¶ DeanteA
mas in india lācea tranſfigit̉. Philippꝰ in phrigia crucfigit̉ ⁊ lapidat̉. Iacobꝰ minor hieroſolymis pertica fullonis occidit̉. Bartholomeꝰ ī maiori īdia excoriat̉. deīde d̓collat̉. Matheꝰ ī ethiopia ī altari lācea ꝑforat̉. Simō ⁊ iudas ī ꝑſia a pōtificibꝰ idoloꝝ tumultū ppl̓i īterimunt̉. Mathias ī iudea ꝓ xp̄o patit̉. Lucas ī bithinniaobijt. Harcꝰ alexādrie martyrium ꝯpleuit. Barnabasī ſalomina crematur. Quartodecimo āno Claudius veneno īterijt. Nero ſucceſſit. matrē euiſcerat. Sororē ſtuprat. Romā ī duodecim ꝑtibꝰ īcēdit. Senecā īterfecitRanas apud lateranū euomit. Petrū crucifigit. Paulū decollat. Imꝑat ānis tredecim: mēſibꝰ ſeptē: a lupisdeuorat̉. Uide ī numerꝰ. Uolo ēt te ſcire ꝙ ſic̄ dic̄ Hiero. ꝯͣ Iouinianū ī pͥmo li. īter duodecim vnꝰ eligit̉ vt capite ꝯſtituto ſciſmatis tolleret̉ occaſio. Sꝫ cur nō Iohānes ꝗ electꝰ ē v̓go: Etati delatū ē. qꝛ Petrꝰ ſenior ē ne adhūc adoleſcēs ⁊ pene puer ꝓgreſſe etatis hoībꝰ p̄ferret̉⁊ magiſter bonꝰ ꝗ occaſioneꝫ iurgij debebat auferre diſcipulis: ⁊ dixerat eis. Pacē meā do vobis. pacē meā relinquo vobis. ⁊ ꝗ voluerit īter vos maior eē minimꝰ oīuꝫfiat: ne ī adoleſcētē quē dilexerat cām p̄bere videret̉ inuidie. Ut āt ſciamꝰ tūc pueꝝ fuiſſe Iohānē manifeſtiſſime docēt eccl̓iaſtice hiſtorie ꝙ vſqꝫ ad Traiani īꝑiū vixerit .i. poſt paſſionē dn̄i āno ſexageſimo octauo dormierit: qd̓ nos ī libro de illuſtribꝰ viris breuiter ꝑſtrinximꝰAmbroſiꝰ ēt dic̄ ſuꝑ Lucā. Hyſticū ē ꝙ Maria ꝯmendat̉ Ioāni īter ceteros iuniori qd̓ nō ocioſis auribꝰ d̓bemꝰ acciꝑe. periculoſa eſt .n. mulieribꝰ copula adoleſcētis⁊ ſpēs iuuētutis. Itē ſcias ꝙ Porphi. arguit Mattheū⁊ apl̓os ꝗ ſecuti ſūt ꝯtīuo xp̄ꝫ. vt dic̄ Hiero. ī MattheūArguit īꝗt Por. ⁊ Iulianꝰ Auguſtꝰ. vl̓ īꝑitiā hiſtoriographi mētietis. vl̓ ſtultitiā eoꝝ ꝗ ſtatī ſecuti ſunt ſaluatorē qͣſi irrōnabil̓r qūolibꝫ vocātē hoīeꝫ ſint ſecuti: cū tātas v̓tutes tātaqꝫ ſigna p̄ceſſerint: q̄ apl̓os anteqͣꝫ crederēt vidiſſe nō dubiū eſt. Terte fulgor ipſe ⁊ maieſtas diuinitatis occulte: q̄ ēt ī hūana facie relucebat ex xp̄o adſe vidētes trahere poterat aſpectu. Si .n. ī magnēte lapide ⁊ ſucinis hec eē vis dr̄: vt anulos ⁊ ſtipulaꝫ ⁊ feſtucasſibi copulēt: qͣꝫto magis dn̄s creaturaꝝ oīuꝫ ad ſe attrahere poterat qd̓ volebat: Gre. āt dic̄. Nll̓a xp̄ꝫ facere adhuc miracula Petrꝰ ⁊ Andreas viderāt. ⁊ tn̄ ad vnū dn̄ip̄ceptū hoc qd̓ videbāt̉ poſſidere obliti ſūt: qͣꝫta nos eimiracula vidimꝰ quot flagell̓ affligimur: qͣꝫtis minaruꝫaſperitatibꝰ deterremur: ⁊ tn̄ vocāteꝫ ſeꝗ cōtemnimus.Apoſtrophe phes accētuat̉ in fine. Dicit̉ etiā apoſtrophaphe. ⁊ tūc non acuit̉ in fine: ⁊ eſt apoſtrophe tranſitus regreſius: reuerſio ẜm Papiā. De hoc require ſupra in qͣrta parte in tractatu de coloribus rhetoricis.Apoſtrophꝰ. Trophos qd̓ ē ꝯuerſio. ꝯponit̉ cū apo qd̓ eſtde. vl̓ re. ⁊ dicit̉ h̓ apoſtrophꝰ virgula vl̓ regula qͣſi ꝑs circuli dextra ad ſummā litterā poſita in his dictionibꝰ infine tribunal ⁊ pirrin: qͣ nota oſtēdit̉ deeſſe ī ſermone vl̓tima vocalis: vt tribunal ꝓ tribulane: pirrin ꝓ pirrine. ⁊ad hoc oſtēdēdū ibi ponit̉. vl̓ iō vt ibi denotet̉ accētꝰ d̓bere poni ī fine. vl̓ iō vt ibi denotet̉ vltima ꝯſonās. cuiꝰſubtracta ē vocal̓ recuruari. ⁊ apoſtrophari .i. ꝯuerti ⁊ reuerti ad p̄cedētē vocalē: vn̄ apoſtrophꝰ dr̄. ⁊ cor. ſtro.Apotheca. Theca ꝯponit̉ cū apo qd̓ eſt re. ⁊ dicit̉ hec apotheca ce .i. repoſitoriū vel reconditoriū. ⁊ qꝛ in his homines elaboratas fruges reponūt. vnde hic apothecariusrij. qui cuſtodit apothecam vel mercator. Uel apothecarius ria. rium. ad apothecam pertinēs. ⁊ producit penul. apotheca: chirotheca: entheca.pozima vis coactarum herbaruꝫ. ⁊ componitur ab apo⁊ zima quod eſt vis. ⁊ corri. penulti. Hacer. Uis potiusſeminum vel apozima proderit huius.
Apparitiuum verbum eſt verbum deſinens in co: vt vellico: nutrico: albico. De hoc dixi in tertia parte in tractatu de ſpeciebus verborum.Apparitor. ab appareo res. deriuat̉ h̓ apparitor toris .i. ſeruiēs. quia appareat ⁊ videatur vt preſto ſit ad obſequiūUel apparitores vocamus eos qui apparere faciebantreos in conſpectu iudicum.Appello las. laui. ꝯponit̉ ex ad ⁊ pello las. qd̓ eſt vocare. ⁊mutat̉ d. in pͦ. vn̄ appellatiuꝰ ua. uū. ⁊ ē appellare: aduocare. Itē appellare .i. ad aliū iudicē vocare: vl̓ audiētiaꝫalteriꝰ iudicis poſtulare. Et vt dic̄ Bern̄. ī. 3. li. d̓ ꝯſideratiōe Appellaſſe iniq̄ iniquū ē: Iniq̄ ⁊ īpune iniqͣrū appellationū fomēs. Iniqͣ āt oīs appellatio ad quā iuſtitie inopia nō coegit appellare: nō vt graues. ſꝫ ſi graueris licꝫ.Appello lis. appuli. ꝯponit̉ ex ad ⁊ pello lis. ⁊ mutat̉ d. īꝑ⁊ ē appellare ad portū venire vl̓ īpellere .i. applicare. vn̄Terētiꝰ. Poſtqͣꝫ poeta animuꝫ ſuū ad ſcribēdū appulit.i. applicuit. Pōt etiaꝫ apello apuli. apulſum. ꝯponi ex a⁊ pello. ⁊ tunc ſcribit̉ ꝑ vnū p. ⁊ eſt apello ab aliquo pello vl̓ amoueo. Un̄ apulſus ab vrbe .i. amotus. Eſaie. 28.Ablactatos a lacte apulſos ab vberibus .i. amotos.Appendix. ab appendo dis. dicit̉ hic ⁊ hec ⁊ hoc appendixcis. qd̓ alicui appendendo adheret. vnde appendix dictur manſiuncula que magne domui adheret .ſ. que appenditur parieti nō habens tectum diuiſuꝫ in duo latera. vnde hoc appēdiciū ci. idē. ⁊ appendicius cia. cium.Appendo. Pendis componit̉ cum ad. ⁊ dicitur appendodis. ⁊ mutatur d. in p. i. ſuſpēdere: vel librare. pōderare.vnde hic appenſor ſoris. ⁊ appenſorius ria. rium.Appeto tis. tiui. habet preteritum ⁊ ſuppinum ad moduꝫquarte. ⁊ componitur ex ad. ⁊ peto. ⁊ mutat̉ d. in. p. ⁊ eſtappetere: deſiderare: acꝗrere. vnde hic appetitus tus.tui. penul. ꝓdu. in nominatiuo. ⁊ hic ⁊ hec appetibilis. ⁊hoc le. ⁊ hic appetitor penul. produ.Applaudo. plaudo ꝯponit̉ cū ad. ⁊ mutato d. ī p. dr̄ applaudo dis. plauſi .i. alicui plauſum facere. ⁊ īde hͦ applauede. vel applauda de. i. ſorbitiūcula ex paleis facta circaquā pueri ſolebāt applaudere. vl̓ applauda ēt dr̄ furfurApplauda de. in applaudo vide.Apodio as. aui. ideſt innitor ex ad ⁊ podio as. mutata d. inp. Uide in podio. as.Appono nis. ſui. ſitum. ex ad. ⁊ pononis. ⁊ mutatur d. in p.⁊ eſt apponere: adiungere: addere: ⁊ inde appoſitus tatum. ⁊ per ſyncopam appoſtꝰ poſta. ſtuꝫ. id eſt peruerſus⁊ contrarius: vnde appoſte aduerbium.Appoſitio onis. quedam figura de qua ſupra dixi in quarta parte vbi egi de allotheca. capitulo de ſyntheſi.Appoſtus. in appono eſt.Apprecior aris. atus. ſum. exiſtimare: precium determinare. ⁊ componitur ex ad. ⁊ precior aris. ⁊ eſt deponens. attiqui tamen precio precias. ⁊ apprecio apprecias. in actꝰuo genere declinabant. Zacharie. ii. Decorum preciumquo appreciatus ſum ab eis.Apprehendo dis. di. ſum. ex ad ⁊ prendo dis.Apprime. Prime ꝯponit̉ cū ad. ⁊ mutata d. in. p. dicit̉ appͥme per geminū. p. i. valde: vel ſunt due partes poſitevna. ⁊ teneat̉ d. ⁊ dicatur adprime. ⁊ debꝫ ſemꝑ mediaꝓduci ẜm Pugū. Hacer. apprime ſumptis zedoar obſtare venenis. affirmant ⁊cͣ. In legēda etiam beati auguſtini īuenit̉ hoc vocabuluꝫ apprime. Et vide qꝛ Huguivult ꝙ ſi ſit vna pars vel due poſite pro vna. tūc retinttur d. Priſcia. aūt in tractatu de aduerbijs dicit ꝙ apt̓me eſt pars ꝯpoſita. Dicit .n. ꝙ pͥme ponitur aduerbialiter: qd̓ oſtendit Terētius qui cōpoſitum ab eo in andriaprotulit. Naꝫ id arbitror apprime in vita vtile: ſicut dixi ſupra in tertia parte: vbi egi de aduerbijs.