¶ DeAanteP
68
be dictum eo ꝙ apices .i. capita antiquorum triumphantium vel poetarum ipſo coronabantur: quo internorumviſcerum dolores grauiſſimi ſapiuntur. huiuſmodi herba ebrietatem dicitur prohibere.Aplanos. Planos qd̓ ē error vl̓ vagatio ꝯponit̉ cū a. qd̓ eſtſine. ⁊ dr̄ aplanos vl̓ aplane aplanes .i. firmamētū: quaſiſine errore. qꝛ ſemꝑ mouet̉ in eodē loco. ⁊ acuit̉ in fine.Apluſtrę ſtris. gubernaculū nauis vel armamentū. ⁊ derinat̉ ab appello lis. ⁊ hꝫ pͥmā naͣliter breuē. Unde Iuuenalis. Uicteqꝫ triremis apluſtre. ⁊ facit nominatiuꝰ pluralis apluſtra: ⁊ gͣtūs apluſtrū. īuenit̉ etiā apluſtria.Apoca ce. fe. ge. eſt ſcriptū qd̓ creditor dat debitori ſoluenti ī quo creditori ꝓfitet̉ ſe denarios debitos ſibi accepiſſe. Et īde ēt ꝓfeſſio dr̄ ⁊ ſecuritas. qꝛ debitorē reddat ſecurū. Et dr̄ ab apos qd̓ ē re: ⁊ capio qd̓ ē receptio. qꝛ recipit̉ ſoluto debito. Et ꝯponit̉ cū anti qd̓ ē ꝯͣ: ⁊ dr̄ hͨ antipocace. ſcriptū qd̓ debitor ſoluēs dat creditori: ī quo debitor notat ſe ſoluiſſe tm̄ ex tali cā. ⁊ dr̄ ſic. qꝛ ꝯtra apocampaī. vn̄ v̓ſus. Apoca ſoluēti: datur anti ſuſcipienti.Apocalypſis pſis. īterp̄tat̉ reuelatio. qꝛ ibi manifeſta ſuntque erāt abſcōdita. ⁊ eſt grecū. ⁊ nō debꝫ accētuari in fine. ⁊ eſt ꝯpoſitū ab apo qd̓ eſt re. ⁊ calypſis. qd̓ ē velamētum. vnde apocalypſor ſaris. id eſt reuelare. ⁊ cor. primāAurora. Eſt apocalypſis myſtica verba gerens. Et eſt feminini generis apocalypſis.Apocrifus. a criſis qd̓ eſt ſecretū: ⁊ apo qd̓ ē de. ꝯponit̉ apocrifus fa. fuꝫ. penul. cor. i. occultꝰ ⁊ ſecretꝰ qͣſi de ſecretit.j. de nūero ſecretoꝝ. Apocrifa ꝓpͥe dn̄r illa ſcripta quorū origo ⁊ autor ignorat̉: ⁊ qͣꝫuis ibi ſint multa v̓a. tn̄ nōhabet ī auctoritate ꝑꝑ plura falſa q̄ ibi cōtinent̉. vn̄ hicapocrifariꝰ ꝗ deſcribit apocrifa ẜm Hug. Ul̓ ẜꝫ quoſdāapocrifus ꝯponit̉ ab apos qd̓ ē lōge: ⁊ criſis qd̓ ē iudiciūqͣſi lōge a iudicio: vl̓ d̓ qͦ nō pōt certū hr̄i iudiciuꝫ. Et didupl̓r liber apocrifus. vel qꝛ autor ignorat̉ ⁊ veritas pꝫ⁊ talē recipit eccl̓ia nō ad fidei ꝓbatiōeꝫ: ſꝫ ad erroꝝ deſtructōeꝫ: qͣles ſūt liber Iudith. ⁊ alij quos nūerat Piero. in ꝓlogo Regū. Sapiētia inꝗt q̄ vulgo ſalomonis inſcribit̉. ⁊ vh̓ū filij ſyrach liber ⁊ iudith. ⁊ heſter nō ſuntin canone. Ul̓ dr̄ apocrifus. qꝛ de eiꝰ veritate dubitat̉. ⁊tales nō recipit eccleſia: vt eſt liber de īfantia ſaluatoris⁊ de aſſumptione corporis beate virginis.Apocrifariꝰ. ab apo ⁊ criſis qd̓ ē ſecretū. ꝯpōit̉ h̓ apocrifariꝰ vl̓ apocriſariꝰ .i. ſecretariꝰ: ꝯſiliariꝰ. vn̄ ⁊ qn̄ꝫ ſic dr̄ cācellariꝰ. qꝛ ip̄e ſecretariꝰ ē regis vl̓ imꝑatoris. ⁊ eiꝰ ſecreta ſcit: ſꝫ nom̄ ſōat qͣſi d̓ ſecretarijs. qꝛ rex vl̓ īꝑator pl̓eshꝫ ſecretarios. ⁊ ꝯſiliarios. quoꝝ vnꝰ ē cācellariꝰ. Un̄ inp̄ſcriptōe tituli Priſ. ſic dr̄. Priſciani grāmatici ceſarieſis apocriſarij vel apocrifarij doctoris vrbis conſtātinopolitane de arte grāmatica. liber pͥmꝰ incipit Ul̓ ab apoqd̓ ē ab. vl̓ de. ⁊ criſis qd̓ ē auꝝ dr̄ h̓ apocrifariꝰ .i. theſautꝰ. vl̓ ſic dr̄ cācellariꝰ regꝭ vl̓ īꝑatoriſ. qꝛ hēat auꝝ ī ſua cuApocopa pe. vl̓ apocope pes. greca d̓clīatōe cor (ſtodia.ripit pͥmā. Un̄ ꝗdā. mōade ſubtracta dicet̉ apocopa fcā.de hoc ſupra dixi in quarta parte in ca. de metaplaſmoApodixes grece oſtēſio ẜm Pap̄. Hug. v̓o dicit. Apodixenoſtēſio fantaſia ꝓbatio exꝑimētuꝫ: v̓tꝰ ptās. Un̄ in vitabeate Agnetis dr̄. Ad filiū meū voluiſti apodixen tue artis magice demōſtrare. ⁊ ꝓdu. penul. poſitione.Apoforetū ti. penul. ꝓdu. componitur ab apo prepoſitiōegreca. ⁊ foros. ⁊ apofertum etiam dicitur. ⁊ tunc componitur ab apo ⁊ fero fers. Et ſunt apoforeta vaſa ſic dictaa ferendo poma vel aliud. ⁊ ſunt plana.pogeū gei. eſt cōſtructum ſub terra edificium: quod nosantrū vel ſpelūcaꝫ dicimus: ab apo qd̓ eſt de. ⁊ ge. qd̓ eſtterra. idē dicit̉ ipogeum ab ip̄os qd̓ eſt ſub. ⁊ ge. terra.Apoleſma diffinitio ⁊ conſummatio diſputationis.
Apollolinis. ꝓpriū nomen viri: cor. pͥmā. vn̄ ſcribit̉ ꝑ vnūp. ⁊ geminū l. Un̄ Uirg. ī. 6. Enei. Cōcutit ⁊ ſtimulos ſubpectore v̓tit. apollo. vn̄ cor. pͥma d̓ apollo. Aliqn̄ āt ē īdeclīabile. Un̄. i. Corin. c. i. Ego ꝗdē ſū pauli. ego āt ſū apoſlo. ⁊ tūc vr̄ ꝙ debeat in fine acui: ſic̄ equꝰ pharao: lꝫ vſusaliquoꝝ ꝯͣdicat. Pap̄. dic̄ apollo a gētibꝰ ſol dicitur.Apollinꝰ .ni. ꝓprium nomen viri pͥmā cor. vnde in auroraſcribitur. Miſſus apollinus: dux nuper factꝰ ab illo.Apologeticꝰ ca. cuꝫ .i. excuſatoriꝰ vl̓ rn̄ſoriꝰ dr̄ ab apologioẜm Hug. Pap̄. dicit. Apologia excuſatio: vnde apologeticū dicit̉ .i. ſatiſfactionis iudiciū veꝝ teſtimonium.Apologia excuſatio vel reſponſio: ab apo qd̓ eſt re. ⁊ logosqd̓ eſt ſermo quaſi ſermos relatio .i. reſpōſio. Un̄ in decretis alexādri Pape. Clerici qui alios accuſant. iuſtamaccipiant apologiam. Et eſt poſita apologia ibi ꝓ defenſione vel negatione ſola. nam in ea ſolent quidam accuſantibus reſpondere. ⁊ acuitur gi. in penul. ſyllaba.Apompeiꝰ grece emiſſariꝰ latine. vn̄ ⁊ hircꝰ apompeiꝰ dicebat̉ emiſſariꝰ. qꝛ emittebat̉ ī d̓ſertū. Uide ī emiſſariꝰ.Apoplexia eſt ſubita ſanguinis effuſio qͣ ſuffocati ītereūtſic dicta. quia ex letali percuſſione repentinꝰ caſus fiat.Sreci igitur percuſſionem apoplexim dicunt.Aporia. Porus ri. ꝯponit̉ cū a. ⁊ dr̄ hͦ aporia rie .i. aꝑtio vl̓labor: angor: alcunes: ſtimulus: ictus: vulnꝰ: cura: tediuꝫmoleſtia. Ecc̄. 27. Aporia hoīs ī cogitatū illiꝰ. Et īde aperio as .i. aperire: enucleare: ⁊ depauꝑare. ⁊ tūc eſt actiuū.Iteꝫ aporiare .i. laborare: vl̓ laborādo ſudare. ⁊ āxiari. ⁊tūc eſt neu. īuenit̉ etiā in depo. genere. in eodē ſenſu. vn̄ad Corin. Aporiamur: ſꝫ nō deſtituimur. vbi pōt eē paſſiuum ꝓ depauꝑari. Iſi. tn̄ dicit ꝙ apolos grece latine dipauꝑ. vn̄ aporiare .i. pauperē facere. ⁊ aporus ra. ruꝫ .i. diuinꝰ. pauperū .n. eſt diuinos eē ⁊ regnū habere celoꝝ.Aporus in aporia vide.poſiopaſis ſis. penul. cor. eſt validꝰ defectus or̄onis. Dehoc ſupra dixi in qͣrta parte. in ca. de coloribꝰ rhetoricis.Apoſtata te. ꝯpōit̉ ab apo qd̓ ē re. ⁊ ſtolos miſſio. vn̄ h̓ ⁊ hꝰapoſtata te. ꝑuerſus. renuciatꝰ: refuga: retromiſſus. Et ꝓpe ille dr̄ apoſtata ꝗ pͥmo bn̄ agit: ſꝫ poſtea ꝑuertit̉. ⁊ male agēdo retro abit. vn̄ vr̄ ꝯponi ab apo ⁊ ſtans: qͣſi retroſtās. Ul̓ vt alij dicūt deriuat̉ ab apl̓s ꝑ ꝯͣriū: vel ab apoſtꝰ ſta. ſtū. qd̓ ē ꝑuerſus ⁊ ꝯͣriꝰ: ⁊ fit ab appono. vn̄ apoſtaticꝰ ca. cū. i. ꝑuerſus. ⁊ hͨ apoſtaſia ſie .i. renūciatio retroad malū morē itio. ⁊ acuit penl̓. ⁊ apoſtoto tas. retro abire: a bono ꝑuerti: ꝑuerſe agere. Un̄ ⁊ Ecc̄. 19. Uinū ⁊ mulieres apoſtatare faciūt ēt ſapiētes. ⁊ cor. pͥmā apoſtata.Un̄ Seduliꝰ. Tūc vir apl̓icus: nūc vilis apoſtata factꝰ.Apoſtema matis. ge. neu. dura humorum collectio in corpore ſic dictum a collectione humorum. nam greci apoſtemas collectiones vocant. ⁊ produ. ſte.Apoſtolus. apo qd̓ eſt de. vl̓ re. ꝯponit̉ cū ſtolos. qd̓ ē miſſio. ⁊ dr̄ hic apoſtolus li. i. miſſus. ⁊ dicit̉ apl̓s qͣſi demiſſus .i. de celo vel a deo miſſus. apl̓s grece. liſan hebraicemiſſus latine. vn̄ hic apoſtolatꝰ tus. tui. officiū vl̓ dignitas apoſtoli. ⁊ apoſtolicꝰ ca. cū. ⁊ hic apoſtolicꝰ ci. pro papa. apoſtoli etiā dicti ſunt quidā heretici qui nihil poſſidētes ꝓprium non recipiunt aliquos qui aliquo in hocmūdo vtunt̉. ⁊ hic ⁊ hec apoſtolaris. ⁊ hoc re. Et componit̉ apoſtolus cū con. ⁊ dicit̉ coapoſtolus .i. ſimul apl̓uscū alio. ⁊ cor. pͥmaꝫ. apoſtolus. Unde in aurora dr̄. Sanctus apoſtolicos Lucas dilucidat actꝰ. ¶ Et nota ꝙ dictis apoſtoloꝝ ſine ꝓbatione credēdum eſt ſicut dicaꝫin ſymbolū. Et ſcias ꝙ de nece apoſtoloꝝ ita legit̉ in qͣdā chronica. Claudius īperat. Marcus euāgelium ſcribit. apl̓i per orbē diuidunt̉. Petrꝰ romā venit. Andreasachaiā: ibiqꝫ crucifigit̉. Iohannes epheſum: viuꝰ intratſepulchruꝫ. Iacobꝰ maior hieroſolymis decollat̉. Tho.
io