¶ De .i. eraAEante
G
¶ IlitteAlma interpretat̉ abſcōz virgodita vel abſcōſio virginitatis ſicut dicit̉in īterp̄tationibꝰ. Hieronymꝰ v̓o dicit ꝙaalma ſignificat abſcōditā v̓ginē ⁊ ſecretam. De hoc dicā in virgo.Aaron interp̄tat̉ mōs fortis vel monsfortitudinis ſiue mōtanus: vt dr̄ in īterp̄tatiōibꝰ. Hug.vero dicit. Aaron interp̄tatur mōs fortitudinis: qꝛ thurihulū dureū accipiēs inter mortuos ⁊ viuos ſtetit: ⁊ ruinam mortis quaſi quidā mons fortis excluſit.anteAbprepoſitio oībꝰ in cōpoſitione preponit̉ litteris abſqꝫc. vel q. vel. t. vt ſupra pleniꝰ dixi in pͥma parte ca. de b.vnde verſus. Ab ſi cōponis elementa queqꝫ ſequuntur.C. q. t. tm̄ ſimul he tres excipiuntur.Abactꝰ cta. ctū .i. fugatꝰ: diſꝑſus: ſeꝑatꝰ: ⁊ dr̄ ab abigo. gis.Ahacuc: luctator fortis: vel luctator rigidus ſeu cōplexāseos: aut ſuſceptio eoꝝ īterp̄tat̉: ſꝫ aūt Hiero. abacuc ꝓpheta āplexās īterp̄tat̉: ꝗ vel ex eo ꝙ amabilis dn̄i fuitvocat̉ āplexio: vel qꝛ ī certamē cū dn̄o deo ꝯgredit̉: amplexātis .i. luctātis ſortit̉ vocabulū. Nullū .n. tā audacivoce auſus ē deū ad diſceptationē iuſtitie ꝓuocare ⁊ dicere ei. Cur ī rebꝰ hūanis ⁊ mūdi iſtius pōpa tāta rerūAbacus. ab abax cis. quod īterp̄tat̉ de/ ¶ verſet̉ iniꝗtas:ceꝫ deriuat̉ h̓ abacus ci. qͣſi decuplatio: qꝛ in abaco ſuntdecē arcus ſeſe decuplātes. in pͥmo ē vnitas: in ſcd̓o denarius: in tertio cētenarius. Eſt etiā abacus vel abax virga geometrie: vel tabula quā habēt ph̓i vbi figuras inpuluere ſuppoſito faciūt: que alio noīe dicit̉ pinax cisAbax ēt vel abacus dr̄ ſuꝑior pars capitelli .i. ſaxū qͣdrāgulū qd̓ ſuꝑ colūnas ponit̉. ⁊ et q̄libet mēſa marmoreaſic dr̄: ⁊ eſt maſ. ge. abacus: ⁊ cor. pe. vide in abax.Abalieno nas. cōponitur ex ab ⁊ alieno nas. Iſa. i. Abalienati ſunt retrorſum .i. alieni facti ſunt.Abamita te. ſoror aui: ex ab ⁊ amita componitur.Abarim mōs in quo obijt moyſes: vt habet̉ Deutro. 32.Abatis. batis qd̓ eſt quedā mēſura: cōponit̉ cū ad ⁊ ablatad. dicit̉ hic ⁊ hec abatis īdeclinabile ꝑ oēs caſus .i. quivel q̄ cū bato diuidit auenā: vel aliud ẜꝫ Pug. vel abatis cōponit̉ ab aſſiſtens ⁊ batis dtō pl̓ali. vn̄ dicit magīBn̄. pluralia cū ſingularibꝰ cōponunt̉: vt aſecretis: acaliculis: areſpōſis: abatis: acōmētarijs. hec .n. cōponūt̉ abaſſiſtēs ⁊ ab illis datiuis. ⁊ noīa ſūt officioꝝ: tn̄ īdeclinabilia. vel poſſunt cōponi ab a. p̄poſitiōe latina ⁊ p̄dictoꝝabltīs: vt aſecretis ab hoc abltō ſecretis: qm̄ ab ipſis ſecretis q̄ ei cōmittunt̉ dicit̉ aliꝗs aſecretis. Sil̓r abatiscōponi pōt ab a. ⁊ batis: qꝛ ab ipſis batis ſiue mēſuris q̄ei cōmittunt̉: vel qͣs exercet dicit̉ aliꝗs abatis. ⁊ idē pōtde alijs p̄dictis ⁊ ſil̓ibus iudicari: ⁊ cor. penul. abatis.Abax cis. interp̄tatur decē. vide in abacus: ⁊ cor. a. ante x.naͣliter. vn̄ dicit Priſ. in. 6. lib. vbi agit de terminatiōibꝰſeptuagintaocto tertie declinatiōis: ꝙ in ax. cor. deſinitabax cis. qd̓ tn̄ ⁊ hic abacus ci. frequēter inuenit̉: vt ſupra habes in tertia parte vbi agitur de tertia declinatione: ⁊ ſic pꝫ ꝙ abax in genitiuo cor. penul. vt oſtendi in ſecunda parte vbi egi de deſinētibus in x.Abba ſyrū nomē pr̄ īterp̄tat̉. Ro. 8. ⁊ accētuat̉ in fine.Abbas ab abba pr̄ dr̄ hic abbas batis: monachoꝝ paterAbbatia. ab abbas batis. dr̄ hͨ abbatia batie. ꝓ eccl̓ia vbieſt abbas. ⁊ aliqn̄ largiꝰ accipit̉ ꝓ collectiōe oīuꝫ eccl̓iarum: que ſunt ſub aliquo abbate: ⁊ pro iſta dignitate.Abbatiſſa ſe. monacharū mr̄ vl̓ dn̄a. ⁊ dr̄ ab abbas batis.Abdenago indeclinabile īterpretatur ſeruiens taceo: idē⁊ aſarias ⁊ accentuatur in fine.Abdias interpretatur ſeruus dn̄i: qꝛ legatus miſſus ad gē
56tes predicauit que ꝓphetali digna ſunt miniſterio ⁊ ſeruitute: ⁊ inde ſeruus domini dicitur.Abdicatiuus. ab abdico cas. dicit̉ abdicatiuus ua. uū. i. negatiuus ua. uū. quod cōponit̉: vt ſuꝑabdicatiuus .i. ſuꝑnegatiuus. vn̄ ſuꝑabdicatiua dicit̉ negatio que additunegationi: ⁊ nihil cooperat̉ pluſqͣꝫ precedēs: vt in vulgari ſolet dici. Ego nō habeo nihil: qd̓ nō plus valet qͣꝫ ſi diceretur: ego nihil habeo.Abdico cas. caui. care. catū. cōponit̉ ex ab ⁊ dico cās: ⁊ eſtabdicare: denegare: ſeparare: remouere: abſentare. Cor.4. Abdicamus occulta dedecoris. ⁊ corri. di. Ouidi. ep̄i.Quē fugit ⁊ factis abdicat ille ſuis. Alias etiā ſignificationes hꝫ abdico que cōtinent̉ in his verſibus. Abdicatexpellit remouetqꝫ: reſultat ⁊ addit. Denegat: abſentatac inhibere notat.Abdicatoriuꝫ rij. locus habilis ad abditū: ⁊ deriuatur ababdico abdicas.Abditus abdita abditū penul. cor. i. abſcōditus: remotusab abdo abdis. i. Regū. 13. Abſcōderūt ſe in ſpeluncis ⁊in abditis.Abdodis. didi. abditū .i. abſcondere: remouere: ex ab ⁊ dodas componitur.Abdomen grece pinguēdo carnis ẜm Pap̄. Pug. v̓o dicitabdomē grece pinguēdo porci. ⁊ abuſiue oīum carniuꝫvel ẜꝫ eundē: omentū cōponit̉ cū abdodis. ⁊ dr̄ hoc abdomen minis. qͣſi abditu omētū .ſ. pinguēdo q̄ eſt in vētre porci vel porce: q̄ ⁊ ſumē dr̄. Iuuenalis. Atqꝫ bonamtenere placant abdomine porce. ⁊ ꝓdu. o.Abduco cis. xi. ctū. ex ab ⁊ duco cis. penul. ꝓdu. ⁊ eſt abducere ſeꝑare: abſentare ab aliquo. Abducit̉ ꝗs ad rē īhoneſtā: ꝓducit̉ ad ſtudiū: deducit̉ ad honoreꝫ. Hebre. 13Doctrinis varijs ⁊ peregrinis nolite abduci.Abel īterp̄tat̉ luctꝰ: vel pauor: ſeu vanitas: aut miſerabil̓.Abeo abis. abiui. abire. ex ab ⁊ eo is. Pſal. Beatus vir quinō abijt in via imꝑiorum .i. nō iuit. Inuenitur etiam habeo habes: ſed tunc aſpiretur.Abeſtis inteſtina beſtiarum aſpiciens.Abeſus ſa. ſuꝫ. penul. ꝓdu .i. circūquaqꝫ comeſtus ⁊ corroſus ⁊ componit̉ ex am qd̓ eſt circū ⁊ eſus ſa. ſum.Abgrego gas. gaui. gare .i. diſſociare: ex ab et grego gas. qd̓non eſt in vſu. ⁊ cor. gre.Abia īdeclīabile accētuat̉ ī fine. vn̄ de vita abia. Si āt declinet̉ abia abie: vl̓ abias abie: tūc nō acuit̉ ī vltima: penultima tn̄ ſꝑ ꝓdu. ⁊ īterp̄tat̉ abia pr̄ dn̄s: vel pr̄ fuit.Abiectus. ab abijcio cis. deriuat̉ abiectus cta. ctu. i. ꝓculiactus: vilis vel cōtemptus. ⁊ cōparat̉: vt abiectior tiſſimus. vnde abiecte tiꝰ. ſime. aduer. ⁊ hec abiectio onis .i.procul iactio vel vilitas vel contemptus.Abiecula le. penul. cor. dimi .i. parua abies. ⁊ eſt ibi i. vocalis ⁊ eſt quinqꝫ ſyllabarum abiecula.Abiegnꝰ. ab abies dr̄ abiegnꝰ gna. gnū. penul. ꝓdu. ⁊ abienꝰ na. nū. in eodē ſenſu ẜꝫ quoſdā .i. de abiete. vn̄ Priſ. ī.2. maio. vbi agit de formis poſſeſſiuoꝝ qͣſi ī pͥnº dic̄: ⁊ fere oīa ad maͣꝫ ꝑtinētia e. breuē an̄ us. hn̄t: vt plūbeꝰ: ſtāneꝰ. Inueniunt̉ .n. pauca ſine e. vt q̄rnꝰ: colurnꝰ: abiegnoleaginꝰ. In fine ēt p̄dicti ſcd̓i libri dic̄ ſic. Gnus quoqꝫvel gna. vel gnū. terminātia lōgā hn̄t vocalē penul. vt aſto. ſtagnū: a malo malignꝰ abiegnꝰ pelignus. Itē īuenit̉abienus ſine. g. vn̄ Priſ. ī. 2. li. vbi agit de formatiōe poſſeſſiuoꝝ deſinentiū in nus dicit. Inuenit̉ aūt in ꝗbuſdāa. longa an̄ nus. vt romanꝰ: in alijs ē. lōga: vt terrenꝰ: abienus alienꝰ: vidēs gͦ ꝙ Priſ. dic̄ abiegnꝰ ꝑ g. in duobꝰ locis in vno v̓o loco dic̄ abienus ſine g. Sed pōt dici ꝙ ababies deſcēdit abiegnꝰ ꝑ g. ſed abienꝰ ſine g. in alia ponitur ſignificatōe: ⁊ eſt nomē patriū ẜm quoſdā. vel dic ꝙabiegnꝰ ꝑ g. deſcēdit ab abies ẜm Priſ. ⁊ ꝙ dicit abienꝰ