Pars III. ¶ De ptīs ⁊ ſupīs tertie ꝯiuga.

38

IExcipiunt̉ a lego tria cōpoſita mutātia ſimplicis ſignificationē q̄ nō faciunt ī gi. ſꝫ ī xi. ⁊ ſic nō retinēt fimplicis p̄terituꝫ .ſ. negligo xi. ītelligo xi. qd̓ antiꝗ īterlego īterlexi ꝓferebāt: diligo dilexi. vn̄ v̓ſus. Gi lego n̄ mutat niſi di: neciunxeris īter. Pāgo āt qd̓ antiꝗ dicebāt pago ꝓ paciſcor ītribꝰ ſignificatiōibꝰ hꝫ tria p̄terita. Nā pāgo .i. cano facitpīxi: ⁊ tūc caret ſupīo. Pāgo .i. facio pactuꝫ facit pepigi. ⁊pāgo .i. iūgo facit ꝑegi. vn̄ cōpungo cōpegi: ⁊ īpungo īꝑegivn̄ v̓ſus. Pāxi dic̄ cecini: cōiungo dic bn̄ pegi. Quū pactūfacio dicito tūc pepigi. Tāgo tetigi fac̄: ſed ab eo cōpoſitanō duplicāt pͥmā ſyllabā vti ꝯtingo ꝯtigi: attingo attigi¶ In ꝗbꝰ notāduꝫ ꝙ penl̓. p̄teriti cor. pn̄tis v̓o ꝓdu. Prgo āt pupugi vel punxi facit: ſꝫ pupugi ꝑtinet ad ſtimuluꝫſeu punctionē. Punxi āt ad punctuꝫ qd̓ fit ī aliqͣ rōne. cūſuis āt cōpoſitis nō geminat niſi repungo qd̓ fac̄ repupugi: ⁊ expungo expunxi. Dicimꝰ āt qd̓ repungo repupugirepunxi: vt Capro videt̉. Quuꝫ .n. quis nō pupugit talioneꝫ .i. vicē a nobis redditā oſtēdimꝰ: repupugi dicimꝰ. qn̄v̓o de rōne vel kalēdatio loꝗmur repūxi dicimus. Itē ſitſupra dictuꝫ ē in uo. diuiſas in guo. ſyllabā terminātia: ſiue q̄ hn̄t u. an̄ o. ī eadē ſyllaba ſeruāt regulā ī go. terminetoꝝ: ſic̄ ⁊ que in quo finiunt̉ rōnē ſequunt̉ in co. deſinētum. vn̄ extīguo mutat guo. in xi. ⁊ fac̄ extīxi: cuiꝰ ſimpleſtinguo ī raro vſu ē. Sil̓r vnguo guo. in xi. mutat: ⁊ fac̄ vixi. ſꝫ hoc hꝫ u. tm̄ ī pͥma ꝑſona: in alijs nō ad dr̄iaꝫ hꝰ noīsvnguis. vn̄ a pͥma ꝑſona ꝗdā dicūt vnguētuꝫ: ⁊ alij a ſcd̓avngentuꝫ: ſꝫ cōiter ſcribit̉ ꝑ u. Tingo nō hꝫ u. tn̄ facit tinxi. Līguo lingis videt̉ hr̄e u. in pͥma ꝑſona: ſic̄ hoc nomligua ī alijs ꝑſonis nō hꝫ u. Clāgo clāgui etiā inueniturin ſi. faciētia p̄teritū per ſuꝫ ꝓferūt. MuSuPiNa cant enī i. in um. vt mergo merſi merſuꝫ:ſpargo ſparſi ſparſuꝫ: tergo vel tergeo terſi terſuꝫ. Alia v̓ooīa q̄ termināt in gi. vel in xi. p̄teritū faciūt ſupinuꝫ ī ctū.mutāt enī go. īctū. vt rego ctuꝫ. iungo ctuꝫ. tingo ctuꝫ. lego lectuꝫ: pungo ctuꝫ: ago ctuꝫ. Hic attēde ꝙ pāgo .i. cancpāxi caret ſupino. In alijs ſignificatiōibꝰ facit pactū. Frigo autē fringis frixi facit frictuꝫ ẜꝫ analogiā: ⁊ etiā frixū:figo figis fixi fixuꝫ facit. Frigeo aut friges ſcd̓e ꝯiugationis facit frigui: ⁊ caret ſupino ẜꝫ vſuꝫ. Abijciūt tn̄ in ſup̄n. euphonie cā. hec q̄ in penl̓. a. hn̄t vel i. in pn̄ti: vt frangofractuꝫ: pāgo pactuꝫ: tāgo tactuꝫ: fingo fictuꝫ: pingo pictūſtrīgo ſtrictū: ringo rictūu. Excipiunt̉ cīgo cīctu. tīgo tīctūſtingo ſtinxictū. Et ex eis cōpoſita ſuccīgo ſuccinctuꝫ. Extīguo qd̓ u. an̄ o. hꝫ ſicut ſuū ſimplex ꝑ totū extinctū. Ango quoqꝫ dr̄ie cā ẜuauit n. in ſupino anctū. nā ab ago actūfit. Sꝫ iſtud ſupi. anctū nō ē ī frequēti vſu: nec anctꝰ participiū. ꝗdā tn̄ etiā anxus eius participiū ꝓtulerūt: ⁊ oīa incōpoſitione ſeruant ītegras ſimplicis litteras in ſupinoqͣꝫuis ī alijs modis mutent̉. vt rego rectū. ꝑgo ⁊ porrigoꝑrectū ⁊ porrectuꝫ: ago actuꝫ: cogo coactū: abigo abactuꝫtāgo tactū: ꝯtīgo ꝯtactuꝫ: frāgo fractū: defringo defractūpāgo pactuꝫ: īpingo īpactuꝫ. Et poſſumꝰ hoc eſtimare diſferētie cā in pleriſqꝫ fieri ne ſi ꝑrictū ⁊ abictū ⁊ defricti⁊ īpictuꝫ diceremꝰ alias ſignificatiōes mōſtrare putarētur. Luca. in. 5. Impacte ceſſere fores .i. īpulſe. Ex dictispꝫ ꝙ ea que in ſimplicitate habent a. in p̄ſenti vel e. retinent eandē in ſupino facta cōpoſitiōe: vt frāgo fractū: cōfringo cōfractū. Itē rego rectū. porrigo porrectū. Patetetiā ꝙ cōpoſita p̄dicta ſeruāt ſupina ſuoꝝ ſimpliciū. Ambigo: dego ſatago: nō habēt ſupinū in frequēti vſu.¶ De deſinentibus in gor.deponētia mutāt eā ī ctū. ⁊ faciūt ſupinuꝫ:In go. vt fūgorctū. ¶ De deſinētibꝰ in hodeſinētia mutāt ho. in xi. ⁊ faciūt p̄teritū: vtIn Do pebo vexi ⁊ traho traxi. Et ẜm ſupradictaꝫregulā in xi. terminātiū p̄terituꝫ perfectuꝫ ꝑctuꝫ ꝓferūt

ega.ſup̄. mutāt enī xi. in ctum: vt vectum tractum.¶ De deſinentibus in lodefinentia p̄ſens per lui. exeunt in p̄terito o.In lO mutata ī ui. diuiſas: vt alo alui: colo colui: molo molui: cōſulo ꝯſului: occulo occului. Excipiunt̉ duplicātia l. q̄ ſi a muta īcipiāt gemināt in p̄terito pͥncipalē ſyllabā. ⁊ ſi nō ſeruāt vbiqꝫ eādē vocalē poſitā poſt mutaꝫ: vtpello pepulli: fallo fefelli. tollo tetuli: pro quo nūc in vſifrequēti eſt ſuſtuli. a tulo quoqꝫ qd̓ veteribꝰ ī vſu fuit tetuli dicebat̉. In cōpoſitiōe tn̄ gemināt pͥncipalē ſyllabā.vt refello refelli: cōpello cōpuli. ſuffero ēt facit ſuſtuli: ſꝫalia ſignificatione. Alia quoqꝫ eiuſdē terminatiōis o. in iꝯuertūt: vt vello velli: ſed ēt vulſi dicit̉: ⁊ in frequēti vſucello ceculi: qd̓ mō nō ē ī uſu: a quo deriuat̉ celtes ⁊ culpa.cū ſuis aūt cōpoſitis ē ī uſu: vt ꝑcello ꝑculi: excello vel excelleo exculi vl̓ excellui. Hic tn̄ attēde ꝙ excelleo les. eſtneutrū: ſed excello lis. actiuū: ſicut alo alis trāſit in ſecundaꝫ: ⁊ tunc eſt neutrū: vt coaleo les .i. creſco: ⁊ deberet facere excelleo les. p̄teritū in lui. vt caleo les. calui ẜꝫ ꝓpotionē ſecūde cōiugationis. Ab excello excellis dꝫ exculp̄teritū eſſe ſicut ꝑcello ꝑculi. ¶ Scias ēt ꝙ pſallo facitpſalli: pſallo pſallis facit pſalli: qd̓ īuenit̉ qͣrte ꝯiugatiōis:ſallio ſalliui in eodē ſenſu. De hoc tn̄ in qͣrta cōiugationedicam. Inuenit̉ etiam ſalio ſaliui vel ſalij vel ſalui.in tuꝫ ꝗdē exeūt q̄ naſcunt̉ ab vnā. l. hn̄tiSPINA bꝰ vt occulo occultū: colo cultū: ꝯſulo conſultū. ab alo āt tā altꝰ qͣꝫ alitꝰ dr̄: volo quoqꝫ anormalū volui fac̄ p̄teritū ex qͦ nomē ꝑticipiale naſcit̉ vultus: qūo excolo cultꝰ: ex occl̓o tus. Hic attēde ꝙ molo lis. nō hꝫ ſup̄in freq̄nti vſu ad dr̄iaꝫ hꝰ noīs multū. Poſſemꝰ tn̄ dicere molitū: ſic̄ volo volitū: qd̓ deberet facere vultū: ſic̄ pꝫꝑ nomē ꝑticipiale vultꝰ qd̓ ẜm Priſ. naſcit̉ ab eo: ⁊ tn̄ eſtiā in vſu apud theologos. Que v̓o duplicāt. l. ꝑ ſuꝫ faciūtſup̄. vt fallo falſuꝫ: pello pulſuꝫ: vello vulſū excello excelſuꝫ: ꝑcello ꝑculſuꝫ: ſallo ſalli ſalſuꝫ: a pſallo pſallis ſupinūnō īueni. a tollo ēt deficit ſup̄. ſed ꝓ eo vtimur ſublatuꝫ.refello ēt nō hꝫ ſup̄. Hic attēde ꝙ ea q̄ naſcunt̉ ab vnā. l.hn̄tibꝰ mutāt o. in tum: vt colo cultū. Et mutat̉ aliqn̄ vocalis pn̄tis in u. in ſup̄. Que v̓o naſcunt̉ a duas. l. hn̄tibmutāt lo in ſum: vt pello pulſuꝫ: ⁊ mutāt ēt aliqn̄ vocalēpn̄tis in u. in ſupino: vt patuit. ¶ De deſinētibꝰ in mo.IN Nō in pſi ꝯuerſa ꝓferūt p̄teritū: vt ſumo ſumdeſinētia ſi vocalis longa antecedat mo:ropſi: ꝓmo prompſi: demo dempſi. como pſi. Hec aūt in tūꝯuertētia faciūt ſup̄. vt ſumo pͥſi. ptū. ꝓmo ꝓmpſi promptū: demo dempſi ptū. como cōpſiptu. alia v̓o deſinentiain mo. an̄te vocali naͣliter breui ꝑ ui. diuiſas exeūt in p̄terito: vt vomo vomui: gemo gemui: fremo fremui: tremotremui: ⁊ mutāt o. in ui. diuiſas. Excipiunt̉ emo emi. ⁊ p̄mo p̄ſſi. ⁊ in ui. ꝗdē diuiſas terminantiū ſupīa fiunt ui. intum cōuerſis cor. penul. quō in oībus q̄ ex huiuſcemodip̄teritis naſcētia .i. hn̄t an̄tuꝫ: vt vomui mituꝫ: gemui gemituꝫ: fremui mitū. tremui mitū. Emi v̓o emptū fac̄ qd̓iō aſſūpſit pͦ. qꝛ nō pōt m. an̄ tum ſine p. īueniri euphoniecā: vt ſumptꝰ ꝯptus ꝓmptꝰ. Preſſi ẜm in ſi terminantiuꝫregulaꝫ i. in um ꝯuertēs facit ſup̄. vt preſſi preſſum.o. vel g. antecedentibus per ui. diuiſas faci¶ De deſinentibus in noIn No unt preteritum: vt pono poſui: ⁊ ab eo cōpoſita: vt ſuppono ſui: compono ſui. Antiqui tamen ⁊ ponuprotuliſſe inueniunt̉: gigno genui facit p̄terituꝫ: pro quogeno vetuſtiſſimi inueniuntur ꝓtuliſſe: cuius infinitiuūpaſſiuum. Lucretius in. 3. protulit geni. a canendo quoqꝫ cōpoſita ſil̓iter preterituꝫ ꝑfectuꝫ in ui. diuiſas faciūtſuccino cinui. occinui. Quidā tn̄ ⁊ occano occanui ꝓtulerunt. Cano autē in ſimplicitate geminat p̄terituꝫ ⁊ facit