Druckschrift 
Catholicon
Seite
59r
Einzelbild herunterladen
 

DeAanteD

55

Adedo dis. dit. vl̓ adedo des. adeſt .i. iuxta vel valde corrodere: vel edere: ⁊ ꝯponitur ab ad. ⁊ edo dis: vel edo eſt. ⁊produ. e. adedo dis.Ademptꝰ ta. tū i. ſublatꝰ. ab adimo mis. emi. emptū.Adeo aduer. penl̓. cor. Un̄ Greciſ. dic adeo tm̄ dicas adeoquoqꝫ certe. Affirmatiue quoqꝫ dicas ⁊ qͣꝫtitatiue. Papͥ.v̓o dic̄. Adeo valde ītātū p̄terea certe.Adeps dipis. maſ. ge. i. pīguēdo ꝯponit̉ ex ad ⁊ epulum. qꝛpīguedo epulis ſolet addi. ⁊ cor. i. an̄ p. Et ſcias ꝙ adep̄sppe eſt pinguēdo īterior. Pinguēdo .n. ſuꝑ carnē aruīavel lardus dr̄. Que v̓o carni eſt annexa ꝓprie pinguēdoeſt. que autem in inteſtinis adeps.Adepticꝰ ca. cū. penul. cor. qd̓ facile acꝗ̄rit̉.Adeptꝰ ta. tū .i. aſſuetꝰ acꝗſitꝰ ab adipiſcor ſceris. adeptꝰ ſuꝫEcc̄. 46. Quā gloriā adeptꝰ ē ī tollēdo manꝰ ſuas.Adhibeo bes. bui. bitū. ex ad. ⁊ habeo bes. ⁊ ē adhibere addere: adiūgere: apponere: dare.Adiectiuꝰ ua. uū. qd̓ adijcit̉: ⁊ deriuat̉ ab adijcio cis. vn̄ adiectiua noīa dn̄r q̄ adijciūt̉ ſubſtātiuis: ⁊ hinc adiectiuouas .i. adiectiuū facere vl̓ adiectīe pōere. Et ſcias: ꝙ naͣliter noīa adiectīa ī nll̓o caſu d̓ficiūt. ⁊ ꝯꝑant̉. d̓ hͦ tn̄ pleniꝰ ſupra dixi ī tertia ꝑte ī tractatu de ſpēbꝰ noīum.Adigo gis. penul. cor. adegi adactū .i. ad aliā ꝑtē reducere.⁊ ꝯponit̉ ex ad ⁊ ago gis a. mutata in i.Adujcio cis. ieci. iectu .i. adiūgere: ex ad ⁊ iacio cis. mutataa. ī i. ⁊ ſic ſcribit̉ ꝑ geminū i. Ouidiꝰ ī. 3. li. de arte. Adijcitornatus proxima queqꝫ dies.Adimo mis. emi. emptum. adimere .i. auferre. ex ad ⁊ emomis. mutata e. in i. cor.Adipatꝰ ab adep̄s d̓riuat̉ adiꝑatꝰ ta. tū. penl̓. ꝓdu. i. adipeꝯditꝰ ⁊ īpīguatꝰ. ⁊ hͦ adipatū ti. qd̓libet eduliū adip̄e īpī̄Adipiculus li. dimi. penul. cor. i. ꝑuꝰ adep̄s. guatū.Adipiſcor ſceris. eptus ſuꝫ. piſci. ideſt. acquirere: ⁊ ex ad. ⁊apiſcor: ꝯponit̉ mutata a. in i.Aditꝰ tꝰ. tui. ⁊ hͦ aditū ti. penl̓. cor. ⁊ dr̄nt. Nā aditꝰ ē ītroitgradatio vl̓ opportunitas vl̓ aggreſſio. Sꝫ aditū ē locꝰ ſecretꝰ iuxta altare: vn̄ dabāt̉ reſpōſa: ⁊ dr̄ ab adeūdo ꝑ ꝯͣriū. qꝛ minīe licebat alicui adire locū illū niſi ſūmo pōtiAdiūctū vl̓ adiūctio ē ꝗdā color rhectoricꝰ: d̓ quo (fici.ſupra dixi ī qͣrta ꝑte. ī ca. de coloribꝰ rhetoricis.Adiuto tas. penul. ꝓdu. freq̄nter iuuare: v̓bū fre. ⁊ format̉ab adiuto vltimo ſup̄. de adiuuo uas. u. mutata ī o.Adiuuo uas. iuui. iutū. iuuare .i. auxiliū dare: ex ad. ⁊ iuuouas: vn̄ hͦ adiutoriū rij. ⁊ hoc adiuuamētū ti. ⁊ h̓ adiuttus. tui. ⁊ adiuto tas. freq̄n. Adiuuo ꝯpōit̉ cū cō. ⁊ fit coadiuuo uas. penl̓. cor. ⁊ ſcias ꝙ īuēit̉ apd̓ ātiqͥs adiuuauiAdminiculor. miniculū vl̓ miniculor ꝯponit̉ cū Catus.ad. ⁊ dr̄. hͦ adminiculū li. i. auxiliū. ⁊ adminiculor laris .i.auxiliare adminiſtrare. vn̄ adminiculatoriꝰ ria. riū. auxliatorius. ⁊ cor. cu. adminiculor.Adminiſtratoriꝰ ria. riū. ꝗ adminiſtrat: ab adminiſtro as.Hebre .i. Oēs ſūt admīſtratorij ſpūs.Admiror raris. ratꝰ ſuꝫ. ex ad ⁊ miror: ⁊ ē admirari valdemirari vel cupere. Et nota ꝙ admiramur v̓tutes: miramur oꝑa. Inuenit̉ ēt ammiror ꝑ duo m. ſꝫ tūc ꝯponit̉ exam. p̄pone ⁊ miror: ⁊ ꝓdu. mi.Admiſſariꝰ ria. riū .i. aptꝰ ad admittenduꝫ: ab admitto tisvn̄ fortes ⁊ bonos equos admiſſarios vocamꝰ. qꝛ admittūt̉ ad coitū īter armēta. Itē emiſſariꝰ ꝓ eodē īuenituradmiſſum: pctm̄ ītermiſſum: ex admitto tis. ⁊ adiectiueetiā declinatur admiſſus. ſa. ſum.Admitto tis. miſi. miſſum. ex ad ⁊ mitto tis ⁊ eſt admitterepeccare: vn̄ hͦ admiſſum .i. pctm̄: ⁊ admittere .i. acciꝑeſumere ⁊ admittere .i. exlaxar̄. ⁊ cū qͣdā velocitate ⁊ agilitatē equū v̓tere vl̓ ducere: vn̄ admiſſus ſa. ſuꝫ .i. velox.Un̄ Oui. Nil nocet admiſſo ſubdere calcar equo. Inue

nit̉ ēt āmitto ex am ⁊ mitto: ⁊ ſcribt̉ tūc ꝑ duom.Admodū .i. valde aduerbiū penl̓. cor. Priſ. ī ꝓlogo minoQuā nec̄ariā admodū ad aucͣtoꝝ expōnē oīuꝫ diligētiſime debemꝰ īꝗrere. Et nota ꝙ p̄pō cuꝫ caſuali loco aduerbij reperitur: vt admodum amodo.Admoneo nes. ui. nitū. v̓bū actiuū: ex ad ⁊ moneo: ⁊ corripit mo. Que ſit dr̄ia īter mōeo ⁊ admōeo: reꝗre ī mōeo.Adoleo les. leui vl̓ lui. ltū. vl̓ olitū. ex ad ⁊ oleo les. ⁊ ē adolere: cremare: ꝯburere: īcēdere. Itē adolere .i. creſcere. ⁊īde adoleſco ſcis. īchoa. ⁊ cor. o. Uide ī oleo oles.Adoleſcēs tis. nomē cōis ge. d̓riuat̉ ab adoleſco ſcis. v̓bo īchoa. ab adoleo les. ⁊ ꝯꝑat̉ adoleſcētior tiſſimꝰ: vn̄ adoleſcēter tiꝰ. tiſſime. aduer. ⁊ hͦ adoleſcētia tie. ⁊ adoleſcētulus la. lū. ⁊ h̓ adoleſcētulus li. dimi. ⁊ hͨ adoleſcētl̓a le.⁊ ē adoleſcētia a ꝗndecīo āno: vſqꝫ ad vigeſimūoctauuꝫ⁊ dr̄ adoleſcētia qͣſi ad gignēdū apta ⁊ adl̓ta. vide ī etas.Adonai nomē dei hebreū ītep̄tat̉ dn̄s: ⁊ accētuat̉ in fine.Et ẜm Pug. dr̄ ab adon̄ qd̓ ē ſuauitasAdonis ab adon̄ qd̓ ē ſuauitas. dr̄ h̓ adonis onis. vl̓ nidis.amaſiꝰ veneris: ⁊ ē maſ. ge. ⁊ ꝓdu. o. Qui. Metamor. 1o.Abſtīet ⁊ ſūmo celo p̄fert̉ adonis. Sꝫ adonidis cor. ni. ⁊ẜꝫ Hug. fac̄ gtm̄ adōis vl̓ adōidis. Pap̄. āt dic̄. Adonisqn̄ grecū adōidos fac̄: qn̄ latinū adonidis. Adonis amaſiꝰ fuit veneris: quē gētiles āniuerſario ſolebāt plāgereſic̄ ip̄a plāxit. De quo ꝓph̓a yfraelitas īcreꝑat Ezech̓. 8Mulieres plāgētes adonidē. Priſ. ī. 6. dic̄. In is. de ſinētia greca fi ī gtō greco ꝯſonātē habuerīt an̄ os. o. ī i. ꝯuetūt ⁊ faciūt gtm̄ latinū: vt eupolis eupolidis: adōis adonidis: doris doridis: eucaris eucaridis vel eucaridos.Adoptio onis. fe. ge. ⁊ dr̄ hͦ adoptatio: ⁊ per ſyncopam adoptio. Uide in adopto.Adopto tas. taui. tare .i. deſiderare vl̓ nutrire vl̓ eligere ⁊acciꝑe loco filij: vn̄ hͨ adoptationis. ⁊ ꝑ ſyncopā hͦ adoptio nis. d̓ſideriū vl̓ affiliatio ī filiū acceptio: vn̄ adoptiuꝰ ua. uū. loco filij acceptꝰ. Et nota ꝙ adoptio ē extraneeꝑſone ī filiū vl̓ nepotē vl̓ deīceps aſſumptio legitīa. Itēſcias ꝙ xp̄s nulloº dicēdꝰ ē filiꝰ dei adoptiue. qꝛ ei ꝯpetitex naͣ ſua ẜꝫ quā eēntial̓r a pr̄e naſcit̉. Hꝫ .n. ius ī hereditate pr̄na. qꝛ oīa q̄ hꝫ pr̄ ſua ſūt: vt or̄ Io. 16. vn̄ hͦ ius nōacꝗrit̉ ei ꝑ gr̄aꝫ adueniētē: vt dici poſſit adoptiuꝰ.Ador. ab adoro ras. deriuat̉ hoc ador īdecli .ſ. qd̓dā genusānone vl̓ frumēti vn̄ fiebat panis īmolatitiꝰ quē ꝗ īmolabat deū adorabat: vn̄ adoreꝰ rea. eū. ⁊ adoriꝰ ria. riū. ⁊hͨ adoria gl̓ia vl̓ bona fama. ⁊ hͦ adorea ree. dea frumēti: vl̓ q̄dā veſtis triūphalis. Quare āt ador ſit indecli. ſupra dixi ī tertia ꝑte: ī tractatū v̓boꝝ. paꝝ poſt pͥncipiūAdordior ris. valde vl̓ iuxta ordiri: īde adorſus ꝑticipiū ⁊ꝯponit̉ ex ad. ⁊ ordior. ẜꝫ Pug. Pap̄. vero dic̄. Adordioradorſus facit .i. alloqui vel īcipere.Adoreꝰ rea. reū. ī ador exponit̉ ſupra.Adorior reris. vel riris. adortꝰ .i. valde vel iuxta oriri: vel īuadere: aggredi ex ad ⁊ orior ẜm Pug. Pap̄. v̓o dic̄. Adorior cōmune fuit antiꝗtꝰ: vn̄ adortus eſt .i. nouiter vel ſubito natus. Inuenitur ⁊ adorio.Adorius ria. rium. in ador eſt.Adorſus ſa. ſuꝫ .i. īceptꝰ vel allocutꝰ ꝑticipiuꝫ de adordiorAdortꝰ ta. tū. ꝑticipiū de adorior. vide ī adorior.Ad pn̄s penul. ꝓdu. īuenit̉ ꝓ in pn̄ti. ⁊ ſunt due partes poſite pro vna: ſicut dicit DugAdꝗeſco ſcis. Quieo ꝗes ꝯponit̉ cū ad. ⁊ dr̄ adꝗeo es. euietu .i. aſſentire: vn̄ adꝗeſco ſcis. qd̓ ẜm Pug. opinionē eſtīchoa. Priſ. videt̉ ꝯͣriū dicere.Adꝗn .i. potius ẜm Papiam.Adꝗro ris. ſiui. ſitū. ex ad. ⁊ q̄ro ris. ⁊ mutat̉ ae diphthōgꝰ īi. lōgā. Et ē adꝗrere ad ſe qͦrere lucrari.Adriaſtia ſtie .i. ſors. Uide ī adriadrie

h 3