Pars¶ De allothecaIIII
demoriunt̉: ſicut ꝑ appoſitionē poſſūt ꝯſtrui dictiōes diuerſarū ꝑſonarū: vl̓ diuerſoꝝ generū trāſitiue: vt ego ſortes curro: vel ego ipſe diſputo: ⁊ ego ille ꝗ curro diſputo.al̓r Ciuitas mediolanū ē fortis. Mācipiū berta ē fidele.Liber decreta ē magnꝰ: liber topica ē difficilis. Pōt gͦ dici liber topicoꝝ vel decretoꝝ ītrāſitiue: ſic̄ ciuitas bononia: ⁊ vrbs ianua: ⁊ tm̄ poſſet dici: Ciuitas bononie: ⁊ vrbsianue .i. vrbs q̄ eſt ianua: ſed hoc nō multū aliꝗbꝰ placet:qͣꝫuis īueniat̉ apud Uirg. dicētē. Urbemqꝫ pataui .i. vrbsq̄ vocat̉ patauū: q̄ mō dicitur padua. Quedā tn̄ ſunt magis reqͥrentia gtm̄: vt ꝑſona ep̄i. Subſtātia ſocratis. ⁊ tn̄poſſet dici. Perſona ep̄s ē honeſta: ſic̄ ptās petrus ē bona⁊ ſub̓a ſocrates eſt corporea. Ho enī noīa partē ⁊ totū diuerſimode poſſūt notare. ¶ Nota hic ꝙ donatꝰ diuiditallothecā ꝓut eſt ſpēs ꝯſtructiōis ī tres ſpēs .ſ. in ꝓlenſiꝫſylēſiꝫ: ⁊ zeuma. Priſ. vero ī ꝗnqꝫ ſpēs .ſ. ī ꝓlenſiꝫ: ſylēſiꝫ:zeuma: antiptoſiꝫ: ⁊ ſyntheſim. Alij v̓o dicūt ꝙ allothecaꝓut ē figura ꝯſtructiōis ſtricte loquendo diuidit̉ in tresſpēs ẜꝫ Priſ .ſ. ī ſylēſiꝫ: ātiptoſiꝫ: ⁊ ſyntheſiꝫ. Scd̓ꝫ v̓o donatū oēs ſpēs allothece qͥ excuſāt viciū ꝯſtructiōis cōprehēdunt̉ ſub ſylēſi: ⁊ hͦ. pꝫ ꝑ donatū dicētē: hͦ ſcēmā .i. ſylēſis late pꝫ ⁊ fieri ſolꝫ non ſolū ꝑ ꝑtes or̄onis: ſꝫ ꝑ accidētiaptiū or̄onis. vn̄ oēs ſoloeciſmi ꝗ fiūt ī poemate ſiue moreſapiētiū excuſant̉ ꝑ hͦ ſcema: ⁊ ẜꝫ iſtos oꝫ dicere ꝙ zeuma⁊ plenſis ſint figure locutiōis ꝓprie ⁊ ꝑ ſe loquēdo: ⁊ ẜmpriſ. ⁊ ẜm donatū. ¶ Sꝫ ꝯͣ hoc ſic obijcit̉: Hec opinio videt̉ ꝯͣdicere Priſ. ꝗ diuidit allothecā in ꝗnqꝫ ſpēs ꝓut eſtfigura ꝯſtructiōis: ⁊ magr̄i cōiter dicūt ꝙ figure q̄ variātaccidētia ſūt ꝗn̄qꝫ. ¶ Ad hoc dico ſequēs magr̄uꝫ Bn̄. ꝙplenſis ꝑ ſe ſūpta nō ē figura ꝯſtructiōis: ſed qꝛ de facilinō ꝯtingit in ſermone ſine figura ꝯſtructiōis. Iō ponit̉ aPriſ. inter ſpēs allothece: vt ſupra dixi in ꝓlenſi. ſil̓r zeuma ſemꝑ eſt figura locutiōis ⁊ rn̄det coloribꝰ rhetoricis:ꝗ appellant̉ adiūctū vel ꝯiūctū. Priſ. aūt ideo ponit zeuma īter figuras cōſtructionis: qꝛ ſemꝑ fit cū allotheca numerorum vel perſonarū.eſt tertia pars allothece ẜm Priſ. ⁊ īterp̄taIeu Na tur adiūctio. Et ſic deſcribit̉ a donato. Leuma eſt vniꝰ v̓bi cōcluſio diuerſis clauſulis aꝑte ꝯiūcta. ⁊hꝫ fieri tribꝰ modis ẜm Iſi .ſ. a ſuꝑiori cū v̓bū p̄mittit̉: vtlegit ſortes ⁊ plato. A medio qn̄ īterponit̉: vt Hebrei ſūt⁊ ego. Ab īferiori qn̄ v̓bū ſupponit̉: vt Tu ꝗd ego ⁊ ppl̓smecū deſideret audi: Beda ſic dic̄. Zeuma .i. cōcluſio dr̄figura qn̄ multa p̄cedētia: aut vno v̓bo: aut vna ſnīa ꝯcludunt̉ v̓bo. vt apl̓s ait. Oīs amaritudo: ⁊ ira: ⁊ īdignatio: ⁊clamor: ⁊ blaſphemia tollat̉ a vobis. Snīa: vt Qui īgreditur ſine macula ⁊ oꝑat̉ iuſtitiā: ꝗ loquit̉ veritatē in cordede ſuo: ⁊c̄. Ad vltimū ita cōcludit. Qui facit hoc nō cōmouebit̉ in eternū. Alexāder aūt dicit ꝙ zeuma eſt qn̄ ideꝫverbū vel adiectiuū ad diuerſa ꝑtinet ita ꝙ cū vno ꝯſtruitur īproprie: vt cū dicit̉. Hic illius arma: hic illius curifuit. Et ꝯſtruit̉ iſtentūs pluralis arma cū hoc v̓bo fuit īproprie. Si aūt diceret̉. Hic currus illiꝰ: hic illiꝰ arma fuit: nō eēt tolerabilis locutio. Sil̓r hic ē zeuma. Et appolonius ſcribit ⁊ ego: ⁊ ꝯſtruit̉ hoc ꝓnomē ego qd̓ ē pͥme ꝑſone cū hoc v̓bo tertie ꝑſone ſcribit. Et q̄rit vtꝝ h̓ ſit zeumaQuid niſi ſecrete leſerunt phillida ſilue; ⁊ rn̄det̉ ꝙ nō: qꝛnunqͣꝫ eſt zeuma ſine quadā diſtributiōe vel adiuctione:ſed reducimꝰ p̄dictū exēplū ad cōcidētiā ad illā .ſ. ſpēꝫ q̄ſub alijs ſpēbꝰ n̄ ꝯtinet̉ .ſ. ſub ſyntheſi ſiue ſub allotheca. ⁊hoc nomē ꝗd ꝯſtruit̉ cū hoc v̓bo leſerūt ꝓpter multiplicitatē quā hꝫ cū īterrogationē. Quidā tn̄ dicūt ꝙ ꝗd ponit̉ aduerbial̓r: vt ꝗd. i. ī quo leſerūt phillida ſylue: niſi qꝛerat ſecrete: ſed qd̓ prius dictū eſt verius credo. Et Greg.in moral̓. Sepe ſimili latinitate vtit̉. ¶ Fit aūt zeumā ꝑcōiunctionē cōpulatiuā: vt ſortes legit ⁊ plato. ꝑ aduerſa
.4tiuā: vt vos eſtis mūdi ſꝫ nō oēs. ꝑ diſiūctiuā: vt ſortes legit vel plato. vel ꝑ aduerbiū cōparādi qͣꝫ: vt ego lego melius qͣꝫ tu. vel ꝑ aduerbiū ſil̓itudinis: vt iſte legit ſic̄ ego⁊ ꝑ hāc dictionē niſi: vt nullus hō legit niſi ego. ſil̓r ꝑ hāc.dictionē nec: vt Nec ſocij mei nec ego lego. ¶ Queriturvtrū zeuma ſit figura ꝯſtructionis: ſic̄ Priſ. videt̉ velle.Ad hoc dicūt ꝗdā ꝙ zeumatis due ſunt ſpēs: qͣrū vna cōtinet̉ ſub figura cōſtructiōis: vt appolonius ſcribit ⁊ ego.Alia ſub figura locutiōis: vt ſcribit Uirgil. ⁊ mulier. Hoctn̄ dicimꝰ ꝙ zeuma ſemꝑ ē figura locutiōis: ⁊ reſpōdet cōloribꝰ rhetoricis ꝗ appellant̉ adiūctū vel ꝯiūctū. Priſci.aūt iō ponit zeuma īter figuras cōſtructionis: qꝛ ſemꝑ fitcū allotheca numeroꝝ vel ꝑſonarū. ¶ Nota hic diligenter ꝙ ẜꝫ naͣm zeumatis v̓bū ⁊ adiectiuū ſemꝑ debēt reddi ꝓximiori ntō. vn̄ ꝯueniēter dr̄. Ego ⁊ tu legis: vel tu ⁊ego lego. Uir ⁊ ml̓ier ē alba: vl̓ mulier ⁊ vir ē albꝰ. Ml̓tavtilia ꝑtinētia ad zeūa ſupra dixi vbi d̓termīaui de ſylēſi.Antiptoſis ſub qua cōtinet̉ antitheſis. Eſt autēeſt quarta ſpēs allothece ẜm Priſcantiptoſis poſitio vniꝰ caſus ꝓ altero: vt ſermonē quemaudiſtis nō eſt meus. ⁊ In cōuertēdo dn̄s captiuitatē ſyon. Et dicit̉ antiptoſis ab anti quod eſt cōtra: ⁊ ꝑtotos qd̓eſt caſus: inde antiptoſis .i. ꝯͣria poſitio caſus vniꝰ ꝓ altero. Et hec figura in autoribꝰ ē excuſabilis aliqͣ rōne ſuſtinēda: tn̄ qꝛ vt dic̄ ꝗdā poeta. Si fuit errādū cauſas hꝫ error honeſtas: ſꝫ nō eſt penitꝰ extēdēda. Antiptoſis aut cōtinet ſub ſe ip̄alage: q̄ eſt caſuū ꝑmutatio: ⁊ ẜꝫ hoc ꝯtinet̉ſub figura locutōis. Ipalage aūt dr̄ ab ip̄o qd̓ eſt trans: ⁊alage qd̓ ē mutatio. vn̄ ip̄alage .i. trāſmutatio. Fit āt qn̄qꝫin re tm̄. vt Hiere. ii. Mittamꝰ lignū in panē eiꝰ .i. panē īlignū: hoc ē xp̄m in crucē. Qn̄qꝫ in voce ⁊ in re. vt Malſapor edit ora .i. ora edūt malū ſaporem. De ipalage ēt ſupra dixi in ca. de ſcemate: in fine. Querit̉ q̄ ſit cā excuſāsvitiū cū dr̄. Sermonē quē audiſtis nō ē meꝰ. ⁊ Unctōeꝫquā accepiſtis eo maneat in vobis. ⁊ Uirg. Urbē quā ſtatuo vr̄a eſt. Nō .n. ibi videt̉ eē neceſſitas vel cōmoditasaliqͣ. Ad hoc dicimꝰ ꝙ īmediata adiunctio relatiui ⁊ antecedētis eſt cā ꝑꝑ multiplicationes ipſiꝰ relatiui ⁊ an̄cedentis. vn̄ īcōgrue diceret̉. Sermone nō eſt meꝰ: quē audiſtis. Si v̓o q̄rat̉ vtrū poſſit in alijs caſibꝰ tolerari: dicimus ꝙ ſic ſi īmediate iungeret̉ relatiuuꝫ ⁊ an̄s: vt Sermoni cui ītēdis nō eſt meꝰ. hec latinitas tolerari poſſet ſiaucͣte haberet̉. Et vt dicit Alexāder cuꝫ dr̄. Sermonemquē audiſtis nō eſt meꝰ. hec dictio ẜmonē in ꝑte accuſatiue ⁊ in ꝑte noīatiue tenet̉. accuſatiue ẜm ꝙ reſpicit hocv̓bū audiſtis. noīatiue ẜm ꝙ ꝯſtruit̉ cū hoc v̓bo eſt.vel ſynthoſis eſt ꝗnta ſpēs allotheceSyntheſi ẜm Priſ. ſub qͣ ꝯprehēdunt̉ oēs alieſpēs allothece .ſ. euocatio: appoſitio: ſynodoche. allotheca: geneꝝ: nūeroꝝ: tēpoꝝ ꝑſonaꝝ: modoꝝ: ⁊ ſingl̓oꝝ accidētiū: ex ꝗbꝰ īpropͥetas ſurgit. Et dr̄ a ſyn qd̓ eſt con. ⁊ theſis qd̓ eſt poſitio: īde ſyntheſis: qͣſi ꝯͣ naͣleꝫ poſitioneꝫ.Euocat C adiunctio: ita ꝙ vna trahat̉ ad improeſt dictionum diuerſarum intrāſitiuaprietatem alterius: vt Ego priſcianus lego. Euocant aūtꝓnoīa pͥme ⁊ ſcd̓e ꝑſone: vt ego priſcianus lego: tu priſcianus legis: ⁊ verba ſubſtātiua ⁊ vocatiua: vt priſcianꝰ ſuꝫ:priſcianus vocor. Accidentalia vero euocare nō pn̄t perſe: niſi hoc nomē ꝗ: vt ꝗ lego diſputo. vel ꝑticipiū vel nomē adiectiuū vel ēt aliud nomē ꝯueniētis ſignificatōis:vt ſedeo iudex: vide ī ſedeodes. Un̄ hic nota ꝙ ntūs tertie ꝑſone pōt iungi cū v̓bo pͥme ⁊ ſcd̓e ꝑſone: ex ꝑte ſuppoſiti in qͣtuor locis abſqꝫ ꝓnoīe ibi poſito: in ꝗbꝰ eſt euocatio. Per adiectiuū: vt celercurro: ꝑ nomen relatiuū: vt ꝙlego diſputo. ꝑ ꝑticipiū: vt Legēs ꝓficio. ⁊ ꝑ vnum ꝓnomen epithematicon .i. appoſitiuū trium ꝑſonarū: vt Ipſe