¶ DeAant eB
¶ Tper vnū n. ⁊ ſine g. loꝗt̉ Priſ. ẜꝫ ātiquoꝝ opīonē. Quidātn̄ dicūt ꝙ abiegnꝰ ⁊ abienꝰ idē ſignificāt: vt dixi in pͥncipio. vn̄ ⁊ in. 3. li. Regū ca. 5. ⁊. 6. īuenit̉. De lignis abiegnis vel abienis legi pōt. cōior tn̄ littera ē abiegnis ꝑ gͦAbiens ꝑticipiū de abeo abis facit gtm̄ abeūtis: ſicut ienseuntis: p̄teriēs p̄tereuntis: ſicut dicā in eo is plenius.Abiens in abiegnus exponitur.Abies abietis fe. ge. arbor q̄dā ē dicta ab abeo abis: qꝛ cito⁊ lōge ſurſuꝫ abeat: ⁊ ī excelſuꝫ ꝓmineat: ⁊ cor. e. an̄t. vtabietis. Eſt aūt ⁊ abies exꝑs terreni humoris: ac ꝓindehabilis ⁊ leuis eſt: cādorē hꝫ ⁊ ſine nodo ē: ⁊ planā: ⁊ odorifera ⁊ venenoſis aīalibus inimica eſt ẜm Iſido.Abietarius rij .i. carpentarius qui de abiete operatur: ⁊ eſtibi i. vocalis ⁊ dicitur ab abies.Abigeatus ab abiges gis. dicitur. vide in abigeus.Abiges gis .i. fur iumētoꝝ ⁊ pecoꝝ: eo ꝙ ip̄a abigat aliorſūvt ꝯpetētiꝰ ea furari poſſit. ⁊ dr̄ ab abigo gꝭ. ⁊ cor. i. an̄ gͦAbigeꝰ. ab abigo gis. dr̄ h̓ abigeꝰ gei. idē qd̓ abactor: ⁊ abiges gis .i. fur iumētoꝝ ⁊ pecoꝝ: eo qd̓ ip̄a aliorſū abigat:vt ꝯpetētiꝰ ea furari poſſit. vn̄ h̓ abigeatꝰ tus. tui. tale fuitū. ⁊ dr̄ ēt abigeatꝰ ip̄a terrefactio pecoꝝ. ⁊ abigeus ꝗ eēterrefacit: vl̓ cū v̓ga: vel cū mātello: vl̓ alio mō ẜꝫ PugDr̄ ēt abigeus ẜꝫ Papi. ꝗ ſeducit ẜuū alienuꝫ vel pecusAbigo gis. egi. actū i. fugar̄ ⁊ ſeꝑar̄: ex ab ⁊ ago gis. ⁊ ē abigere pecꝰ a tecto ī paſcua ager. Iniger̄ v̓o ē pecꝰ a paſtutectū agere: ⁊ cor. penl̓. abigo gis. ſic̄ ābigo .i. dubito. vn̄Greciſ. Qd̓ rēoues abigis dubitaſqꝫ qd̓ ābigis eē. Gen̄.15. Deſcēderūtqꝫ vt volucres ſuꝑ cadauera: ⁊ abigebatbijcio cis. ieci. iectū. cōponit̉ ex ab ⁊ iacio (eas abraā.cis. ⁊ mutat̉ a. ī i. ⁊ ſic ſcribit̉ ꝑ geminū i. ⁊ ē abijcere lōgoiacere: reijcere: vilipēdere. ⁊ ẜm Papi. abijcere ⁊ ꝓijcere ſic diſtīguunt̉: qꝛ qd̓ ī deſpectiōe ⁊ neglecto ē hoc abicit̉. qd̓ v̓o foris eſt penitꝰ a ſalute ⁊ ab aꝑtitudīe alienuꝫhoc ꝓijcit̉: ⁊ cor. pe. abijcio cis. iacio enī iacis. cor. pͥmā.Abimelech īterp̄tat̉ pater meus rex: vel pr̄is mei regnūAbīteſtato .i. ſine teſto: aduer. vt iſte mortuꝰ ē abīteſtato .i.ſine teſtamēto: ⁊ ꝯponit̉ ex ab ⁊ īteſtatꝰ īteſtata īteſtatū.Abyſſus abyſſi fe. ge. ē ꝓfunditas aqͣrū īpenetrabilis veſpelūca aqͣrū latitātiū. vn̄ fōtes ⁊ flumīa ꝓcedūt .ſ. pelegus. ⁊ dr̄ abyſſus qͣſi adipſus eo ꝙ oēs aque ad ipſoꝫ reuertunt̉ tanqͣꝫ ad matre: vel qͣſi abuiſus .i. abſqꝫ viſu: qꝛeius altitudo cerni nō pōt. vn̄ ꝓfūditas ſcripturarū d̓abyſſus. vl̓ abyſſus dr̄ quaſi fine byſſo .i. ſine cādore ẜmAbitio onis. fe. ge. i. receſſio: ab abeo abis. ¶ (quoſdamAbiuratio onis fe. ge. eſt rei credite abnegatio: ſicut infradicetur in inficior inficiaris.Ablactatio. ab ablacto ctās dr̄ ablactatꝰ ta. tū. īde ꝑ formationē: hͨ ablactatio onis .i. a lacte remotio. ⁊ vt dic̄ magr̄ī hiſtorijs triplex ē ablactatio. pͥª ē a lacte māme q̄ fit īāno. 2ª a lacte īfantie q̄ fit in 7º anno. 3ª a lacte pueritieq̄ fit ī duodecīo āno: ⁊ ſic amouet̉ puer a nutrice ⁊ a peAblacto ctas. ctaui. ctatū. cōponit̉ ¶ (dagogo ⁊ a tutore.ex ab ⁊ lacto ctas: ⁊ ē ablactare a lacte extrahere vel remouere: ſegregare. Et vt dic̄ Greciſmꝰ. Ablactat puerūquē mr̄ ad vbera portat. Ut lac ſugat ab his: ablactat eūremouēdo. i. li. Regū. ca. i. Et mane donec ablactas eū.Ablatiuꝰ. ab aufero aufers dr̄ ablatꝰ ta. tū. ⁊ h̓ abltūs tiuiꝓ quodā caſu ꝗ ꝓpre ē auferētiū: ⁊ ablatiuꝰ ua. uū. ꝗ auAbligo ginis. fe. ge. i. prodigalitas: deuaſtatio. ⁊ ¶ (fert.deriuatur ab abligurio: ⁊ ꝓdu. ri.Abligurio ris. riui. rire. ritū. ex ab ⁊ ligurio ris. ꝯponit̉: ⁊ ēobligurire abſumere: deuaſtare: ⁊ eſt neutrū: ⁊ ꝓdu. guAblucinatio onis. fe. ge. i. lucis alienatio ⁊ abſentatio. ⁊ deriuat̉ ab ablucino naͣs. qd̓ cōponit̉ ex ab ⁊ lucino nas.Abluo abluis lui. ablutū: ex ab ⁊ luo luis cōponit̉: ⁊ ē abluere lauare: purgare: ſordes ⁊ lues remouere: vel ꝯſume-
Bant ere abluēdo. vnde ablutus ta. tū. penul. produ. de hoc ērequire in luo luis.Ablutes ablutiū pluralis numeri ſunt loca cenoſa ⁊ aquaplena: que ⁊ ablutia ablutioꝝ dicunt̉: ⁊ dicunt̉ ſic ab abluendo per ꝯtrariū: quia minime ſunt abluta.Abluuio onis. fe. ge. mundatio ſordium ẜm Papi. ⁊ dicit̉ab abluo abluis.Abnepos potis. maſ. ge. eſt filius ꝓnepotis dictꝰ: qꝛ ſeiūtur a nepote. eſt enī īter illū ⁊ nepotē ꝓnepos ẜꝫ Pap̄Abnormis in norma exponit̉. ¶ (cor. penl̓. abneposAbnuo is. nui. nutū. ex ab ⁊ nuo is. ⁊ ē abnuer̄: recuſar̄: ꝯͣcere: ꝓhibere: ⁊ ē actiuū. 3. Re. 20. ca. Miſit .n. ad mevxoribꝰ meis ⁊ filijs ꝓ argēto ⁊ auro ⁊ nō abnui.Aboleo les. leui. vel abolui letū. vel litū: ex ab ⁊ oleo leꝯpōit̉: ⁊ ē abolere idē qd̓ delere: ⁊ īde abolitꝰ ta. tū. ⁊ heabolitio onis. ⁊ cor. pͥmā oleo les. vn̄ abolet penul. corAbolitus ta. tū. penl̓. cor. i. deletus: deſtructus: ab aboleoles. dicit̉: ⁊ a gtō aboliti: addita o. fit abolitio .i. deletio.Ro. 4. Exinanita eſt fides: abolita eſt promiſſio.Abolla le. genus veſtis ſenatorie: ⁊ dicitur ſic quaſi abull.eo ꝙ vndiqꝫ ſit bullata ⁊ geminata.Abominor naris. natꝰ. ſū ꝯponit̉ ex ab ⁊ ominor naris. qꝛeſt auguror. ⁊ ē abomīari abhorrere: aliꝗd cū execratōrepellere: execrari: deteſtari: vel malū oē īprecari. vn̄ babominiū nū .i. execratio: ⁊ hͦ abomīariū liber vbi abominatiōes ſcribebant̉: ⁊ cor. mi abomīor: ⁊ eſt verbū deponēs. Ro. 2. Qui abomīaris idola ſacrilegiū facis.Aborigīes penl̓. cor. ex ab ⁊ origo cōponit̉. ⁊ declinat̉ pl̓aliter he aborigīes aboriginū: qd̓ ⁊ ī ſingulari dr̄ hͨ aborigo aboriginis: ⁊ ſūt aborigīes ſuꝑflui frutices ꝗ nō naͣter: ſꝫ vitioſe in arboribꝰ ⁊ cāpis oriunt̉: ⁊ dicunt̉ aborigines qͣſi ſeorſū ab origīe: nō qꝛ nō hēat originē: ſꝫ qꝛ nonaͣlē. Itē ex eiſdē ꝯponit̉: ⁊ dr̄ hic ⁊ hec aborigines huiaborigīs .i. ruſticꝰ agreſtis ignobilis. vn̄ Saluſtiꝰ. Cūchis aborigīes genꝰ hoīuꝫ agreſte. ⁊ dn̄r aborigīes quaſſeorſuꝫ ab origine: nō qꝛ oīo careant origīe: ſꝫ qꝛ eoꝝ origo ignorat̉. Nllā vt dicit Bora. in pͥmo li. ep̄i. Het vixitmale ꝗ natus morienſqꝫ fefellit. Nō .n. ſcribunt̉ genealogie ruſticoꝝ nec tradunt̉ memorie: ſicut genealoginobilium: ⁊ inde aborigineus nea. nū.Aborior reris. vel aboriris abortus ſum: ex ab ⁊ orior cōponitur. vide in orior retroAbortio tis. tiui. ire. titū .i. abortiuū facere: ⁊ d̓riuat̉ ab abortus ta. tū. Iob. 21. Bos eoꝝ cōcepit ⁊ nō abortiuit.Abortiuꝰ ua. uū .i. nō ſuo vel nō recte tꝑe ortꝰ: ⁊ d̓riuat̉ alaborior riris. ⁊ ſubſtātiue dr̄ hoc abortiuū tiui. qd̓ aboritur. Iob. 3. Aut ſic̄ abortiuū abſcōditū nō ſubſiſterēAbortus ta. tū. dr̄ ab aborior riris. ⁊ dicit̉ abortꝰ nō qꝛ nōoriat̉: ſed qꝛ aboriat̉: qui .ſ. naturaliter nō eſt ortusAbra abre ancilla libera. ⁊ dicit̉ abra qͣſi abara: qꝛ ab araꝫſeruū liberū faciebat ẜm Pug. ⁊ nō dꝫ accētuari in fine.Iudith. x. Impoſuit itaqꝫ abre ſue aſcopam vini.abrā cōponit̉ ab abba qd̓ eſt pater. ⁊ rā qd̓ ē excelſus. vn̄abrā quaſi abarā .i. pr̄ excelſus: ⁊ addita eſt ei a litteradictus eſt abraā qd̓ ſonat pr̄ multarū ⁊ ſubaudit̉ gētiū.Gen̄. 17. Nec vltra vocabit̉ nomē tuū abrā: ſed appelleberis abraaꝫ: qꝛ pr̄eꝫ multaꝝ gētiū ꝯſtitui te. vel vt avolunt abraaꝫ pͥmū dictꝰ eſt abrā .i. pater vidēs populi.ſ. iſraeliticū tm̄: dictus eſt poſtea abraā qd̓ īterpretatupater multaꝝ gentiū: qd̓ erat adhuc ꝑ fidē futurā gētitnō habet̉ in noīe: ſed ſubaudit̉ ⁊ accetuat̉ in fine abraꝫſiue abraā: ⁊ caret aſpiratōe vtrobiqꝫ. vide in ur.Abrenūcio as. aui. atum ꝯponit̉ ex ab ⁊ renuncio as. ⁊ eſtabrenūciare a ſe renūciādo remouere: renuere: poſtponere deſpicere ⁊ in eodē ſenſu cōſtruit̉ cum datiuo ⁊ accuſatiuo: ⁊ ſcribitur per c. ſicut nuncio as.