Druckschrift 
Catholicon
Seite
37r
Einzelbild herunterladen
 

De preteritis ⁊ ſuꝑ. tertie ꝯiu.ParsIII.

33

accubo accubas accubui. Et nūc quidē ſimplex eoꝝ .i. cūIbo cubas pͥme eſt cōiugationis. Uetuſtiſſimi tn̄ ⁊ hec oīaque in ui. diuiſas faciūt p̄teritū ꝑfectū in pͥma cōiugatione ⁊ etiā ẜm tertiam ſolebant declinare.vero in pſi. quidē terminātiū p̄teritū ꝑfeSuplNa ctuꝫ pſi. in ptū ꝯuertūt: vt ſcripſi ſcriptuꝫ:nupſi nuptū. In bi. v̓o aſſumūt tuꝫ: vt bibi bibituꝫ. lambilambitū. Et notādū ꝙ cuꝫ oīa in ſi. terminātia p̄teritūſicut ſupra oſtēdimꝰ in ſum. terminēt ſupinū: exceptis qͣrte ꝯiugatiōis v̓bis: hec quoqꝫ q̄ p. vel m. ante s. habuerintſi. in tu. cōuertūt: vt nupſi nuptū: ſcalpſi ſcalptū: dēpſi dēptum: ſumpſi ſumptuꝫ. In ꝗbus etiā p. euphonie cā īterponit̉ qd̓ etiā in p̄terito ꝗbuſdā placuit aſcribere. Hic attende ꝙ cūbo cūbis cuꝫ ſuis cōpoſitis: qꝛ ſimplex nō eſt īvſu facit in ui. diuiſas ⁊ in ſupino hꝫ i. breuē ante tum. vtdiſcunbo diſcubui diſcubitū: remota n. ⁊ addita tū. Inuenitur etiā increbuit defectiuū: qd̓ nō hꝫ pn̄s: qꝛ nō reperitur increbo increbis: vel increbeo īcrebes. Sed quidā dicunt ꝙ ſumitur pro p̄terito increpui. De deſinentibus in bor.deponētia mutāt bor in p̄ſuꝫ. ⁊ faciūt ſuꝑiIn bo. nū: vt labor lapſuꝫ. Nulla aūt alia cauſa eſtmutādi b. in p. an̄s. vel t. in pͥncipio ſyllabe poſitis niſi euphonie cā: quare mutat̉ b. in pͦ. vt ſcribo ſcripſi ſcriptū: nubo nupſi nuptū. De deſinētibus in co.n. antecedēte abiecta n. ⁊ o. in i. cōuerſa faciIn Co unt p̄teritū penul. quoqꝫ ꝓdu. vt vinco vici:cōuinco cōuici. Et qꝛ q. eſt ideꝫ elemētū qd̓ c. iō linquo facit liqui: ſicut vinco vici: abiecta .n. vt ſupra dictū ē in uo.diuiſas u. enī nō impedit .n. qꝛ perdit vim littere. De deſinentibus in ſco.deſinentia mutāt ſco. in ui. ſyllaba: niſi ſintIn CO inchoatiua. Illa enī carēt p̄terito ꝑfecto: vtquieſco quieui: paſco paui: creſco creui. Cerno etiā fac̄ creui: abſciſco abſciui: cōſueſco ꝯſueui vel cōſuetus ſuꝫ. Chariſius tn̄ etiā cōſueo ponit. Excipit̉ cōquiniſco conquexi:qd̓ in xi. deſinit. Eſt aūt cōquiniſco caput īclino. Excipiū.tur p̄terea eiuſdē terminationis cōpeſco cōpeſcui: diſpeſco diſpeſcui: qd̓ ponit Apuleius ī dialo. Quū etiā habitacula ſūma ab infimis tanta intercapedine faſtigij diſpeſcant pro diſtēt. Excipitur p̄terea diſco didici: poſco popeſci. ⁊ ex eis cōpoſita que ſil̓r faciūt p̄teritū: vt dediſco dedidici: depoſco depopoſci. Et notādū ꝙ ab inchoatiuoſciſco: cōpoſita pͥmitiui qd̓ ē ſcio habuerūt p̄teritū: Scd̓ꝫv̓o rectā ꝓportionē debēt eoꝝ quoqꝫ perfecta a ſcio ⁊ deſcio eē. Hic attēde ꝙ gliſco nō eſt inchoatiuuꝫ ⁊ deberetfacere gliſco gliui glitu: ſed nō inuenit̉ preteritū nec ſupinuꝫ in frequēti vſu. Oīa tn̄ que p̄teritū ꝑfectū in ui. ſyllatermināt adiectiua: frequēter īuenimꝰ per ſecūdas ⁊ tertias ꝑſonas ſyncopā penl̓. pati ſyllabe: cū ab u. loco conſonantis incipit: vt amaui amauiſti vel amaſti: amauimmauiſtis vel amaſtis: amauerūt vel amarunt. neo neuineuiſti vel neſti neuit: neuimus neuiſtis vel neſtis neuerunt vel nerūt. Ideo autē addimus in ui. adiectiua: qꝛ ſioſitione ſit u. cōſonās ſyncopā pati non pōt: vt lauo lauiauiſti: nō poſſumus dicere laſti nec pro lauiſtis laſtis: necpro lauerūt larūt. Similiter faueo faui fauiſti: nemo dicfaſti: nec pro fouiſti foſti: nec pro ſoluiſti ſolſti. Sed inuenio Horatiū auctoritate feciſſe cōciſionē in quibuſdam:qͣꝫuis poſitio verbi habeat u cōſonantē: vt moueo mouimouiſti mouit: ex quo ſūmoſſes poſuit Horatius pro ſūmouiſſes ī pͦ ſermonū. Hūc hoīeꝫ ſi velles tradere diſperiaꝫ ni ſūmoſſes. Iteꝫ cōmorit ꝓ cōmouerit. Ide Pora.ponit in. 2. ſermonū. At ille qui nec me cōmorit meliunon tangere clamo.eus in c

v̓o deſinētia vocali naͣl̓r lōga an̄te in xi. ſyllaIn CO pā faciūt p̄teritū: vt dico dixi: duco duxi. R.an̄te co. vnū īueni: parco qd̓ ⁊ peꝑci ⁊ parſi facit p̄teritūIco p̄terea penl̓. breui ꝓfert̉ in p̄ſenti. teſte Capro: ſed ꝓducit eā in p̄terito ꝑfecto: ⁊ mutat o. finalē in i. ico ici. vn̄de ictus. Lucanus tn̄ etiā in preſenti ꝓdu .i. penul. Ex uicorpus ꝓcellit ⁊ icit. Hoc tn̄ verbū non eſt in vſu: vt dixiſupra in cio: qꝛ dicit̉ icio vel ico. Hic attende ꝙ coquo coquis: qͣꝫuis habeat penul. breuē: ⁊ ſcribat̉ ꝑ q. nō ꝑ c. tn̄ videtur deſinere in co: qͣꝫtū ad ſonuꝫ: qꝛ u. amittit vim littere: facit p̄teritū quo. mutato in xi. coquo coxi.in ci. quidē terminantiū p̄terituꝫ in ctuꝫSū PlNA quertūt: vt vici victū: cōuici cōuictū. eandem ſeruāt regulā etiā liqui lictū: ⁊ ex eo cōpoſita ſil̓r qd̓nō eſt in uſu in ſimplicitate ad differētiā huius verbi linguo lingis: quod facit lictū. ſed cuꝫ cōpoſitis bene eſt invſu: vt reliqui relictū: dereliqui ctū. Nec mirū: quū poſtq. u. poſita vim littere amittat in ci. deſinētiū regulā ſeꝗQui v̓o in ui. ſyllabā ꝓferūt p̄teritū perfectū mutāt eā intū: ita ꝙ nihil aliud addit̉ vel mutat̉: ⁊ faciūt ſupinū: vtreꝗeui reꝗētū. vn̄ ꝑticipiū futuri tꝑis fit reꝗeturꝰ. Sueſco ui. ſuetū: qd̓ ēt hꝫ ſuppletionē ſuetꝰ ſum. Creſco creui.tū. aſciſco aſciui tū. deſciſco deſciui tū. noſco noui tū. Sil̓rex eo ꝯpoſitū: vt ignoſco ignoui tū. vn̄ ⁊ participiū futuritꝑis ignoturꝰ ē. Quidā tn̄ ꝯͣ regulā a pn̄ti hoc deriuatū ꝓtulerūt ignoſco ignoturꝰ. Nlotādū tn̄ ꝙ cogͦſco ui. notū. ⁊agnoſco. noui. notū. ī freq̄ntiori vſu faciūt ſupinū ꝓ o. penul. ꝓdu. quā vetuſtiſſimi ẜuabāt analogiā ſeq̄ntes i. cor.adhibētia. vn̄. Iuue. in. i. Agnitꝰ accipiet iubet a p̄cone vocari. Saluſtius tn̄ ẜm analogiā in. 2. hiſtoriaꝝ. Neqꝫ īermes ex prelio viros quēqͣꝫ agnotuꝝ. Patuinꝰ ẜm vtrūqꝫꝓtulit. In turba oreſci cognita agnota ē ſoror. Paſco paui ſeruauit in ſupino .ſ. ſolū paſtuꝫ. Cōpeſco cōpeſcui: d̓peſco depeſcui: poſco popoſci: ⁊ diſco didici a pn̄ti tꝑe faciūtſupinū mutatōe o in i. correptā ēt additione tum: ⁊ poſcopoſcitum: compeſco compeſcitum: diſco diſcitum: licꝫ infrequenti vſu nō ſint dicta ſupina. De deſinentibus in xi.ifiniētia p̄teritū ꝑfectū faciunt ſupinuꝫ ẜm ſuI¶ pradictā regulā: dixi dictū: duxi ductuꝫ. Peperci v̓o vel parſi parſuꝫ facit ſupinū ẜm in ſi terminantiuꝫ regulā. vn̄ ꝑſurꝰ ꝑticipiū futuri. Seneſco īchoatiuūeſt. nā poſitiuū eiꝰ ſeneo īuenit̉ in vſu cōi. A ſeneo igit̉ nōa ſeneſco fit p̄teritū ſenui. Saluſtiꝰ in pͥmo hiſtoriaꝝ. Niſi cum lira belli deſenuiſſet. Idē etiā Saluſtiꝰ participiūp̄teriti tꝑis ex eo protulit qͣꝫuis ſint neutra ī. 4. Oēs inꝗtꝗbus etas ſenecto corpore animus militaris erat. De ſupinis verboꝝ in ſcor deſinētiū teneas ita. Deponētia inſcor deſinētia in antepenl̓. ꝗdem ſyllaba a vel i. vel e. correptas naturaliter habētia faciunt ſupinū in ctū. ⁊ preteritū ſiue participiū in ctus: vt paciſcor pactū pactus: depaciſcor depactū. ꝓficiſcor ꝓfectuꝫ ꝓfectus. Expergiſcorv̓o qꝛ a pergo eſt experrectuꝫ facit: quod .ſ. pergo componitur ex pergo ⁊ rego qd̓ facit rectum. qͣꝫuis vetuſtiſſimietiam expergitus dicebant. Nanciſcor etiaꝫ nactuꝫ facitabſqꝫ n. ſicut ⁊ paugor pactū: fingor fictum: tangor tactūScienduꝫ ꝙ ſunt verba que ſeruant .n. in participijs p̄teriti ſiue ſupinis: vt iungor iunctus: pungor punctus: vincior ctus. fungor ctus. emungor ctus. extinguor extinctꝰ:tingor tinctus: plangor planctus: angor anctus: ꝙ autemcorripiūt antepenultimas paciſcor ⁊ naciſcor ⁊ ꝓficiſcor⁊ expergiſcor ex compoſitis ſiue primitiuis eoruꝫ poteſtdinoſci. Paciſcor depeciſcor proficiſcor a facio: expergiſcor a pergo gis. Nanciſcor v̓o a nancio eſt: qd̓ in vſu fuitvetuſtiſſimis. Excipiuntur defeciſcor defeſſum faciensſup̄. ⁊ ꝑticipiuꝫ p̄teriti tꝑis defeſſus. Nā ex eo qd̓ eſt defi-