̓ ſignificat ꝓprietatis aptitudinē vt riſibilis.Apto: ab aptꝰ dr̄ apto tās. v̓bū actiuū. ⁊ componit̉: vt aptotas: coapto tas. p̄apto paptas. ⁊ ab his oībus verbalia.Aptotus. ptotos qd̓ eſt caſus cōponit̉ cū a. qd̓ eſt ſine: ⁊ dr̄aptotus ta. tum. quaſi ſine caſu: ⁊ cor. pto.Aptus ab apiſcor dr̄ aptus p̄ta. ptū. qui libenter acquirit ⁊habet modū in exponendo ⁊ eſt nomen nō participiumin noſtro vſu. ⁊ etiam verbum .ſ. apiſcor non eſt in vſu. ⁊comparatur vt aptior tiſſimus.Apud prepoſitio ꝑ d. ſcribit̉: qꝛ veteres ꝓ apud ad ſunt ſepe vſi duabus medijs lr̄is ſubtractis ẜm Pu. Priſ. autēdicit ꝙ ad deriuatur ab apud per ſyncopam.Apulia lie. ꝓuincia vbi conditū eſt brunduſiuꝫ. vn̄ apulusla. lum. homo de apulia. ⁊ ꝓducit primam.pulus penul. cor. homo de apulia. ⁊ ꝓdu. a.CanteAqua que dicit̉ ab equus qua. quū. vl̓ ab equo equas dicitur ꝓpter equalitatē ſuperficiei. ⁊ mutat ac dipthongin a breuem. vnde Pap̄. dicit. Aqua dicta eſt: quia eiꝰ ſuperficies ſit equalis. vide in terra ⁊ in vnda: ⁊ ab aqͣ hecaquula le. diminutiuum.Aquagiū. aqͣ cōponit̉ cū agito tas. ⁊ dicit̉ hoc aqͣgiuꝫ gij. i.aqueductꝰ: qd̓ ⁊ hoc aqueductile lis. dr̄ .ſ. via ꝑ quā aquaagitat̉ ⁊ ducit̉ de ꝓprio loco. ⁊ hoc aqualiciū ci. ꝓ eodēvel guttatoriū: qꝛ ꝑ illud aqua elicit̉ .i. foras emittitur.Aqualiciū cij. locus ꝑ quē aqua elicit̉ a ꝓprio alueo. ⁊ componitur ab aqua ⁊ licio. cis.Aqualiculus li. i. ventriculus. in aqualis vide ⁊ in venter.Aqualis. ab aqua dicit̉ hic ⁊ hec aqualis ⁊ hoc le. ad aquaꝑtinens. ⁊ ſubſtātiue aquale lis .i. vas aquatile groſſum⁊ latū. vn̄ Plautus. Date illi ſellā vbi ſedeat ⁊ aquale cūaqua: qd̓ qn̄qꝫ accipit̉ pro groſſo ventre. ⁊ inde venit hicaqualiculus li. i. vetriculus. vn̄ Perſius. Pinguis aqualiculus penſo ſexquipēde extat.Aqualiū lij. ſūma ꝑs capitis ab aqͣ deriuat̉: iō ſic dicta: qꝛprius ſuſcipiat aquā defluentem qͣꝫ totum corpus.quamaniale lis. dicit̉ vas ſuꝑ qd̓ cadit aqua: qua abuunt̉digiti ſacerdotū poſt ſuſceptionē corporis xp̄i: qd̓ tenere⁊ preparare debet ſubdiaconus: ⁊ produ. ni.Aquariolus li. maſ. ge. ab aqͣ dr̄ .ſ. ſeruiens meretrici: ꝗ crebro defert aquā ad eā mūdādā ⁊ venuſtādā: ⁊ corri. peAquarius. ab aqua dicit̉ hic aquarius rij. ꝓ quodā celi ſigno: eo ꝙ tunc quū ſol eſt in eo eſt abundantia aquarū.Et aquarius dicit̉ ſeruiens qui portat aquam: vnde hec

aquaria: an cilla que aquam defert.quaticus. ab aqua dicitur penul. cor. ⁊ hīc ⁊ hec aquatilis⁊ hoc le. pro eodem.Aquebibus. aqͣ cōponit̉ cū bibo: ⁊ dr̄ h̓ aquebibꝰ bi. penl̓.cor. qui ſepe bibit aquā. ⁊ pōt declinari adiectiue.Aqueuomꝰ. aqua cōponit̉ cū vomo mis. ⁊ fit hic aqueuo.mus mi. ꝗ aquā vomit. ⁊ pōt declīari adiectiue: ⁊ cor. uo.Aquila. ab acuo is. dr̄ hͨ aꝗla le. auis: eo ꝙ acute videat. vn̄dic̄ Pap̄. aꝗla ab acumine oculoꝝ dicta: qꝛ irreuerberato viſu ſole īſpiciat. Itē aꝗla ē ſignū ī celo. ⁊ ab aquila dr̄aquilus la. lū. ꝗ naſuꝫ hꝫ curuū in ſūmitate vt aquile rōſtrū. ⁊ eſt aquila ꝓmiſcui generis: ⁊ ſub vna voce ⁊ vnoarticulo .ſ. feminino cōprehēdit aīalia vtriuſqꝫ ſexus: vtalba aꝗla dr̄ tā ꝓ mare qͣꝫ ꝓ femella. Et vt dicit Grego.in moral̓. aquile noīe ſctōꝝ ſubtilis intelligentia ⁊ ſublimis eoꝝ ꝯtēplatio figurat. Cūctaꝝ ꝗppe auiū viſū aciesaꝗle ſuꝑat: ita vt ſolis radius fixos in ſe eiꝰ oculos nullalucis ſue corruſcatōe reuerberatos claudat. vide ī turt̉.Aquileus in aquila vide.Aquilinus. ab aquila dr̄ aquilinꝰ na. nū. poſſeſſiuū nomenvt aquilina pēna. ⁊ hi aquilini noꝝ. demones qui in ſil̓itudine aquilarum apparent. ⁊ produ. li.Aquilo. ab aqua dr̄ hic aquilo onis. qͣſi ligans aqͣs: qꝛ ventus eſt ſerenꝰ: ⁊ aquas ſtringit. ⁊ aquilus la. luꝫ. dicebantantiqui proniger gra. grum. vnde aquileus lea. leuꝫ .i. niger vl̓ fuſcꝰ ẜm Pu. Pap̄. v̓o dicit. Aꝗlo vētꝰ ad ſepten.triōis ſiniſtrā dictꝰ ꝙ aqͣs ſtringat ⁊ nubes diſſipet: ē .n.gelidꝰ ⁊ ſiccꝰ. Idem ⁊ boreas qꝛ ab hyꝑboreis oris flat.Eccl̓. 43. Frigidus vētus aquilo flauit ⁊ gelauit cryſtallos ab aqua.Aquor. ab aqͣ dr̄ aquor aris. deponēs. ⁊ cōpōit̉ vt adaquoraris. ꝓ eodē .ſ. ad aquaꝫ ducere vl̓ potar aīalia. Inueniītn̄ actiuū adaquo as. vn̄ Thodolus. En adaqͣre regē ſl̓⁊ re leuare calorē. Gen̄. 19. Honec oīa pecora ꝯgregent̉. ⁊amoueamꝰ lapidē de ore putei vt adaquemus greges.quoſus. ab aqͣ dr̄ aquoſus ſa. ſū. plena aqͣ ⁊ ꝓprie dr̄ locꝰaquoſus: potio v̓o aqͣta. ⁊ ꝯꝑat̉ vt aquoſior ſimꝰ. vn̄ hecAquula in aqua eſt. (aquoſitas tis. inūdātia aquaꝝ.RanteAra. ab aro aras. hͨ ara huiꝰ are: qꝛ vt aratiōi bn̄ ꝓueniretſolebat ara inſtitui. Alij v̓o dicunt ꝙ deriuat̉ ab ardeo:eo ꝙ victime ibi ardeāt. Scias tn̄ ꝙ ara dr̄ ꝓ altari: ⁊ ſtabulo porcoꝝ. Sed ara ꝓ altari primā ꝓdu. ⁊ nō aſpirat̉ſed hara pro ſtabulo porcoꝝ primaꝫ cor. ⁊ aſpirat̉. vndeverſus. Eſt hara porcoꝝ breuis: nō ara deoꝝ. vel Porcūnutrit hara: gentilis quem necat ara.Trabia. ab ara re. hec arabia bie. que ſacra interpretat̉: qꝛregio illa thure abundat. hāc greci endemon: noſtri beatam nominauerunt. Eadem eſt nominata ⁊ ſaba a filioChus: qui dictus eſt ſabaTrabilis. ab aro ras. h̓ ⁊ hͨ arabil̓ ⁊ hͦ le. vt terra arabil̓. i.bona ⁊ apta ad arādū. ⁊ cōparat̉ vt arabil̓ lior. liſſimus.Arabis gtus de arabs cor. penl̓. ſꝫ qn̄ eſt verbū futuri tꝑiseā ꝓdu. vn̄ v̓ſus. Dic arabs arabis ab ara tn̄ exit arabis.Arabs. ab arabia dr̄ h̓ ⁊ hͨ arabs bis. gentile. ⁊ arabicꝰ ca.cum poſſeſſiuum. Arabici etiam dicunt̉ quidam heretici in arabia exorti. dicentes aīam cū corꝑe mori ⁊ in nouiſſimo vtrūqꝫ reſurgere. ẜm Hu. Pap̄. ſic dicit. Arabsarabos grece hic arabs bis. ⁊ arabus bi. latine.Aradij quidam populi. vide in amorreus.Aranea. ab aere ẜꝫ Rabanū dicitur hec aranea nee. quaſiaeranea: eo ꝙ ex aere nutriat̉. ⁊ hic aranꝰ inuenit̉: ⁊ araneus nea. neū. vn̄ diminutiua: ab araneꝰ hic araneolꝰ li⁊ ab aranea hec araneola le .i. ꝑua aranea. Pap̄. etiā dic̄.Aranea vermis ab aere dictus: eo ꝙ in aere fila gerat.Hu. auteꝫ magis approbat ꝙ aranea dicatur ab aragne