Druckschrift 
Catholicon
Seite
61r
Einzelbild herunterladen
 

DeAanteL

61

Alapa pe .i. colaphus: vnde alapopas .i. alapas dare: v̓buꝫactiuum ⁊ cor. laAlapizozas. verbū actinū .i. alapas dare dicit̉ ab alapa pe.Alapus pi. eſt ille qui alapas patiendo acquirit victuꝫ.Alaris hꝰ alaris fe. ge i. turma eꝗtal̓: ab ala le. dr̄: ⁊ ꝓduc̄ la.Alatꝰ ta. tū. ꝗ hꝫ alas: penul. ꝓdu. ab ala ale dicit̉.Alba be. quedā ciuitas eo ꝙ alba ſcropha fuit ibi īuēta: ⁊dr̄ ab albꝰ ba. bū. Itē alba be. veſtis ſacerdotalis linea ⁊ſtricta que camiſia dr̄ ⁊ podoris ⁊ talaris ⁊ ſubucula ẜmPap̄. vn̄ verſus. Dicit̉ vrbs alba: veſtit̉ preſbyter albaAlbanę narū. ſūt nuces q̄ diu ſeruate ſunt albe ab albꝰ ba.bū. Itē ab albꝰ dr̄ hͨ albania nie. regio oriētalis. inde albani dicunt̉ hoīes illiꝰ regionis ꝓpter albos capillos.Albedo dinis. in albor alboris vide.Albeo bes. bui i. albū eſſe vl̓ fieri v̓bum neu. ⁊ dr̄ ab albobas ⁊ cōponit̉ vt coalbeo bes. Inde coalbeſco ſcis.Albeſco ſcis v̓bū inchoa .i. īcipio albere ab albeo bes. dr̄.Albicies ciei .i. albedo: ⁊ dicitur ab albus. ⁊ eſt fe. ge.Albico cas. penl̓. cor. i. parū albere. ⁊ dicit̉ ab albeo bes: ẜꝫPu. Priſ. dicit: ab albo bas albico cās. ⁊ pōt dici v̓buꝫ arparitiuū: vt albico .i. appareo albere ⁊ formatur ab albobas. omutata in i. corre. ⁊ addita co.Albidus ab albeo vl̓ albꝰ dr̄ albidꝰ da. dū i. albꝰ: ⁊ ꝯꝑat̉ albidus dior. diſſimꝰ. vn̄ albide diꝰ. diſſime. ⁊ hͨ albiditastatis. ⁊ albidodas. penl̓. cor. v̓bū actiuū .i. album facere.Albiolus li. in albus eſt ⁊ cor. penul.Albo bas: verbū actiuū .i. albū facere. ⁊ cōponit̉ cū de. ⁊ fitdealbo bas. verbum actiuum. inde verbalia.Albor boris. ab albus ba. bū. dicit̉ hec albedo dinis: ⁊ hicalbor boris. pro eodem: ⁊ producit bo.Albugo: ab albus dicit̉ hec albugo ginis .i. glaucitas oculorū ⁊ albedo oculoꝝ. Et ē albugo ſubtilis mēbrana viſuꝫīpediens vl̓ tenuis pellis ⁊ ꝓdu. bu. vn̄ in Aurora dicit̉Conturbās oculos albugo figurat hebreos.Albula le. ab albus ba. bū. dr̄ hͨ albula le. ꝗdaꝫ fluuius ꝑꝑcolorē aq̄: ꝗ mō dr̄ tiberis a tiberio rege in eo ſubmerſo.Albumē nis. ge. neu .i. albedo oui ab albꝰ ba. bū. ⁊ ꝓdu. bu.Alburnus na. nū. eſt albus. ⁊ dicit̉ ab albeo bes. vel albus.Item hic alburnus ni. dr̄ quidā mons eo ꝙ albeat.Albꝰ ab albeo bes. dr̄ albꝰ ba. bū. ⁊ ꝯꝑat̉ albior biſſimus. ⁊hīc hec aluꝰ ui. ꝓ vētre qͣſi albꝰ: ⁊ h̓ albo indeclinabile ꝓliº. ⁊ p̄cipue vbi noīa ſcōꝝ ſcribunt̉. Un̄ h̓ albiolus li. diminū. Iuue. Cuiꝰ ⁊ albiolus lanā piguerat artꝰ. ⁊ hͦ albūbi. īuenit̉ ꝓ albedine. Et dic̄ Pap̄. Albū cādidū: ſꝫ albūnaͣ: cādidū fit ſtudio. vn̄ v̓ſus. Albū naͣ facit: ē res cādidaAlce grece: latine virtus ſiue fortitudo.(cura.Alceus cei. penul. ꝓdu. quidā poeta fortis ꝗ inuectiuā ſcripſit. Hiero. in epl̓a ad paulinū ca. 7. Pindarus ⁊ alceus.Alchimus mi. ꝓpriū nomē cuiuſdā viri cor. penul. AuroraAlchimus ex aaron deſcendens ſtirpe ſacerdos.Alcides. alce interpretat̉ fortitudo ſiue virtꝰ: a quo ⁊ idosqd̓ eſt forma dicit̉ hic alcides .i. fortis ⁊ formoſus. vl̓ abalceo auo. ⁊ produ. ci.Alcion onis. pelagi volucris dicta qͣſi a les oceani: qꝛ ī hycme ī ſtagnis oceani nidos facit: qͣ excubāte fert̉ pelagusflātibꝰ vētis ꝯtinua ſeptē dierū trāquillitate putreſcere⁊ eiꝰ fetibꝰ educādis obſequiū ipſa reruꝫ naͣ p̄bere. Ueldr̄ ſic ab alciōe vxore ceicis: q̄ dolore viri ſui mutata eſtin auē illā: ſꝫ poetaꝝ fabulas: ⁊ cor. penl̓. vn̄ Qui. ep̄i. Alciōes ſole memores ceicis amati. ⁊ cor. penl̓. alciōes. Dehac dic̄ Iſi. ethy. 2. Alcion pelagi volucris dicta: qͣſi alescianea: eo ꝙ ī hyeme ī ſtagnis oceani nidos fac̄: pulloſqꝫeducit. ⁊ vt dic̄ Ambro. ī exameron. Tātā gr̄aꝫ minuſcula auis diuinitꝰ īdultā hꝫ: vt hos qͣtuordecī dies nauticivel naute p̄ſumpte ſerenitatis obſeruēt quos ⁊ alcionidas vocāt ꝗbꝰ nullos motꝰ ꝓcelloſe tēpeſtatꝭ horreſcāt.

Alea alee ꝗdā ludus vl̓ inſtr̄m quo ludit̉: ab alea quodaꝫmilite ꝗ in troiano bello vltro ludū īuenit. ẜꝫ Hu. Pap̄.v̓o dicit. alea tabula luſoria dicta a quodā ꝗ hūc ludū inuenit: ⁊ ſcribit̉ ꝑ vnū l. ⁊ ꝓdu. primā. Thobias. Alea fortune ſortes examinat aurum. vide in elemoſyna.Aleariuꝫ rij. ge. neu. locus vbi alee reponuntur vel vbi luditur: ⁊ dicitur ab alea alee.Aleator toris maſ. ge. qui perfectus eſt in ludo alearum: ⁊dicitur ab alea: ⁊ produ. penul.Aleatoriū rij. ab alea dr̄ hͦ aleatoriū rij. locꝰ ī quo ludit̉ cūaleis. Et īde aleatoriꝰ ria. riū qd̓ ꝑtīet ad aleas: vl̓ ꝗ cuꝫAleo onis ꝗ aſſidue ludit cū eis: ⁊ dr̄ ab alea. ſeis ludit.leola le. penul. cor. dimi. parua alea.Alers tis. doctus quaſi alienus ab arte per contrarium.Ales itis. cōis ge. ꝓ aue vl̓ ꝓ veloci dr̄ ab ala qꝛ alis alta cōſcēdat. Alites ſi aduerſa nūciant inhibe dicunt̉: qͣſi inhibeant .i. ꝓhibeāt ⁊ vetent. ſi ꝓſpera nūciant dicunt̉ p̄petes: qꝛ oēs aues volātes priora petant: ⁊ cor li. vn̄ in Aurora dr̄. Flectit̉ ad collū caput alitis: vt qͣſi corpus. Proaue etiam ſumit̉ in hymno quū dr̄. ales diei nuncius.Alga ab algeo ges. dr̄ hͨ alga ge. hͦ qd̓ ꝓuc̄ mare: vl̓ herbamarīa: qꝛ frigida ē: vn̄ ⁊ mare dr̄ algoſū eo ꝙ algā a ſe ꝓijcit. vl̓ pōt alga dici ab alligo as. qꝛ pedes vl̓ manꝰ alliAlgenia nie .i. dolor algidꝰ ab algeo dr̄: qꝛ fac̄ algere. Igat.Algeo ges. ſi. ſum. i. frigere verbum neutrum. vn̄ algeſcoſcis. verbū inchoatiuum. ⁊ vtrūqꝫ componit̉ cum ex: ⁊dicitur exalgeo ges ⁊ inde exalgeſco.Algidus ab algus dr̄ algidus da. dū. penl̓. cor. i. frigidus: ⁊comparat̉ algidior diſſimus: ⁊ ab algidi gtō: addita tas.fit hec algiditas tātis .i. frigiditas.Algor oris. maſ. ge. i. frigus ab algeo ges. ⁊ produ. go.Algoſus ſa. ſum. .i. frigoroſus ab algus dicitur.Algus gus. gui. maſ. ge. i. frigus ab algeo ges.Alia lie. maſ. ge. nomen fluuij per vnum l. ſed qn̄qꝫ cā metri interponitur aliud ⁊ dicitur allia lie.Alias. ab aliꝰlia. lid̓. dr̄ alias .i. in alio tꝑe aduerbiū tꝑis. vl̓alias .i. ī alio loco aduerbiū loci. vl̓ alias .i. aliter: ⁊ tunc ēaduerbiū qͣlitatis. Gen̄. 20. Alias aūt ⁊ vere ſoror mea ē⁊ accentuat̉ in fine ad differentiā huius noīs alias.Alibi aduer. locale ⁊ ſignificat ī loco ⁊ ꝯpōit̉ ab aliꝰ ⁊ ibiAlibrum dicitur eo ꝙ in eo liberant̉ .i. voluunt̉ fila vel liAlicubi aduer. locale. ⁊ ſignificat in loco: ⁊ cōponit̉ ab aliberantur .i. voluunt̉: idem qd̓ alabrum.us ⁊ vbi īterpoſita c. cā euphonie: deberet .n. dici aliubi.Et vt dicit Pap̄. alicubi .i. vſpiam in alio loco.licui hꝫ accentu ſuꝑ hāc ſyllabā li. in hͦ dtō alicui ꝗ apd̓metricos accipit̉ ꝓ triſſyllabo. vn̄ accētꝰ deberet eē ſuꝑprimā ſyllabā: ſed reſpicimꝰ in accentu modulationemꝓſaicā q̄ accipit illū dtm̄ ꝓ tetraſyllabo: ⁊ iō pōit̉ ibi accentus ſuper hanc ſyllabam li. tanqͣꝫ eſſet antepenul.Alicunde aduer. loci. in aliunde vide.Alienigena ne. ge. cōis penul. cor. i. de alia patria natus: ⁊componitur ab alienus ⁊ genitus.Alienus ab alius dr̄ alienus na. nū .i. extraneus. vn̄ alienonas. verbum actiuū .i. alienum facere penul. produ.Alietꝰ ti. merillꝰ: ab alo alis dr̄: vl̓ vt dic̄ Pap̄. Alietꝰ ſil̓isaꝗle vl̓ maior: ⁊ ꝓdu. penl̓. vn̄ ī Aurora dr̄. Obtīet exiguas alietꝰ corꝑe vires. itē Qui. metamor. Et mō factꝰ auisAlimen minis. neu. ge. i. nutrimētū: (fuluis alietꝰ in alis.ab alo alis. ⁊ cor. penl̓. tam in ntō qͣꝫ in obliquis.Alimētū: ab alimē vl̓ alo alis hͦ alimētū ti. ⁊ hͨ alimonianie ꝓ eodē .ſ. qd̓ hr̄ ad alēdū. vn̄ pl̓r hi alimōes nū .i. nuAlimonia nie. in alimentum exponitur.(tritores.Alio aduerbiū loci: ab alius dr̄: ⁊ acuit̉ in fine ad differentiā huius ablatiui alio. inuenit̉ etiā qnͥqꝫ in datiuo alio.Marth̓. 8. Et alio vade: ⁊ vadit.