Druckschrift 
Catholicon
Seite
64v
Einzelbild herunterladen
 

DeAanteN

nathome .i. apertio ſuperius inciſa: ab ana ſurſum ⁊ thomos ſectio. ⁊ accentuat̉ in fine.Anatinus na. nū. penul. ꝓdu. in anasatis. vide.Anceps. caput cōponit̉ cū am qd̓ ē circū: ⁊ dr̄ anceps pitis.mutatam. ī n. ⁊ ē oīs ge. Bernardus ī cāticis ſermōe. 61.Anceps .n. ē ⁊ caducū terrenū oē: ⁊ ē ꝓprie anceps res q̄hꝫ duo capita. vn̄ ⁊ āceps dr̄ hō quū dubitat: vtꝝ d̓ duobus vnum facere debeat: ⁊ anceps fauor ꝗ hꝫ ſe ad duotm̄. vn̄ gladiꝰ dr̄ anceps: qꝛ ledit ex vtraqꝫ ꝑte. vn̄ ꝓpheta: Gladij ancipites ī māibꝰ eoꝝ ⁊ Apl̓us ad Hebre. 4Penetrabilior oī gladio ancipiti. penul. corre. ⁊ ſine r. ſic̄ī penul. de capite nō eſt r. eſt gͦͦ ꝓprie anceps dubitās deduobus: ſed dubiꝰ eſt in vno vel pluribus.Anceſa vaſa circumpicta ⁊ celata abam .i. circum ⁊ cedois ⁊ producit penultimam.Anchille a chille qd̓ ē labꝝ ⁊ am qd̓ ē circū cōponit̉ hͦ ancihile lis. ſcutū rotūdū qd̓ cecidit a celo: Numa ſacrificāte: qꝛ circūcirca labꝝ ⁊ margīeꝫ hꝫ: ⁊ tūc aſpirat̉ ī mediaſyllaba: ⁊ ꝑ duo l. ſcribit̉ ſic̄ chille. vl̓ pōt deriuari ab ancido dis ſcutū rotūdū qͣſi anciſū .i. circūciſuꝫ. Qui. Idqꝫanchille vocāt qd̓ ab oī ꝑte rotūdū: Quaqꝫ notus oculisangulus oīs abeſt. vl̓ dr̄ ācile ab am ⁊ cedo dis qͣſi anciſuꝫ .i. rotūdum: ⁊ ſic nō aſpirat̉ ⁊ ꝑ vnū l. ſcribit̉: ſꝑ tn̄ penul. ꝓdu. Greciſ. Amqꝫ notāt circū ꝓbat hͦ ācile rotūdū.Ancido dis. di. i. circūcirca corrodere: ⁊ cōponit̉ ab am qd̓eſt circū ⁊ cedodis. di. mutata m in n. ⁊ ꝓducit ci.Ancile lis in anchille vide.Ancilla le componit̉ ab am: qd̓ eſt circū: ⁊ cilleo les: qd̓ eſtmouere: qꝛ circūcirca mouet̉ ad ſeruitiū. vl̓ ab āna qd̓ ēſurſū ⁊ cilleo qd̓ ē moueo vl̓ ſuſtineo eo ꝙ ancilla ſit ſuſtentamētū dn̄e: vel ab ancon qd̓ eſt curuū. vn̄ ancō diapud grecos cubitꝰ: qꝛ curuat̉: vn̄ hec ancilla le. qꝛ curuat̉ ad ſeruitiū: vl̓ qꝛ ſit cubitus vel ſuſtentamētū dn̄e.Ancillaris ab ancilla dr̄ hic ⁊ hec ācillaris ⁊ hͦ re .i. res ancille: vel pertinens ad ancillā: poſſeſſiuum.Ancillo ab ancilla dr̄ ancillo las .i. miniſtrare v̓bū actiuuꝫvl̓ ſeruire: ⁊ tūc eſt neutrū ⁊ in eodē ſenſu inuenit̉. ancillor aris. vn̄ verbalia. Ancillo cōponit̉ vt coancillo las.Ancillula le. dimi. parua ancilla: ⁊ cor. penul.Anclabris ab anclo āclas hec anclabris bris .i. mēſa dīnisofficijs aptata: cuiꝰ etiā vaſa anclabria dicunt̉.Anclidia die .i. rota hauritoria vl̓ ſentina. ⁊ dr̄ ab āclo as.Anclo āclas claui. v̓bū actiuū .i. furari vl̓ haurire. ⁊ ē cōpoſitū ab am ⁊ cleo cles ꝓ abſorbere: vl̓ a clepo pis. ꝓ furari. vn̄ v̓balia āclator trix. tio. āclabil̓ ⁊ āclabil̓r aduer. Anclo ꝯponit̉: vt exāclo clas. ſil̓r ꝓ haurire: vn̄ v̓balia.Ancon grece latine curuū. vn̄ ancō apud grecos dr̄ cubitꝰqꝛ curuat̉. ⁊ q̄dā ciuitas ancō onis. ab ancō greco qd̓ latine dr̄ curuū: qꝛ ꝯcauitatē qͣndā hꝫ ī portu. vn̄ ācōites dr̄apd̓ grecos: apud nos anconitanꝰ: mutata. es in a. longāadditanus.Anconites ⁊ anconitanꝰ .i. de ancona vide in ancon.Ancora re. dr̄ ab āgo gis: vl̓ dr̄ ab am qd̓ ē circū: ⁊ ciros qd̓ē manꝰ: īde ancora qd̓dā īſtrm̄ nautarum ad retinēdasnaues qͣſi circū manuta. qꝛ hꝫ vndiqꝫ vncos ad capiendas arenas vl̓ lapides ī ſil̓itudinē manuū. Itē ācora ē q̄dā nota q̄ appōit̉ ī libris. ⁊ ē ſuꝑior ⁊ īferior. ancora ſuꝑior ē nota ſic factaᵐ ⁊ pōit̉ vbi res magna oīo ē. ācora īferior ſic fitᵐ ⁊ pōit̉ vbi aliꝗd viliſſime vel incōuenienter denunciatum eſt.Ancoro ras .i. ancoras ligare ⁊ firmare: ⁊ deriuat̉ ab ancora re. ⁊ cōponit̉ ancoro cū. ex ⁊ dr̄ exancoro ras. vel ꝯponi pōt ab ancora re. ⁊ ex. ⁊ corripit. co.Ancubā be .i. ſuccuba ſubintroducta abam qd̓ eſt circū: ⁊cubo bas: ⁊ cor. cu.Ancꝰ ancō dr̄ curuū: vn̄ ancō dr̄ cubitꝰ apd̓ grecos: qꝛ cur-

uat̉. vn̄ ancꝰ ci. dictꝰ ē ꝗdā rex romanus: qꝛ brachia hūicurua. Item ab ancō curuū dr̄ ancꝰ ca. cū. i. curuus qd̓prie dr̄ de eis qui hn̄t adunca brachia. vl̓ dicit̉ ancus cacuꝫ. ab ancilla le.Andegauis fe. ge. īdecli. ꝓpriū nomē cuiuſdā ciuitatis eſt⁊ cor. pe. vn̄ ꝗdā. Sic ē ādegauis auiū de ſtercore dictaAndreas īterp̄tat̉ decorꝰ ſiue reſplēdēs vl̓ viril̓ ab ādrosqd̓ ē vir: qꝛ viril̓r xp̄o adheſit. Fuit āt decorꝰ ī pura vitareſplēdēs in ſapiēti doctrina. virilis in ꝯſtāti pena.Andron: gēma argēti nitorē hꝫ: ⁊ dr̄ nomē ei eē īpoſitū qaīoꝝ īpetus vel iracūdias domare ⁊ refrenare dicit̉.Androgenꝰ: genet grece: latine mulier. ⁊ cōponit̉ cū andrōvel andros qd̓ eſt vir: ⁊ dr̄ androgenus na. nū. vir ⁊ mulier inſimul .ſ. ꝗ hꝫ vtrūqꝫ ſexū. Idē de hermaphroditapenul. ꝓdu .ſ. ge. vnde de hoc vide ibidēAndroma tis. gēma miri coloris ⁊ odoris. vn̄ ⁊ nomē hAndron ſiue ādros īterp̄tat̉ vir. vide de hͦ in androgenꝰAndroneū nei. ab ādrō dr̄: ⁊ ē locꝰ domicilij: vbi ml̓ti vlrhītāt: ſic̄ genēteū tei. dr̄ locꝰ vbi ml̓te mulieres ꝯueniūt.Anelia lie. i. pugna fe. ge. ⁊ dicit̉ ab anelus.Anhelitꝰ tus. tui. maſ. ge. penul. cor. i. īcitatio ſpūs vl̓ flatꝰ.dr̄ ab anelꝰ. vl̓ dic ẜꝫ Priſ. ꝙ a. ꝓdu. ī e. ꝓductā īuenit̉ cōuerti: vt alitꝰ anelitꝰ: vl̓ ab halitꝰ ꝑ hͦanhelitꝰ ẜꝫ quoſdāAnellus li. diminutiuū. paruus anulus.Anelus. alo alas ꝯpōit̉ cū am vl̓ ana qd̓ ē ſurſū: ⁊ fit anella. lū. vn̄ ꝗdā vitioſe aſpirāt ē. ī anelus .i. āxiꝰ. vn̄ hic anclitꝰ tus. ⁊ aneloſus ſa. ſuꝫ. ⁊ āelo las. āxiari ẜꝫ Hug. Priſ.tn̄ vult ꝙ anhelo as. aſpiret̉: ſic̄ dictū ē ſupra in pͥª ꝑteca. de ſyllaba: ⁊ ſic videt̉ cōpoſitū ex am ⁊ halo halasAnfibolus .i. veſtis eꝗ villoſa ſicut eſt ſclauina q̄ circūclidit̉: ⁊ cor. penul. etiā pōt ſcribi ſic: amphibolus.Anfora re. fe. ge. penul. cor. i. ꝯca cōponit̉ ab am: qd̓ ē circū⁊ foros qd̓ eſt ferre: qꝛ īde leuet̉: vtpote ex vtraqꝫ parimanuta: hec a figura ſua grece dr̄ diota: qꝛ eiꝰ geminatvideant̉ aures imitari: a dia qd̓ eſt duo ⁊ ota qd̓ eſt auris. Anfora pro lagena etiā ſumit̉. vnde ꝙ Lucas dicitanforam: Mattheus appellauit lagenā: ⁊ pōt ſcribi perf ⁊ per n. vel per ph ⁊ per m.Anfractꝰ. ab anfringo gis. dr̄ h̓ anfractus ctus. ctui .i. circifractio. Anfractꝰ etiā dn̄r vie ⁊ loca aſpera: ⁊ diuerticuplena ⁊ circūfractiōibꝰ ⁊ ruinis. anfractꝰ etiā dn̄r foue⁊ ꝯcauatōes. vn̄ anfractuoſus ſa. ſuꝫ. ⁊ cōparat̉. vnde anfractuoſe ſiꝰ. ſiſſime. aduerbiū. ⁊ hec ā fractuoſitas tatisAnfrīgo gis. egi. ctū. cōpōit̉ ex am. ⁊ frāgogis: mutatom.in n. ⁊ a. in i. ⁊ eſt anfringere circūquaqꝫ frangere.Angaria. ab angogis. dr̄ hec angaria rie. penul. cor. i. ꝯpiſio: iniuſta coactio. vn̄ angario rias .i. ꝯpellere: vl̓ iniuſtecogere. vn̄ ī paſſiōe dn̄i: Et angariauerūt ſimonē quedvt tolleret crucē ieſu. vn̄ v̓balia: angariator. trix. ⁊ hͦ aīgarius rij: pedellus: cōpulſor: iniuſtus exactor ẜm Hug.Papi. dicit. Angaria publica officia dicunt̉.Angelus. ab agyos dr̄ h̓ angelus li: qd̓ latine ſonat nūciūhebraice amal vel amolaoth. ⁊ merito ab agyos dicunt̉angeli: eo ꝙ ſint ſine terra ⁊ celeſtes. ⁊ ab angelus agelicus. ca. cū. poſſeſſiuū. ⁊ āgeli dicunt̉ quidā heretici ꝗ angelos colūt. Et ſcias ꝙ ẜm Dionyſiū nouē ſunt ordinet̉angeloꝝ: ⁊ tres ſunt hierarchie: in qͣlibet hierarhia ſuntres ordines. In pͥma hierarchia ſūt ſeraphin cherubi⁊ throni: in media ſūt dn̄ationes virtutes ptātes. in tetia aūt hierarchia ſunt principatus archangeli ⁊ ang Et vide miniſtros ꝗ ſūt ſub vno rege: quidā operantīmediate circa ꝑſonā regis qͣſi cubicularij ⁊ aſſeſſores.hͦ ꝯpetit pͥme hierarchie reſpectu d̓i. Quidā v̓o hn̄t onicia ad regimē regni in cōinon deputati huic vel illi peuincie: vt dn̄i regalis curie: ⁊ principes militie ⁊ iudicetcurie: ⁊ his ſil̓es ſunt ordines ſcd̓e hierarchie. Quida fe