DeAanteN
dn̄t fuiſſe ī corpore creatā. Quicꝗd aūt de aīa pͥmi hoīseſtimet̉ de alijs certiſſime ſciendū eſt ꝙ in corpore creātur. creādo .n. īfundit eas deus: ⁊ īfundēdo creat. Undeꝓpheta. Qui finxit ſingilatiꝫ corda eorum. Aīa aūt ẜmGreg. ē īmortalis: qd̓ ſic pꝫ. Tres ꝗppe vitales ſpūs creauit oīpotēs deꝰ: vnū ꝗ carne nō tegit̉. aliū ꝗ carne tegit̉:ſꝫ cū carne nō morit̉. tertiū ꝗ carne tegit̉ ⁊ cū carne morit̉: ſpūs nāqꝫ eſt ꝗ carne nō tegit̉ angeloꝝ. ſpūs ꝗ carnetegit̉: ſꝫ cuꝫ carne nō morit̉ hoīum. ſpūs qui carne tegit̉⁊ cū carne morit̉ iumētoꝝ ⁊ oīuꝫ aīaliū brutoꝝ eſt. Hōitaqꝫ ſic̄ ī medio creatꝰ ē: cū eēt inferior angelo ſuꝑior iumēto: itaqꝫ hꝫ cōe cū ſūmo aliꝗd: ⁊ cōe cū īfimo: īmortalitatē .ſ. ſpūs cū āgelo: mortalitatē v̓o carnis cū iumētoquouſqꝫ ad ip̄aꝫ mortalitatē carnis gl̓ia reſurrectōis abſorbeat: ⁊ īherēdo ſpūi caro ſeruet̉ ī ꝑpetuū. qꝛ ⁊ ip̄e ſpiritꝰ īherēdo carni ſeruat̉ ī deū: q̄ tn̄ caro nec ī reprobis īter ſupplicia ꝑfecte deficit. qꝛ ſꝑ deficiēdo ſubſiſtit: vtſpū ⁊ carne peccauerūt ſꝑ eēntial̓r viuētes: ⁊ carne ⁊ ſpuſine fine moriāt̉. Aliā ēt rōeꝫ ponit Greg. 4. mora. exponēs illud Iob. Stetit ꝗdā cuiꝰ nō agnoſcebā vultuꝫ. bn̄āt īꝗt dcm̄ ē ſtetit. Oīs ꝗppe creatura. qꝛ ex nihilo factaē: ⁊ ꝑ ſemetip̄aꝫ ad nihilū tēdit: n̄ ſtare hꝫ ſꝫ d̓fluere. Rōnal̓ .n. creatura eo ipſo quo ad ymaginē ꝯditoris ē ꝯditane ad nihilū trāſeat figit̉. Ad hͦ ēt fac̄ qd̓ dic̄ Gre. ī. 13. li.moral̓. Ut btī īꝗt atqꝫ et̓ni ſimꝰ ī eternū imitemur eternū. ⁊ magna ē nobis eternitas imitatio eternitatis. IteꝫAriſ. ī. 2. li. d̓ aīa dic̄. Sꝫ vr̄ hͦ aīe genꝰ alteꝝ eē. ⁊ hͦ ſolūꝯtīgit ſeꝑari: ſic̄ ꝑpetuū a corruptibili. Itē ſic̄ dic̄ Bern̄.Nihil ē ī rebꝰ qd̓ poſſit replere creaturā factā ad ymaginē dei niſi charitas d̓i ꝗ ſolus maior ē illa. Gre. ēt ī. 27.moral̓. dic̄. aīa qꝛ ad ſolū deū appetēdū facta ē: oē āt qd̓īfra appetit minꝰ ē: iure. n. n̄ ſuffic̄ ꝙ deꝰ n̄ ē. Et dn̄s ī euāgelio Io. ca. 4. Oīs ꝗ biberit ex aqͣ hac ſitiet iteꝝ: ꝗ āt biberit ex aqͣ quā ego dabo ei nō ſitiet īeternū. Et ſcias ꝙẜm aug. Aīa ē q̄dā ſub̓a rōis ꝑticipes regēdo corꝑi accōmodata. Hec aūt diffō dat̉ de aīa ꝓut ē ſpūs. ⁊ ꝓut aīa.Eſt .n. q̄dā aīa corꝑi regēdo accōmodata: ſꝫ nō ſeꝑabil̓. īmo cū corꝑe corrupit̉. ſic̄ aīa vegetabilis ī plātis: ⁊ ſenſibilis ī brutis. iō nō ē ſub̓a q̄dā .i. ꝑ ſe ſubſtans. qꝛ nō manet ſi ſeꝑat̉: ſꝫ rōal̓ aīa ī ſe ſubſtat ēt fine corꝑe. ⁊ iō ſub̓aq̄dā. Eſt iteꝝ ſub̓a q̄dā totā ⁊ ꝑfectā ⁊ n̄ aliūde poſſidēsrōnē vt deꝰ. ⁊ iō nō ē rōnis ꝑticeps: ſꝫ totā capiēs rōeꝫ: ſꝫaīa rōnal̓ nō ꝑfecte nec a ſe naͣꝫ rōnalē ē hn̄s. ⁊ iō ē rōisꝑticipes: ſꝫ qꝛ iteꝝ ē ſub̓a q̄dā rōnis ꝑticeps vt āgelus: ſꝫcorꝑi viuificādo ⁊ ſenſificādo nō eſt accōmodata. erit gͦaīalis ſub̓a q̄dā rōnis ꝑticeps regēdo corꝑi accōmodata. ⁊ tāgit̉ ibi naͣ rōnal̓ aīe duplex .ſ. ſpūalitatis ẜm ꝙ eſtſpūs. ⁊ ſic dr̄ ſub̓a q̄dā rōnis ꝑticeps. Iteꝫ viuificabilitatis ẜꝫ quā dr̄ aīa: ⁊ diſtīguit̉ ab āgelo. ⁊ ꝑꝑ hoc addit̉ regēdo corꝑi accōmodata. ¶ Itē attēde ꝙ opīo ē ari. quāoēs qͣſi moderni ſequunt̉: ꝙ aīa vnit̉ corꝑi: ſic̄ forma materie: vn̄ aīa ē ꝑs hūane naͣe. ⁊ nō naͣ q̄dā ꝑ ſe. ⁊ qꝛ rō ꝑtisꝯͣriat̉ rōni ꝑſone. iō aīa ſeꝑata nō pōt dici ꝑſona. qꝛ qͣꝫuisſeparata nō ſit ꝑs actu: tn̄ hꝫ naͣm vl̓ rōnē vt ſit ꝑs. Magiſter tn̄ ī ſentetijs dic̄ ꝙ ē ꝑſōa aīa ſeꝑata: ſꝫ hͨ opīo mōnō tenet̉. Non aūt volo te ignorare ꝙ qͣꝫuis vnio aīe ſeparate ad carnē nō poſſit fieri niſi ꝑ v̓tutē ſuꝑnaͣlē: tn̄ inea ē naͣlis aptitudo ad hoc. etiā ꝙ vnio nō pōt ꝯpleri niſi per v̓tutē ſuꝑnaturalē ē ex defectu corporis: nō ex defectu aīe. vide etiā in rō. ⁊ in tradux. ⁊ in veniale. ⁊ in volūtas. Quādo aūt aīa rōnalis īfundat̉ in corpore: dicamin extraduce. itē vide in homo. ⁊ in originiꝰ. itē de ſciētia ⁊ potētia anime xp̄i dicā. in antichriſtus.Aīaduerſio onis. fe. ge. pena: punitio ⁊ eſt genꝰ oīum penarum. ⁊ dr̄ ab animaduerto tis. ẜm Hug. Pap̄. dicit. animaduerſio vltio: ſentētia in reū. ⁊ etiā conſideratio.
Aīaduerto tis. ti. uerſum. ꝯpōit̉ ex aīa vl̓ animꝰ. ⁊ v̓to tīa⁊ īterpōit̉ d. cā euphonie. vl̓ pōt ꝯponi ex animꝰ ⁊ aduerto tis. ⁊ tūc īterponit̉ d. ſꝫ apocopat̓ animꝰ. ⁊ ē aīaduertere ī aīo v̓tere ⁊ ꝯſiderare: ītelligere: cogitare. ⁊ pōit̉ qn̄ꝫꝓ punire. qꝛ an̄qͣꝫ pena irroget̉ ẜm qͣꝫtitatē vel qualitatē peccati vertit̉ qͣꝫtitas vel qualitas pene in animo: velqꝛ tunc vertit iudex animū ad reū puniēdū: vt ꝑpēdat:qua pena ſit puniēdus: vnde hec aīaduerſio onis.Aīal ab aīa dr̄ hͦ aīal lis. ⁊ ꝓdu. penl̓. ī gtō ſic̄ alia deſinentia ī al. ſil̓ia. vn̄ h̓ ⁊ hͨ aīal̓ ⁊ hͦ le. Corin. 2. aīal̓ hō n̄ ꝑcipit ea q̄ ſūt ſpūs dei .i. carnal̓ beſtial̓. vn̄ hͨ aīalitas tis. ꝓpetas qͣ ꝗs dr̄ aīal. Et vt dic̄ Pap̄. aīal cōe nomē ē oīuaīaꝫ hn̄tiū dcm̄ ꝙ aīet̉ ſpū ⁊ moueat̉. aīalibꝰ āt adā noAnimalis in animal exponitur.(mina d̓dit.īatus ta. tum. ab aīo mas. dr̄. ⁊ ē aīatꝰ habēs aīaꝫ vl̓ cordatus volūtariꝰ. Eo vt dicit Pap̄. aīatū ꝗcꝗd aīam .i. vjtā hꝫ dicit̉ aīatū: ſic̄ hō. bos: arbos: herba. ⁊ dicit̉ aīatusqͣſi animo acutus. aīoſus v̓o aīo ⁊ viribꝰ plenus.nime ꝗor .i. animo vel animi equior. Aīeꝗus .i. patiensẜm Pap̄. Baruch. 4. Aīeꝗor eſto hieruſalē. Ideꝫ in eodem. Animequiores eſtote filij.Animo mas. maui .i. aīaꝫ dare vl̓ exhortari: audacē facerab aīa dr̄. ⁊ ꝯponit̉: vt exanimo mas. īanimo mas.Animoſus ſa. ſuꝫ. ab animꝰ dicit̉. ⁊ dr̄ aīoſus qn̄qꝫ audaxſuꝑbꝰ: qn̄qꝫ fortis. Et ꝯꝑat̉ vt aīoſior ſiſſmus. ⁊c̄. vn̄ hecanimoſitas tis. fortitudo vel audacia ẜꝫ Pugū. ⁊ vt dicPap̄. aīatꝰ qͣſi aīo acutꝰ. aīoſus v̓o aīa ⁊ viribus plenusAnimula le. fe. ge. dimi. parua anima. penul. cornimꝰ ab aīa dr̄ h̓ animꝰ mi. dqā vis aīe: ⁊ in ſub̓a idē eſtaīa ⁊ animꝰ. ⁊ ſenſus ⁊ mēs. ⁊ rō ⁊ ſpūs: ſꝫ ī effectu nō: ſudixi ī aīa. ⁊ hͦ ītellige ẜꝫ quoſdā. animꝰ ꝯpōit̉ cū equꝰ. ⁊fit h̓ ⁊ hͨ eqͣnimis. ⁊ hͦ me. vn̄ eqͣnimiter aduer. ⁊ hͦ eqͣnimitas tis .i. aīe eꝗtas. ⁊ cū vnꝰ. ⁊ fit h̓ ⁊ hͨ vnanimis. ⁊hͦ me. vn̄ vnanimiter. ⁊ hͨ vnanimitas tis. .i. animi vnitas. ⁊ cū magnꝰ. ⁊ fit magnanimis: vn̄ magnanimiter. ⁊hec magnanimitas tis .i. aī magnitudo. ⁊ cū ex. ⁊ fit exanimꝰ .i. territꝰ mortuꝰ: ſꝫ exaīatꝰ ꝓpͥe dr̄ ꝑterrefactꝰ: vn̄exanimiter. ⁊ hͨ exanimitas. ⁊ cū puſillus. ⁊ fit puſſilantmis. vn̄ puſillanimiter. ⁊ hͨ puſillanimitas tis. ⁊ cū lēgꝰ⁊ fit lōganimis: vn̄ lōganimit̉. ⁊ hͨ lōganimitas tis. ⁊ cūſemis. ⁊ fit ſemianimis .i. ſemiuiuꝰ. Et ſciēdū eſt ꝙ lꝫ ſupradicte ꝑtes ꝓferāt̉ ẜm tertiā d̓clinatōeꝫ. īueniūt̉ tn̄ ⁊2ᵉ. vt eqͣnimꝰ. ſemianimꝰ ma. mū. ⁊ ſic d̓ ceteris. ⁊ cor. niAnitas tatis. ideſt vetuſta ſenectus ab anus pro vetula dicitur. ⁊ corripit ni.Anna gr̄a dei īterp̄tat̉. qꝛ cū pͥus eēt ſterilis. poſtea fecundata eſt gr̄a dei. De viris anne matris beate marie virginis. ⁊ etiā de filiabꝰ ſuis habes in iohannes.Annal̓. ab ānꝰ dr̄ h̓ ⁊ hͨ ānal̓. ⁊ hͦ le. i. annuꝰ. ⁊ h̓ ānal̓ lis. lber ī quo facta āni ſcribebāt̉ ẜꝫ Hug. ⁊ deſinit abltūsi. Pap̄. v̓o dic̄ annalis liber ꝯtinēs annua acta. annaleseoꝝ que noſtra etas nō nouit. hiſtoria que vidimꝰ.Annaria rie. fe. ge. i. lex de anno facta: ⁊ dicit̉ ab annꝰ.Annicito tas. cuꝫ palpebris ānuere. ſic̄ facimꝰ deſignātesaliꝗd cū palpebris. ⁊ ꝯponit̉ ex ad. ⁊ nicito tas.Anniculus. ab ānꝰ dr̄ h̓ āniculus li. ꝑuꝰ ānꝰ: ſic̄ ē ānꝰ lunaris. vl̓ adiectiue āniculus la. lū. i. vniꝰ anni. Un̄ Exo. 12Erit agnꝰ ſine macula maſculus: āniculus. Et ēt ī aurora legit̉. Haſculus anniculus ꝗ foret abſqꝫ nota.Anniuerſarium in annualis vide.Annona ne. ſeges vniꝰ āni: ab annꝰ dicit̉ quaſi ānona: eoꝙ in ſingul̓ ānis renouet̉: vel ſecūdum Papiam annona eſt alimonia āni copioſa tractum eſt a tempore quoromani quondam ad cibos vocabantur.Annoſus. ab ānꝰ dicit̉ ānoſus ſa. ſum. plenꝰ annis. Et ꝯperat̉ annoſior ſimꝰ. vn̄ hec annoſitas .i. antiquitas.