Druckschrift 
Catholicon
Seite
66r
Einzelbild herunterladen
 

N DeAante

66

Annotinꝰ na. nū i. vniꝰ āni: ab ānꝰ dr̄. vn̄ Ioſephus ī. 6. annaliū. Irietē cū agno ānotino ī holocauſtuꝫ offerebāt. ⁊cor. penl̓. cū d̓ſinat ī tinꝰ. ⁊ n̄ hꝫ t. a pͥmitiuo: ſic̄ horno hornotinꝰ: vt on̄di ī ſcd̓a ꝑte vbi egi de deſinētibꝰ in inus.Annuo is. verbum actiuum. ex ad ⁊ nuo is: ⁊ d. mutata inn. ⁊ cor. penul. vide in nuo is.Annual̓. ab ānus. h̓ ⁊ hͨ ānual̓. ⁊ hͦ le. i. ānuꝰ. ⁊ īde annual̓raduer. ⁊ hͦ ānuale lis. ſubſtātiue idē qd̓ āniuerſariū: qd̓ꝯpōit̉ ab ānꝰ. ⁊ v̓to .ſ. dies ꝓ mortuis celebrata ſingul̓ annis. ⁊ pōt d̓clīari ſubſtātiue. ⁊ ēt adiectiue vt āniuerſariaAnnuarius ria. riū. ſicut annuaria officia .i. ſingu (ōies.lorum annorum: ⁊ dicitur ab annus.Annuatim aduer .i. ſingulis ānis ab ānus dicitur.Annūcius: nūcius componit̉ cū ad. ⁊ dicit̉ hic ānūcius cu.⁊ hec annūcia idē quod nūcius vel nūcia. ⁊ hoc annūciūcu. id quod annūciatur. Ambro. ſuper Egeſippum. Irridebant prophetarum annuncia: phas omne calcabant.nnuo is. nui. nutū. ex ad ⁊ nuo. ⁊ e annuere aſſignare vl̓aſſentire: nutū alicui facere. ⁊ ē actiuū ꝓ ꝯcedere: ſed inalijs ſignificationibus eſt neu. gen. Et format̉ ẜm Priſ.p̄teritū a pͥma perſona p̄ſentis o. in i. vt annuo annui. ⁊ſup̄. a preterito i. mutato in tu. vt annuo annutum.innꝰ ni. maſ. g. dr̄ ab am. qd̓ ē circū ⁊ nō naͣs. qꝛ voluit̉ qͣſi īcirculo. vl̓ ab āna dea āni: vl̓ pōt ꝯpōi ab am. qd̓ ē circū.⁊ nō nas. qͣſi circū nās: ⁊ qͣſi in circulo voluit̉. Annꝰ āt ſolaris ſic deſcribit̉. Annꝰ ē ſpaciū tꝑis quo ſol ab vno pūcto zodiaci exiēs ad idē reuertit̉. Hoc āt fac̄ in trecētisſexagintaꝗnqꝫ diebꝰ. ⁊ ſex horis. Ph̓i v̓o vidētes ꝙ maxima eēt ꝯfuſio ſi ānꝰ nr̄ ꝑ horas terminaret̉ .ſ. ſi pͥmꝰ annus īciꝑet ab ortu ſolis ⁊ terminaret̉ ī meridie. ſcd̓us ameridie īciꝑet ⁊ terminaret̉ ī occaſu. tertiꝰ ab occaſu īciperet ⁊ terminaret̉ ī media nocte. qͣrtꝰ a media nocte īciꝑpet ⁊ termīaret̉ ī ortu ſolis: ꝯſtituerūt ꝙ ille ſex horeabſqꝫ vlla ꝯputatōe ponant̉ tribꝰ annis. donec ī. 4. āncfacere valeāt vnā diē q̄ biſextilis dr̄. qꝛ ſexto kalendasmartij bis ꝓnūciat̉ ẜm quoſdā. vl̓ meliꝰ dr̄ biſextꝰ ẜmaſtronomos qͣſi ex biſſe mom̄toꝝ collectꝰ. qd̓ ſic paterep̄t. Sol ī quolibꝫ ſigno morat̉. 30. diebꝰ. ⁊. zo. triētibꝰ hraꝝ: ⁊ triginta biſſe momētoꝝ. Triēs ē 3ª ꝑs rei. biſſe cōtinet duas tertias alicuiꝰ totiꝰ ꝯſtātis ex tribꝰ partibus.triginta ergo trientes horaꝝ faciūt decē horas. ⁊ trigintabiſſe momētoꝝ faciūt decē momēta. ⁊ duo pūcta: ſꝫml̓tiplicatis duobꝰ pūctis duodecies habemꝰ ſex horasexbiſſe momētoꝝ collectas. ⁊ qꝛ ex iſtis ſex horis ꝓuenit ille dies. ꝓpterea dr̄ biſextilis. Uide ēt in ꝗntilis.Annuto tas. aui. ex ad. ⁊ nuto tas. taui. d. mutata ī n. ⁊ ē annutare anuere vl̓ aſſignare. nutum alicui facere. Undeplautus. Alij ānutat: alij annutitat. alium timet. aliumamat. Annutitare eſt cuꝫ oculo annuere. ⁊ annutare cūalio membro. ⁊ producit nu. ānuto.Annuꝰ ua. uū. ab annꝰ dr̄ i. res āni vl̓ ꝑtinēs ad annum.Anolegiū gu. ꝯponit̉ ab ana ſurſum: ⁊ legiū pulpitum: vn̄anolegiū. qꝛ ibi ſupra legit̉. Idē eſt anologiū a logos qd̓eſt ſermo. qꝛ ibi ſupra ſermocinamur ẜm Dug. Papiasv̓o dicit. anologium dicit̉ ꝙ ſermo īde predicetur.Anologia gie. penul. acuta ꝯponit̉ ab ana qd̓ ē rectuꝫ. ⁊ logos qd̓ ē ſermo. ⁊ dr̄ hͨ anologia gie .i. equal̓ locutio regularis formatio: vl̓ ſil̓iuꝫ ꝯꝑatio ſiue ꝓportio. colligit̉ autocto modis ꝯꝑatio ſiue ꝓportio ānologie .ſ. qͣlitate ꝯꝑatione: gn̄e: numero: figura: caſu: extremitatibꝰ ſil̓iuꝫ ſyllabaꝝ. ⁊ ſil̓itudine tēpoꝝ. vn̄ anologicꝰ ca. cū .i. regulareẜm Hug. Pap̄. etiā anologia grece ſil̓iuꝫ cōparatio ſiueproportio dicitur. ⁊ eſt o. tertia littera in Papia.nologicus ca. cum. in anologia vide.Anologium gij. in anologium vide.Anomalus noma vel nomia componit̉ cū a i. ſiue: ⁊ dicit̉

anomalus la. lū. ſine lege: vel anomalus quaſi anormanus .i. ſine regula .i. irregularis ẜm Pugū. Pap̄. v̓o dicitAnomala extra regulam: nam a ſine ⁊ monos lex.Anomia grece latine iniquitas .i. ſine lege: ab a quod eſt ſine. ⁊ noma. ⁊ nomīa quod eſt lex.Anquina ne. funis nauis quo ad malū antēna religat̉. Lucanus. Atqꝫ anꝗna regat ſtabilē fortiſſima curſu.Anquiromagus genꝰ nauigij eſt: ⁊ dicit̉ ſic. quia celeritateſui ancoris ⁊ reliꝗs īſtrumētis nauiū vehēdis ſit aptus.Anſa ſe .i. auris ꝑ quā vas ſuſtollit̉ ab āgo gis. vn̄ anſatꝰ ta.tū. anſaꝫ hn̄s. vn̄ ⁊ anſatuꝫ dr̄ vas qd̓ tales hꝫ anſas ſiueaures. Itē anſa dr̄ auris ꝑ quā cortina vl̓ veſtis ſuſpēdiiGre. 2. moral. Sꝫ ecce q̄ſtioni queſtionē iūgimꝰ: ⁊ quaſidum anſam ſoluere nitimur: nodum ligamus.Anſer ab anas tis dr̄ h̓ āſer ſeris. q̄dā auis q̄ dr̄ occa vulgariter ꝑꝑ ſil̓itudinē anatis: vl̓ qꝛ hꝫ ſil̓r frequētiā natādivn̄ āſerinꝰ na. nū. penl̓. ꝓdu. ⁊ ſūt calami āſeris vtiles adſcribēdū. Un̄ ꝗdā. Anſer ouē variat: cui potū vacca miniſtrat. Et ē ꝓmiſcui ge. āſer. vn̄ ſub vna voce ⁊ vno articulo ꝯp̄hēdit aīalia vtriuſqꝫ ſexus: vt albꝰ āſer tā ꝓ mare qͣꝫ pro femina: vt dixi ſupra in tertia parte vbi determinaui de genere nominis. ca. de epicheno genere.Anſula le. penul. cor. dimi. parua anſa.Ante aduerbiū eſt. ⁊ ſignificat locū ⁊ tēpus: antea ſolū tēpus. vn̄ hic ⁊ hec anterior. ⁊ hoc riꝰ. ſuꝑlatiuū nō habet.Antea aduer. temporis ab ante dicitur.Antecenium. an̄ ꝯponit̉ cū cena. ⁊ dr̄ hoc anteceniū nij. ⁊hͨ antecenia nie .i. merēda .ſ. cibꝰ ꝗ an̄ cenā ſumit̉. Merēda āt qͣſi vulgare ē: ſic tn̄ dcā qͣſi poſt meridiē edēda.Antegradior deris. greſſus. ſum .i. an̄ ire: ex ante ⁊ gradior⁊ retinet a. in preſenti ſui ſimplicis: ſicut ⁊ p̄gradior. di.citur etiam pregradior .i. antegradior.Antela. ab ante ⁊ telon qd̓ ē lōgū ꝯponit̉ hͦ antela le. cingulū illd̓ qd̓ an̄ pectꝰ eꝗ tēdit̉: ſic̄ poſtela dr̄ illd̓ qd̓ poſteriꝰ tēdit̉ ſub cauda eꝗ: vl̓ dr̄ ab ātela qͣſi an̄ ſellā. ⁊ poſtela qͣſi poſt ſellā. Et ẜꝫ hͦ p̄t dici ſic qd̓lꝫ ornamētū eꝗ an̄vl̓ retro: vl̓ mātica q̄ an̄ portat̉ vl̓ retro. Grec. ſic dic̄. Eſtātela qd̓ ī pectore qͣdrupedātis. Dicat̉ poſtela qd̓ ē a poAntelucanꝰ ꝯpōit̉ ab an̄ ⁊ lux .i. ſurgens an̄ (ſteriori.diē vl̓ lucē. Ul̓ ꝯponit̉ ab an̄ ⁊ lucanꝰ. qd̓ ē ſplēdor matutinꝰ. īde h̓ an̄lucanꝰ ni. penul. ꝓdu .i. eruptio aurore an̄lucē canēs .i. qͣſi albēs. Et adiectiue an̄lucanꝰ na. nū i. an̄lucē ſurgēs. Sap̄. ii. Et tāqͣꝫ gutta roris an̄lucani q̄ d̓ſcēAnteluco cas. deriuatur ab antelucani: vel (dit in terrā.pōt cōponi ab ante ⁊ lux lucis. ⁊ eſt antelucare in nocte.vel ante lucem ſurgere vel vigilare.Antemna ne. corda capital̓ ī naui q̄ ſurſū dirigit velū. ⁊ diantemna. qꝛ an̄ ſe hꝫ aqͣs: vl̓ dr̄ ātemna ꝑtica ex qͣ velūdepēdet: qͣſi an̄ amnē poſita: p̄terfluit .n. eā amnis. Un̄Qui. triſtiū. Nō tulit antemnas aura ſcd̓a meas. ⁊ vr̄ cōponi ab ante ⁊ ānis. Pap̄. v̓o dic̄: antemna lignū ex trāſuerſo mali poſitū: ꝑ qd̓ d̓pēdet velū dcā: qͣſi ante amnē.Antemurale lis. g. neu .i. d̓fenſio ante muꝝ: vl̓ ꝯpōit̉ ex ante ⁊ murale. Iteꝫ ⁊ hͦ ꝓmurale qͣſi ꝓ muro fcm̄ ſic̄ vallū ⁊ foſſe. Un̄ Iſa. 26. Ponet̉ ī ea murꝰ: ⁊ antemurale. ⁊murꝰ ꝑiter diſſipatꝰ ē. ⁊ ꝓdu. ra. Uide etiā ī ꝓmuraleAntepenultimus ma. mū. qui eſt in ſecundo loco ante penultimum. ⁊ componitur ab ante ⁊ vltimus.Antepes pedis maſ. ge. ab ante ⁊ pes. ⁊ ſunt antepedes obſequia amicorum: vel ipſi amici obſequentes.Anterminus na. num .i. vicinus vel iuxta terminos poſitus ab ante ⁊ terminus dicitur.Anteritas tatis fe. ge. i. antiquitas ab ante dicitur.Anteriuꝫ ab ante dicitur hoc anterium rij. i. prelium antevrbem: quod aliter anteurbanum dicitur.Antes ab ante dr̄ hi antes hoꝝ antium lapides ⁊ macerie

i