g III. ¶ De preteritis ⁊ ſuꝑ. tetie ꝯiu-
Parcupiui vel cōcupij. Uetuſtiſſimi aūt ⁊ etiā ẜm quartā cōiugationē ſolebāt ꝓferre hoc v̓bū. Lucretius. Effringerevt arta nature Priamus terraꝝ clauſtra cupiret. In ui.diuiſas faciēs p̄teritū vnū īuenio ſupradicte terminatōisrapio pui. ⁊ ex eo cōpoſita eripio pui. ſurripio pui. Nā ſurpui ꝑ ſyncopā ri. ꝓtulerunt ꝗdā poetaꝝ. Un̄ Hora. in. 4carminum. Que me ſurpuerat. Sapio taꝫ ſapiui vel ſapuqͣꝫ ſapui ꝓtuliſſe auctores inueniunt̉. Supi. aūt a cupiui⁊ ſapiui ẜm ſupradictā analogiā mutata ui. in tuꝫ. vt cupitū ⁊ ſapitū facit penul. ꝓdu. ad modū qͣrte. Facit etiaꝫ ſavitū penul. cor. inqͣꝫtum deſcēdit ab hoc p̄terito ſapui.¶ De deſinentibus in riovnū inuenit̉ .ſ. pario peperi. Uetuſtiſſimi tn̄In rlo pm quartā ꝯiuga. hoc ꝓtaliſſe inueniūtur.Ennius. Qua parire ſolet genꝰ pēnis ꝯdecoratū. Sꝫ Terētius in phormione. Neqꝫ parere iā diu hoc ꝑ etatē pōt.Eſa. 66. Qui alios parere facio: ſupinū partū debet eē. vn̄⁊ partꝰ ⁊ parturio meditatiuū. Sꝫ vide ꝙ antiꝗ dicebantparitū. vn̄ pariturus ra. ruꝫ. Statiꝰ in. 12. thebaidos. Atqꝫhoſti veniat paritura marito. Cū ſuis cōpoſitis aūt reditad qͣrtā ꝯiugationē: ⁊ facit p̄teritū in ui. diuiſas: vt aperioaperui aꝑtū: ⁊ ſcribit̉ ꝑ vnū pͦ. ſubtrahit̉ .n. ſic̄ b. de oꝑio: p̄ter reperio repperi. cōperio cōperi: ⁊ cū oībꝰ cōpoſitis hꝫr. an̄tuꝫ in ſupino: vt aperio aꝑtū: cōperui cōpertū.¶ De deſinentibus in rior.In flo. ẜm tertiā qͣꝫ ẜm quartā ꝯiugationē declideſinētia deponētia vt orior ⁊ morior: taꝫnauerūt auctores: orior oreris vel oriris: morior reris velriris. Un̄ Lucanus in. 4. Nō gratis morit̉ iugulo ꝗ ꝓuocat hoſtē. Lucius in. 3. Cōturbare aīam potis eſt quicūqꝫmorit̉. Eoꝝ ſupina ortum ⁊ moritū ſunt qͣꝫuis oriturus ⁊orturus inueniant̉ participia futuri tꝑis: ſed p̄teriti ortusnō oritus dr̄. Hora. ep̄i. li. 2. Nil orituꝝ alias nil ortū talefatētes. Amorior quoqꝫ notādum ꝙ cum moriturus ẜmānalogiam facit futuꝝ participiū. mortuus tn̄ facit p̄teritum geminatau. qd̓ in nullo alio ꝑticipio īuenies ꝓ mortus vel moritus: qd̓ ꝓportio magis exigebat. Hic attēdeꝙ orior oriris nūc eſt qͣrte ꝯiugatiōis: ſed adhuc tenet detertia ꝯiugatiōe. orit̉ penul. cor. Eccle. i. Orit̉ ſol ⁊ occidit.⁊ participiū p̄teriti tꝑis ortus ſuꝫ: ⁊ in ſup̄. ortuꝫ: qd̓ īuenit̉etiā oritu: inde oriturus. Morior aūt oliꝫ fuit qͣrte ⁊ etiātertie ꝯiugatiōis: ſꝫ nūc tm̄ tertie apud modernos: fac̄ tn̄irregulariter mortuus: ſꝫ ſupinū morituꝫ: īde moriturus.Potior aūt facit potitꝰ: qd̓ olim fuit tertie ꝯiugatiōis.¶ De deſinentibus in tio.In tio deſinensᵖſi facit p̄teritū geminataO ſ. quatio qͣſſi: qd̓ teſte Chariſio in vſu nō eſt. Percutio cuſſi. īcutio cuſſi. ſupinū ẜm regulā in ſi terminātiū p̄teritū ꝑfectū in ſuꝫ. exit .ſi. mutatain ſuꝫ. quaſſuꝫ. vn̄ frequētatiuū qͣſſo ſas. ſil̓r ꝑcuſſuꝫ īcuſſum. Nā vſſi vſtū ⁊ torſi tortū vel torſuꝫ: ⁊ etiā geſſi geſtūexcipiunt̉: ⁊ q̄ qͣrte ꝯiugatiōis in fi. termināt p̄terituꝫ ꝑfectū: vt fartio farſi fartu. haurio hauſi hauſtuꝫ. ſartio ſarſiſartum. P. vero ante ſi poſita: ſicut ſupra dictum eſt. perptum facit ſup̄. vt demo. pſi. ptum. promo ꝓmpſi promptum. nubo nupſi nuptum.¶ De deſinentibus in tior.deponēs tā tertie qͣꝫ qͣrte ꝯiugatiōis vnuꝫIn llO. inuenit̉ .ſ. potior ris. Uirgi. in. 3. Enei. Fasoē abrūpit: polidoꝝ obtrūcat ⁊ auro Ui potit̉. Scd̓m tertiam ꝯiugationem cor. penul. Lucilius v̓o in. 5. Deficit alma ceres: nec plebes pane potit̉. ẜm quartā ꝯiugationeꝫꝓductam ꝓtulit penul. Infinitum tn̄ ẜm quartam ſemꝑinuenit̉ ſupinum in ituꝫ deſinere penl̓. ꝓdu. potituꝫ. nūcaūt eſt tm̄ quarte coniugationis.¶ De deſinentibus in uō diuiſas.
is ⁊ ſup. ic1ꝯiug.C1quacūqꝫ an̄cedēte ꝯſonāte deIn uo diuiſas ſinētia mutant o in i. vtacuoacui. imbo bui. ſpūo pui. metuo tui. arguo gui. Excipiūturſtruo ſtruxi. fluo fluxi. pluo pluui: ſꝫ ꝑ ſyncopā ẜꝫ vſuꝫ ꝓfert̉ plui. Ungo aūt coquo ⁊ linquo. nō vident̉ in ui. diuiſas terminare. in quibꝰ u. vim lr̄e amittit. vn̄ in guo ꝗdeſyl. terminātia huiuſcemodi ſeruāt regulā in gō terminitoꝝ: ſic̄ ⁊ q̄ in quo finiunt̉ rōnē ſequunt̉ in co deſinētiuꝫDicimꝰ igit̉ vnguo vnxi. lingo linxi. pingo pinxi. ⁊ linqueliqui. ⁊ vinco vici. Iūgo quoqꝫ iūxi: vn̄ ⁊ iunx: ſicut a duxdux. extīguo ēt extinxi: cuiꝰ ſimplex ſtingo raro eſt ī vſuSūplNauertūt ⁊ ꝓducūt u. penul. vt acui acuiūin uo. diuiſas terminātiū i. p̄teriti in tunimbui imbutuꝫ. annui annutuꝫ. argui argutuꝫ. vn̄ ⁊ participiuꝫ argutꝰ: ⁊ futuꝝ arguturus: ⁊ deriuatiuū ex hoc vebo argutor taris. Inuenit̉ tn̄ in vſu etiā arguiturus ꝓ arguturus. Excipit̉ rutuꝫ vel ruitū: qd̓ u. corripuit: vel qd̓ẜuauit. Nā ẜm futuri participiū .i. ruiturus debet ruituꝫeſſe. Scd̓m p̄teriti v̓o participiuꝫ debet rutuꝫ dici penulcor. a ſpūo ⁊ metuo ⁊ pluo ẜm analogiā ſputū ⁊ metutumvel metuitū ⁊ plutuꝫ a pluui: velut adiutuꝫ ab adiuui deberet facere: ſed in vſu ea nō īueni. Alia v̓o ſupradicte teminatiōis verba extremam ſyllabam p̄teriti in ctum cōuertūt: vt ſtruo ſtruxi ſtructum. vnguo vnxi vnctum. linquo liqui lictuꝫ: excipit̉ fluxū qd̓ ſeruauit x. in ſupino: itadicit Priſ. Hic attēde ꝙ ẜm modernos deſinētia in ui. d̓uiſas faciūt ſupinum i. p̄teriti mutata in tum: vt acui acutum: p̄ter ruo rui ruituꝫ. Sed in compoſitiōe amittit i. inſupino: vt obrutum erutum dirutū penul. cor. Struo aūtfacit ſtruxi ſtructū. fluo fluxi fluxū. vel ẜm antiquos fluitū. vn̄ fluito. tas ⁊ fluctꝰ. ctus. ctui. ip̄e motꝰ aquaꝝ. Plucplui plutū. cōpluo cōplui cōplutū. vn̄ pars terre cōplutaeſt. Fruor aūt facit fructꝰ ſiue fruitꝰ. Metuo caret fupinō ẜm vſuꝫ. Spuo aūt ſpui facit ſputū: ⁊ nuo nui nutum:vt vult Pug. ¶ De deſinentibus in quordeponentia mutant eam in cu. ⁊ aſſumēIn quo⁊tia tum faciunt ſupinum. vt loquor locutum. ſequor ſecutum.¶ De deſinentibus in uo.u. loco cōſonantis poſita in l. ꝗdeꝫ deſinenteIn uO penul. o. extremā in i. cōuertunt ⁊ faciūt p̄teritum: vt ſoluo ſolui: caluo calui. Unde Saluſtiꝰ in ⁊. hiſto. infinitū paſſiuuꝫ ꝓtulit calui pro decepiſti. vocali v̓onatural̓r longa uo. ancedente. uo. in xi. cōuertit̉ in p̄terito perfecto: vt viuo vixi. Supinū i. in tū. ꝯuertentia faciunt. u. neceſſario in vocalē redeūte: vt ſolui ſolutū: voluivolūtū: ſic deberet etiā calui calutuꝫ facere: qd̓ tn̄ in vſinō inueni: ⁊ puto calūniā ex hoc eē deriuatū: vixi autemin xi. terminātiuꝫ regulā ſeruat in ſupino: mutat enī xi. inctuꝫ. vt vixi victū. ¶ De deſinentibus in boverba vocali lōga anteIn bo deſinentia cedente bo. in pſ̄ conuetentia faciunt preteritum: vt ſcribo ſcripſi: nubo nupliNlunquā enim b. antes. in principio ſyllabe poteſt inueniri: ſed p. vt pſeudulus ipſe. Alia vero o. in i. mutant irpreterito: vt bibo bibi. Ouidius in. 7. metamorphoſeosUbera que ebiberant auidi lactantia nati. Lambo quoqꝫ lambi facit: Lucilius in. 23. Iocundaſqꝫ puer qui lamberat ore placentes. Inuenitur auteꝫ in libro Iudi. cap6. lambuerint. Quod auctoritati aſcribimus: vel potiucredo ꝙ lr̄a ſcriptoꝝ vitio ſit corrupta: ⁊ vera littera ſilambuerint. Sil̓r ſcabo facit ſcabi. Luciliꝰ in. 9. Scabrat vt porcus contritus arbore coſtis. Excipit̉ cumhocrſuis cōpoſitis: qꝛ ſimplex nō eſt in vſu ſiue prime ſiue teſtie ꝯiugatiōis: vt incūbo incūbis: quod etiā incubobas.profert̉: qꝛ incubui facit preteritū. Accumbo accubis: vl