PParsIII¶ De ptīs ⁊ ſui tertie nga
ParsIcio defectꝰ fit ꝑticipiū p̄teriti. Excipiunt̉ ēt duo cōpoſitaqͣꝫuis ī an̄tep̄e .i. hēant cor. ī tū. tn̄ nō ī ctū. ſaciunt ſup̄. Cōminiſcor cōmētū: adipiſcor adeptū. Nā a remīſcor ſup̄. vl̓ꝑticipiū p̄teriti vel futuri ī vſu nō īueni: qͣꝫuis rō hͦ quoqꝫremētū: quō cōmētū exigit dici. Alia v̓o a p̄dictis in ſcor.d̓ſinētia c. ī tū. faciūt ſupīa: vt iraſcor iratū: vlciſcor vltuꝫ:naſcor natū: obliuiſcor itū. veſcor veſceris n̄ hꝫ ſup̄. nec ꝑꝯn̄s ꝑticipiū p̄teriti tꝑis. ¶ De deſinētibꝰ in do.deſinētia ſi penl̓. naͣl̓r lōgā hūerīt do. ī ſi. cōIN DOuertētia faciūt p̄teritū ꝑfectū: vt ludo luſi:rodo roſi: ledo leſi: rado raſi: vado vaſi: euādo euaſi: illidoilliſi: claudo vel cludo clauſi vel cluſi. īuenit̉ ēt claudeo:ſꝫ ⁊ claudo ꝓ claudico īuenit̉. Cedo ceſſi gemīat s. ī p̄terito. Excipit̉ cedo cecidi. Luca. ī. 4. Honec vetuerūt caſtracecidit. Pedo pepedi. Hora. ī pͦ ẜmo. Nam diſploſa ſonatquātū veſica pepedi. ab eo qd̓ eſt fido p̄teritū nō inueni.Uirg. in. 5. Enei. cōpoſitū ꝓtulit. Subſidūt vn̄ tumidūqꝫſub axe tonāti. Accipit tn̄ p̄teritū mutuo a ſedeo ſedes: ⁊facit ſedi: cudo fac̄ cūdi. ⁊ videt̉ Uir. ſic ꝓtuliſſe ī pͦ Enei.At pͥᵐ ſilicis ſcintillā excudit achates Suſcepitqꝫ ignē folijs. Excudit enī tā pn̄s qͣꝫ p̄teritū p̄t ītelligi: ſꝫ qꝛ ſuſcepitſubiūxit meliꝰ p̄terituꝫ ītelligit̉. Idqꝫ ēt Seruiꝰ in ꝯmēt.Enei. cōprobat his v̓bis. Excudit aut feriēdo eiecit: qꝛ cudere ē ferire. vn̄ ⁊ incus dr̄: qꝛ illic aliꝗd cudamꝰ .i. feriamius. Inuenit̉ ēt cudi apud antiquos. ¶ Sciēduꝫ āt ē ꝙeiꝰ frequē. cuſo cuſas ē: ex quo cōponit̉ īcuſo as. ⁊ recuſoas. ⁊ excuſo as. accuſo as. ſtrido autē fac̄ p̄terituꝫ ſtridi. Ado quoqꝫ v̓bo qd̓ ſimplex ē pͥme ꝯiugatiōis: cōpoſita cuꝫp̄pōne tertie ꝯiugatiōis ſūt ⁊ pͥmitiui ẜuāt p̄teritū ꝑfectuduplicātia di. qͣꝫuis penl̓. in illo ē. hēbat: vt do dedi: reddoreddidi: ꝓdo ꝓdidi: ꝑdo ꝑdidi. Credo quoqꝫ ab eo cōponit̉ qͣſi certū do: ⁊ vendo venūdo: ⁊ cōdo cōpoſitū a do. ⁊ex eo abſcōdo. itaqꝫ oīa idē p̄terituꝫ ꝑfectuꝫ ẜuāt credidi:vēdidi: cōdidi: abſcōdidi. Plautꝰ ī carbonaria ẜꝫ ipſā arāaurū abſcōdidi. fac̄ ēt abſcōdo abſcōdi. N. v̓o an̄ do. habētia o. in i. mutāt ī p̄terito ꝑfecto: ⁊ ſi an̄ n. u. vel i. hūerintamittūt .n. vt fundo fudi: ſcindo ſcidi. Uetuſtiſſimi tn̄ ētſcindi ꝓferebāt: qd̓ ſolū quoqꝫ ī vſu eē putat Aſinonius īarte quā ad ꝯſtātinū īperatorē ſcripſit: ſꝫ errat. nā Luca.in. 3. ſcidit ponit. Qua mare tellure ſubitis aut obruit vndis: Aut ſcidit ⁊ medias feci ſibi littora terras. Statiꝰ in.8. thebaidos. Oraqꝫ pectora viridē ſcidit horrida veſteꝫSꝫ afraniꝰ more antiquo dixit. In hoīe ſatis fortiter paulo vr̄as ſcicidiſtis colus. Neuiꝰ in teſticularia. Imo quosſcicidimꝰ cōſcīdā atqꝫ abijciā. Et vident̉ hi rōnabiliustuliſſe: ne minoꝝ ſit tēpoꝝ p̄teritū qͣꝫ pn̄s: qd̓ rariſſime inuenit̉. Findo quoqꝫ fidi fac̄: lꝫ ꝗdā fiſi dicēdū putauerūt.ſꝫ Uirg. ī. 8. Et media aduerſi liq̄facto tꝑa plūbo. Diffiditac multa porrectū extēdit arena. Cetera v̓o ẜuāt .n. vt pādo di. deſcēdo di. ſcādo di. accēdo di. Excipiunt̉ duplicantia pͥncipalē ſyllabā: q̄ nō ſolū o. in i. cōuertūt: ſꝫ ſyllabamaſſumūt: pēdo pepēdi: tēdo tetēdi: tūdo tutudi penl̓. a pleriſqꝫ cor. a ꝗbuſdā aūt ēt ꝓpter ſupradictā rōnē .i. ne vincat̉ in cōpoſitis ab eo tꝑibꝰ ſyllabarū a pn̄ti p̄teritū: ſꝫ ẜꝫmodernos tutudi cor. pe. in ſimplicitate ⁊ cōpoſitione: vtcōtudi. Cado quoqꝫ cecidi facit: ne ſi cadi dicamꝰ nomeneē putet̉. Cōpoſita tn̄ eiꝰ nō duplicāt penl̓. ſyllabā: vt extēdo extēdi. p̄ter q̄dā de ꝗbꝰ ſupra dixi vbi egi de gnībusformis p̄teriti ꝑfecti. Excipit̉ etiā diuido qd̓ diuiſi facit p̄teritū. Rudodis. cor. pͥmā. fac̄ tn̄ rudi o. in i. mutata. Frēdo frendis caret p̄terito ⁊ ſupino. ꝗdaꝫ tn̄ dicunt frendui.illa quidē q̄ a do. cōponunt̉ mutāt o. in i.Suplua cor. ⁊ aſſumūt iū: vt reddo redditū: credocreditū: perdo perditū: abſcondo abſcondituꝫ facit ⁊ abſconſum. Alia vero omnia do. in ſum cōuertunt: vt ludoluſuꝫ: rado raſuꝫ: cedo cēſum: defendo defenſum: tundo
ptis ⁊ſup. iō ꝯiugatuſuꝫ: cudo ſimiliter cuſum. Cado quoqꝫ caſum facit: catamē penl̓. ꝓdu. In omni enim ſupino ⁊ participio preteriti tꝑis ꝓducit̉ a. penl̓. ſyl. Exceptis datū: ⁊ ſtatū: ⁊ ſatū: ⁊ratū. Tēdo aūt facit tēſuꝫ: qd̓ ēt facit tētū: ⁊ vtrūqꝫ retīecū ſuis cōpoſitis: vt extēſuꝫ: ⁊ extētū: retētū: ⁊ retēſuꝫ. vioſtēdo ab eo cōpoſitū fac̄ oſtēſuꝫ ⁊ oſtētū. Oſtētū quodqn̄ mōſtrū ſignificat nomē ē ꝑticipiale: qn̄ ſcm̄ dcm̄ ⁊ viſuꝫ ab oſtēdo futura dictū. Excipiunt̉ q̄dā .ſ. ſtrido: ⁊ īuenit̉ ſtrido ⁊ ſtrideo tā 3ᵉ qͣꝫ ſcd̓e ꝯiugatiōis. Hora. Strididere ſecreta diuiſos aure ſuſurros. cor. pe. ꝓtulit. Stativ̓o eandē ꝓductā ꝓtulit in. 8. Nlil ſtridere domi. Pretertuꝫ eius ꝑfectū dꝫ ẜꝫ amalogiā in do. vel ī deo. deſinētiū⁊ penl̓. vel an̄penl̓. naͣl̓r lōgā habētiū in fi. termīari: vt rado raſi: rideo riſi. ſꝫ puto euphonie cā nō eē in vſu ſtriſi ſꝫſtridi: ⁊ caret ſupino. Sidodis. etiā caret p̄terito ⁊ ſupīo.p̄teritū .n. nō ē in vſu dubitationis vel alternitatis cā. debuit enī ſiſi eē: ſꝫ vtimur p̄terito v̓bi ſedeo .i. ſedi ꝓ eiꝰ p̄terito. vn̄ ſido ſidis ſedi dicimꝰ. Iterū vtimur ſupīo v̓bſedeo .ſ. ſeſſuꝫ ꝓ eiꝰ ſupīo: ⁊ dicimꝰ ſido ſedi ſeſſuꝫ ẜꝫ modernos. Pedo dis. pepedi ēt caret ſup̄. ẜꝫ vſū: ⁊ ꝓdu. pͥmpn̄tis pedo: ⁊ penul. p̄teriti. vn̄ ꝗdā. Heres poſt mortē pedet amore ſuo. ¶ Illd̓ ēt ſciēdū ꝙ n. an̄ do. hn̄tia q̄ amittūt .n. ī p̄terito amittūt eādē ī ſupīo ⁊ gemināt s. ſi ſit pen.breuis ī p̄terito: vt findo fidi fiſſū: ſcīdo ſcidi ſciſſū. ſi v̓oducat̉ vnū s. hꝫ vt fūdo fudi fuſū. Cōpoſita v̓o termīationes ſimpliciū ſequūt̉. Cedo ēt ceſſū ⁊ pādo pādi paſſū faciūt: qͣꝫuis ēt a patior ⁊ a pateo paſſum dicimꝰ. vn̄ expādodis. di. paſſū. vn̄ Uirg. ī. 3. At pr āchiſes paſſis d̓ littōe palmis. In theologia ī freq̄nti vſu ē expāſus ꝑ n. Un̄. Expāſis manibꝰ ī cruce: ſꝫ vitio ſcriptoꝝ hͦ corruptū puto. Dehͦ v̓bo edo ſcias ꝙ ſic̄ vl̓t Priſ. vnū anormalū īuenit̉ edes ē. Uetuſtiſſimi tn̄ edo edis edit dicebāt cor. ſyllaba pͥſupinū eiꝰ tā eſuꝫ qͣꝫ eſtū vſus exigit dici. Uirg. ī. 8. Et poſtibꝰ heſit adeſis. Cicero ꝓ cluētio. Clericꝰ potiꝰ comeſtūqͣꝫ epotū īuenias. Ex hoc ēt pꝫ ꝙ comedo qd̓ ē ꝯpoſitū acon. ⁊ edo. ⁊ mutat̉ n. ī m. ⁊ trāſit ad ſcd̓aꝫ ſyllabā comeſi⁊ comeſtū īuenit̉. Hic attēde ꝙ a cōedo coeſtū fit comeſo ſas. ⁊ īde cōeſatio ꝑ vnū m. ⁊ vnicū s. Edo āt anormalūfac̄ eſuꝫ vel eſtū: ſic̄ edo edis in eodē ſenſu: ⁊ tūc fac̄ īfinitiuꝰ edo es ē eē. Nam edere venit ab hoc v̓bo edo. edi.i. cōedo: qꝛ ſepe īuenit̉ regl̓are tertie ꝯiugatōis. Tn̄ edo.i. māifeſto fac̄ edidi: ⁊ tūc ꝯponit̉ a do. das. Itē ea q̄ ꝯponunt̉ a cado nō hn̄t ſup̄. p̄ter occido occaſū. Itē pī̄do pīſpiſtū fac̄. Itē rudo rudis rudi nō hꝫ ſupͣ. Et rudere ꝓprieaſinoꝝ: cuiꝰ pͥma corripit̉ vt dicā in ſuo loco: qͣꝫuis a Perſio ꝓducat̉ cā metrice nec̄itatis. Clamat: vt achaidē pecuaria rudere credas. ¶ De deſinentibus in go.an̄te r. ſi nō ſint a regēdo ſiue rego cōpoſita:In GC go ī ſi ꝯuertētia faciūt p̄teritū ꝑſcm̄: vt mego ſi. ſꝑgo ſi. tergo ſi. dr̄ ēt tergeo terges: v̓go v̓ſi: qd̓ rariin vſu eſt. alia v̓o in xi. ꝯuertūt go. pn̄tis ⁊ faciūt p̄teritūvt rego rexi. cīgo cinxi. tingo tinxi. ango anxi. pīgo pinxi.A regēdo cōpoſita qͣꝫuis in pn̄ti ſyncopā penl̓. patiant̉: tn̄in p̄terito ꝑfecto cā euphonie eā ſeruāt: vt ꝑgo ꝑrexi: ſuigo ſurrexi: porrigo porrexi. Naꝫ porrigo ⁊ corrigo ⁊ arrigo ē. in i. ꝯuertētia aptiſſime ẜuāt ẜꝫ ꝓportionē ſimplicisdeclinationē. Excipiunt̉ ſex: frāgo ago lego pango tangepungo: de ꝗbꝰ dicimꝰ ꝙ frāgo cū oībꝰ ſuis cōpoſitis facitfregi: vt cōfringo ꝯfregi: ꝑfringo ꝑfregi: ago etiā facit egcum ſuis cōpoſitis: vt exigo exegi: ſubigo ſubegi: prodigiprodegi: cogo coegi. ambigo ambegi: tn̄ antiqui dicebantambigui: dego facit degi. ⁊ ſic compoſita de frango ⁊ ageſequunt̉ ſimpliciū d̓clinationē: ⁊ ſic ſeruāt ſimpliciū preteritum: vt colligo collegi: relego relegi: quod differentiecauſa nō mutauit le. in li. qͣꝫuis etiaꝫ perago a. immutabileꝫ ſeruauit: ⁊ dego per ſyncopaꝫ e. euphonie cā protulit.