Druckschrift 
Catholicon
Seite
61v
Einzelbild herunterladen
 

DeanteLA

Alioꝗn̄ .i. al̓r aduer. qͣlitatiuū ⁊ ꝯpōit̉ ab aliꝰ: ⁊ ꝗn ẜꝫ Pu.Pap̄. v̓o dic̄. Alioꝗn ꝙ ſi minꝰ: ꝙ ſi non: vl̓ aliter ſi aliofeceris ꝯiūctio rōnalis vl̓ collectiua: ita dicit Pap̄. ⁊ bn̄.Hora. ī. 5. ẜmonū. Qd̓ mechꝰ ferꝫ aut ficariꝰ: aut alioꝗn.Aliorſum aduer. loci ſignat ad locū .i. verſus ad aliā partē⁊ componit̉ ab alio aduerbio ⁊ verſus vel orſum.Alipes pedis. penl̓. cor. tā in ntō qͣꝫ ī obliꝗs .i. velox qͣſi hn̄salas in pede ⁊ eſt cōis ge. ⁊ componit̉ ab ala ⁊ pes.Aliptes: ab alo alis. dicit̉ hic aliptes tis. plagaꝝ curator: qꝛeas fomentis alit .i. curat. vn̄ iuuenalis. Grāmaticus rhetor: geomēter: pictor: aliptes.Aliquādiu cōponit̉ ab aliquātū: ⁊ diu ẜꝫ Pu. .i. aliquātiſꝑAliquando. alius componit̉ cū quando ⁊ fit aliquādo aduerbium tꝑis: ⁊ acuit li. licet penul. ſit longa.Aliquātiſper. aliquantis ablatiuꝰ de aliquantꝰ cōponit̉ cūꝑ ⁊ dicit̉ aliquantiſper .i. aliquātulū ẜm Pu. Pap̄. v̓o dicit. Aliquātiſper .i. aliquādiu: ꝑ aliquātulū tꝑis.Aliquantulus la. lū. dimi. de aliquātus. vide in aliquantꝰ.Aliquātus: alius cōponit̉ cū quātus ⁊ fit aliquantꝰ ta. tuꝫvn̄ aliquantulus la. lū. dimi. ⁊ aliquantulū aduerbium.Aliꝗd: alius cōponit̉ cuꝫ ꝗs ⁊ fit aliꝗs aliqͣ aliqd̓ vl̓ aliꝗd⁊ ſcribit̉ ꝑ d. aliꝗd: cuiꝰ ablatiuꝰ .ſ. aliquo ponit̉ aduerbialiter: ⁊ ſignificat ad locū ẜm Dug. vel ẜm antiquos aliquo eſt aduerbiū loci ⁊ accentuat̉ in fine.Aliquorſum. aliquo aduerbiū componit̉ cū verſus vel orſum ⁊ fit aliquorſum .i. verſus aliquā partem.Aliqd̓ ē oīs ge. īdeclīabile: ⁊ tm̄ pl̓r declinat̉ ⁊ ꝯpōit̉ ex aliAliquotiens aduerbiū numeri in aliquot dr̄. (us ⁊ quod.Aliquotꝰ ta. tū. cor. penl̓. qꝛ quotꝰ a quo ꝯpōit̉ cor. pͥmā. vr̄in Greciſ. dr̄. Si q̄ras quotꝰ iſte venit nūerū tibi ſignat.Quotꝰ .i. cū quot ſocijs. Si quotꝰ iſte ſedet a me tunc ordo notat̉ .i. pͥmꝰ vl̓ ſcd̓s. Et ſcias ꝙ ꝑs aliquota alicuiꝰ totiꝰ dr̄ eiꝰ ꝑs ītegra: vn̄ ꝑtes aliquote de ſex ſūt: vnū duotria: ⁊ ē numerꝰ ꝑfectꝰ. qꝛ ꝑtes eiꝰ aliquote ſūt eqͣles toti.Alitꝰ ab alo alis dr̄ alitꝰ tus. tui .i. alitio ſiue nutrimētū. Etalitꝰ qn̄qꝫ pōit̉ ꝓ ſpū vel ſpiratiōe vt dicit Pug. vn̄ ꝗdā.Halitus eſt flatus: alitus nutritus habet̉. Et ſic halitusꝓ flatu ꝓdu. primā ſicut halo halas: ſed alitus .i. nutritꝰcorripit primam: ſicut ⁊ alo is. it.Aliunde ꝯponit̉ ab alius ⁊ vnde ⁊ qn̄qꝫ interponit̉ c. ⁊ fitalicunde pro eodē ⁊ ſignat aliunde ⁊ alicūde de loco: vtalicunde .i. de aliqua parte.Aliꝰ alia alid̓ nomē ad aliqd̓ ⁊ abnegatiuū: ⁊ p̄t dici d̓ pl̓ibqͣꝫ de duobꝰ: quū alter nō dicat̉ niſi de duobꝰ ẜꝫ Pu. vn̄ī Greciſmo dr̄. De ml̓tis ꝓprie pͥmꝰ dices aliuſqꝫ. Sꝫ prior ac alter dic ꝯcordare duobꝰ. Et differt aliꝰ a ceterisNā alij dn̄r ex alio nūero ſꝫ ceteri ex eodē. Et ſcias qaliꝰ ī ntō cor. penl̓. ſꝫ ī gtō eā ꝓdu. Deberet .n. gtūs ſuꝑare ntm̄ ī vna ſyllaba. vn̄ qd̓ amiſit ī ſyllabis recuꝑauit ītꝑibꝰ: ſic̄ alteriꝰ qd̓ duabꝰ ſyllabis ſuꝑat ntm̄: ⁊ cor. pen⁊ ſic qd̓ abūdauit ī ſyllabis amiſit ī tꝑibꝰ. vn̄ dic̄ Priſ. ini3. li. Aliꝰ aliꝰ alij. cuiꝰ gtūs qꝛ par ī ſyllabis ē ntō ꝓdu. ſꝑpenul. quū alteriꝰ ecōtra: qꝛ duabꝰ vincit ſyllabis ſuumntm̄: ſꝑ cor. penul. alteriꝰ alteri. Et in. c. li. dic̄. Sciēdū ꝙin us. terminātiū gtūs ꝓdu. penul. niſi licētia poetica eācorripiat excepto alter alteriꝰ: qd̓ iō magis correptā hūitpenl̓. qꝛ duabꝰ ſyllabis vincit gtūs ntm̄ qd̓ igr̄ creuit ſylabis hͦ ēt minuit tꝑibꝰ. Itē vt dic̄ Priſ. ī. 13. li. Inuenitalter̄ ꝓ alteri: ⁊ ſole ꝓ ſoli. inuenit̉ etiā ẜꝫ ſcd̓e declinationis regulā gtō alij alie. dtō alio alie: ſil̓r alter̄. vn̄ ī euāgeMatth̓. ca. 7. Dico alio veni ⁊ venit. Et ſcias ꝙ aliudſcribit̉ ꝑ d. ſic̄ ⁊ qd̓: qꝛ ī d. iſta duo īueniunt̉ neu. ge. alid̓ ⁊qd̓. itē dic̄ Priſ. ī. 7. li. Cui ꝓ monoſyllaba accipiūt metrici ⁊ huic. Oīs .n. gtūs ī ius. deſinēs vna ſyllaba vult ſuꝑare ſuū dtm̄ vt alteriꝰ alteri: illiꝰ illi. Aliꝰ quoqꝫ ꝑ duas i.debuit eē gtūs cā dtī ꝗ eſt alij: ſed vl̓ hiatꝰ cā vl̓ qꝛ inter

duas vocales .i. vocal̓ eē nō poterat. Otūs aūt loco cōſonātis eā accipi ꝓhibebat quā ipſe duplicat vocalē: ⁊ credo dr̄ie cā ne ali v̓bū infinitiuū eē putaret̉. Iōqꝫ pleriorecuſauerūt cū freq̄nti vſu ꝓferre: ⁊ cor. pͥmā aliꝰ. Etſcias ꝙ vt dicit Priſ. in. 1j. li. Aliter. ab eo qd̓ ē h̓ alis hucius alis huic ali ꝓ aliꝰ aliꝰ alij. addita ter. ẜꝫ analogiāfert̉. Hic nota ꝙ in dīnis aliud in neu. ge. dicit eēntiſꝫ aliꝰ in maͣſ. reſpicit ꝑſonā. vn̄ pr̄ eſt aliꝰ a filio ſꝫ nō alit̓Nā ſicut dic̄ Aug. Una ē pr̄is ⁊ filij ⁊ ſpūſſcī eēntia: quēgreci omouſion vocāt: in qͣ nō eſt aliud pr̄: alid̓ filiꝰ: alit̓ſpūſſanctꝰ. Quāuis ꝑſonaliter aliꝰ ſit pr̄: alius filius: aliꝰſpūſſanctꝰ. Itē Aug. Arriꝰ dixit. Alid̓ ē pr̄ alid̓ filiꝰ: rectdiceret ſi diceret aliꝰ eſt nō aliud. Qn̄ .n. dicit aliud: contradicit ei a quo audit. Ego ⁊ pater vnum ſumus.Allatum eſt ſupinum de affero affers: ſed ablatuꝫ eſt ſuꝑnum de aufero aufers.Allec piſciculus ad liquorem ſalſamentorum idoneus.Allecto ctas .i. frequenter allicere frequē. eſt de allicioAllego gas. ui. ꝯpōit̉ ex ad ⁊ lego legas. ⁊ mutat̉ d. ī l. Et īde allegās tis. oīs ge. ꝑticipiū ⁊ ꝓdu. penul. Sap̄. 18. Et ꝑīcēſuꝫ dep̄cationē allegās reſtitit ire. ⁊ ē allegar remittere vl̓ affirmare: vl̓ rōes ad fulcimētū ſue ꝑtis īducer̄. vn̄allegatiōes dn̄raffirmatōes ⁊ rōes ad cōfirmādū aliqd̓Allegoria rie. primā hꝫ pōne ꝓductā. vn̄ ꝗdā. (inducte.Allegoria canit ſecreta: ꝑabola celat. Tn̄ aliqn̄ ſubtrahitur vnū l. ⁊ cor. primā. vn̄ phiſiologꝰ. Eſt aūt xp̄s pātheralegorice dictꝰ. Et ſcias ꝙ ſacra ſcriptura qͣttuor modis pōt exponi .ſ. hiſtorice: allegorice: anagogice: tropologice. Hiſtoria docet factū. Tropologia faciēda. Allegoria credēdū. Anagogia appetēdū. vn̄ v̓ſus. Lr̄a geſta docet. ꝗd credas allegoria. Moral̓ ꝗd agas: quo tēdas angogia. Hec patēt in hac dictiōe hieruſalē. Hiſtorice .n. ēnomē ciuitatꝭ cuiuſdā. Tropologice ē tipus aīe fidelisAllegorice figura eccleſie militantis. Anagogice tipū grit eccleſie triūphātis. De allegoria etiā ſupra dixi ī qͣtta ꝑte in tractatu de tropis. Pap̄. ſic dicit. Allegoriamſteriū ſil̓itudo: vt templū dn̄i qd̓ fecit ſalomō. Iuxta hſtoriā. Iuxta tropologiā: eccleſiā. iuxta allegoriā vl̓ tipicū ſēſū corpꝰ dn̄i. iuxta anagogiā ſuꝑna pr̄iā. Sil̓r hierl̓ꝫipſaꝫ ciuitateꝫ: ⁊ hoīes: eccl̓am: aīam: ⁊ pr̄iā celeſtē ſigniAlleluya dr̄ ab allelu. qd̓ ē laus. ⁊ ia qd̓ ē nomē dei. (ficat.ẜm ꝙ ē īuiſibilis. vn̄ alleluya .i. laus dei ẜm Pug. Pap.v̓o ſic dicit. Alleluya hebraice latine laudate dn̄m. iteꝫdic̄ Pap̄. Ia apud hebreos nomē dn̄i tm̄ pōit̉: qd̓ ēt nōuiſſima ſyllaba ſonat de alleluya. vn̄ pꝫ ꝙ tam Hug. qͣPap̄. vult ꝙ i. ſit ꝯſonās in hac ſyllaba ia. ⁊ ſic alleluyeē qͣtuor ſyllabaꝝ. Eſt aūt īdeclinabile alleluya: ⁊ dꝫ acuin fine: ſic̄ oſāna: ꝙ aūt dr̄ al i. altiſſimꝰ: le i. leuat̉ ī crucelu. i. lugebāt apl̓i. ia .i. iā ſurrexit dn̄s. ethymologia q̄daꝫeſt. Nota hic ꝙ ſic̄ dicit Aug. in. ij. li. de doctrina xp̄isna. Hebrea v̓ba nō interp̄tata ſepe īuenimꝰ in ſacris libris ſic̄ amen alleluya: ⁊ racha: ⁊ oſanna: ⁊ ſiqua ſūt aliaquoꝝ partim ꝑꝑ ſctōꝝ auctoritatē qͣꝫuis interp̄tari poſent ſeruata eſt antiꝗtas ſicut ſunt amen: alleluya. Partim .n. in aliā linguā trāſferri non potuiſſe dicunt̉: ſicutalia q̄ poſuimꝰ. ſunt .n. q̄dā verba ceterarū linguarū: quiin vſuꝫ alteriꝰ lingue ꝑ īterp̄tationē trāſire nō pn̄t: ⁊ t̄maxīe interiectionibꝰ accidit q̄ v̓ba motū animi ſignapotius qͣꝫ ſnīe ꝯcepte vllā ꝑticulā. Nā ⁊ hͨ duo talia eē ꝑhibent̉. Dicūt .n. racha īdignātis eē vocē: oſāna letātis.Alleuio as. ui. ex ad ⁊ leuio as. ⁊ mutat̉ d. ī l. vid̓ ī leuio as.Allibeſco ſcis. Nota ꝙ ātiꝗ dicebāt lubꝫ ⁊ lubeſco ꝓ libꝫ⁊ libeſco. vn̄ ⁊ nos vtimur cōpoſito allubeo: ⁊ allubeſcoi. obedire vl̓ ꝯſentire. Et inde hͦ allubeſcentia tie vl̓ albetia tie .i. obediētia vl̓ ꝯſenſus: ⁊ in eodē ſenſu inuenitallibeo bes. vel allibet: ⁊ allibeſco: ⁊ cor. li. ſicut liber