¶ De formatiōe caˢqꝫ noīaParsIII.

gtūs ntō. in er igitur tm̄ deſinētia ancipitē habēt regulaꝫgenitiui. in alijs enī abūdat: vt lucifer luciferi: armigerarmigeri: ꝓſper ri. in alijs nō abundat: ſꝫ pares hꝫ ſyllabas:vt menāder dri. ſacer ſacri: magiſter magiſtri.¶ De datiuo ⁊ abltō ſcd̓e declinationis.⁊ abltūs ſingularis ſcd̓e declinationisOalluus fit agtō mutatiōe extreme i. in o. ꝓdu.vt huiꝰ luciferi: huic ⁊ ab hoc lucifero. Eſt tn̄ qn̄ etiā dtōgreco in noībꝰ in eus faciētibꝰ ntm̄ vti ſolebant antiqui.Uirg. ī buc. Orphi caliopalino formoſus apollo. ¶ Et orſcire in hac declinatiōe ꝙ oēs obliqui caſus tā ſingularesqͣꝫ pl̓ales eūdē numerū ſyllabarū ſeruāt quē gtūs ſingularis abſqꝫ gtō plurali: qꝛ vna ſyllaba vult ſuꝑare niſi percōciſionē ꝓferat̉: vt deū ꝓ deoꝝ: duū pro duoꝝ. vn̄ dij ⁊dijs cū pro monoſyllabis ponunt̉ ꝑ ſynereſim ſūt accipieda e. ⁊ i. in vnā ſyllabā: veteres enī i. finalē q̄ ē longa ꝑ ei.diphthōgū ſcribebāt. Lōgas aūt vocales vetuſtiſſimi ētgeminare ſolebāt. Que v̓o ẜm analogiā ꝓferunt̉ .i. dei ⁊deis diſſyllaba ſūt. Luca. in. 2. O vtinā celiqꝫ dies herebiqꝫ liberet. Idē accidit in ꝓnoīe ei. ⁊ eis. ij. ⁊ ijs. Ex ꝗbillud apparet ꝙ vetuſtiſſimi: vt ſupra diximꝰ ꝓ vna longa vocali ſolebāt duas breues ſcribere. Ecce enī veſtigiūantiꝗtatis in his adhuc ſeruat̉: cū due ij. ꝓ vna lōga ponātur tā in ſupradicti noīs qͣꝫ ꝓnoīs trinis caſibꝰ: vt hi dij:his dijs. ⁊ ab his dijs. ij. ijs. ⁊ ab ijs. Nā ſi dicas dei deis adeis. ei eis ab eis diſſyllaba ſūt ſicut oſtēdimꝰ. Puto aūtꝙ in his quoqꝫ dr̄ie cā ſeruata ē gemīatio .i. ne ſi di. ⁊ dis.⁊ i. ⁊ is. dicamꝰ dubitatio fiat ſignificatiōis. Nā di. ⁊ disp̄pōnes ſūt: ⁊ i. ⁊ is. ſūt v̓ba. itaqꝫ ī cōpoſitione idē ⁊ iſdē ꝑvnū i. ſcripſiſſe: qꝛ nulla cōfuſio ſit ſignificatiōis. īueniutur ꝓ eidē ⁊ eiſdē. ¶ De actō ſcd̓e declinatiōis.Accuſatiuusquoqa gtō fit mutatiōe i. in um.V vt huius p̓ami hūc p̓amū: thydeithydeū. In huiuſcemodi tn̄ noībꝰ .i. in eus deſinētibꝰ greco magis actō vtunt̉ auctores. Uirg. in. 8. Enei. Et amicūcrethea muſis crethea muſarū comitē. inuenit̉ tn̄ in vſuetiā inum actūs huiuſcemodi noīuꝫ. Cice. de naͣ deoꝝ intheſeū ipolitū. ¶ Et ſcias ꝙ oēs obliꝗ caſus ſequūt̉ gtm̄vtūs tn̄ ſequit̉ ntm̄ ſuū. ¶ De vtō ſecūde declinatiōis.UocatiuuS ptūs ſil̓is ē ei: vt h̓ lucifer: o lucifer:ſcd̓e declīatiōis qn̄ ī r. vel īm. finit̉hͦ tēplū: o tēplū. Uir. tn̄ paulo ante tīber ntm̄ ꝓtulit: moxvocatiuū timbre poſuit in. io. Daucia laride tīberqꝫ ſimilima ꝓles. Nā tibi timbre caput euādrius abſtulit enſis.Sed nō eſt hic vtūs antō in er deſinēte: ſed in us accipiēdus hic timbrus: o timbre. Solēt enī poete huiuſcemodinoīa ſepe tā in er qͣꝫ in us ꝓferre: teucer teucrus: euādereuādrus. Uirg. in. io. Pallas euāder in ipſiꝰ oīa ſunt oculis. Idē in. 9. Tunc rex euādrus romane conditor arcis.¶ Notādū tn̄ ꝙ Plautus a puer ntō: vtō puere dixit inmercatiōe. Egomet memor tu puere abi hinc intꝰ otiusIdē in gurguliōe. Cedo puere ſinū qd̓ facturus iā es. Iōſcies ꝙ ꝗbuſdā a ntō puerus rectiꝰ eſſe videt̉. Si vero ineus deſinitntūs magis grecū ſeruamꝰ vtūm. Hora. in. i.ſermonū. Pāthee rector thebarū. Probo tn̄ ⁊ alijs artiūſcriptoribꝰ: ⁊ o pēthee poſſe dici ẜm latinā analogiā placet: qd̓ in uſu nō inueni. In us v̓o terminātia ſi ſint ꝓpriai. ante us habētia abiecta vs faciūt vtm̄ in i. vt hic virgilius o virgili. Hec tn̄ eandē in e. ꝓferebāt antiꝗſſimio virgilie: o mercurie dicētes. Iuniores aūt breuitate gaudentes ꝑ abſciſionē extreme littere ꝓtulerūt ꝓ virgilie v̓gili: ꝓ mercurie mercuri: Hora. in. i. car. Hercuri facundenepos athlātis. vn̄ accētus ꝑfecti vocatiui in his ſeruat̉.Si enī in his nō eſſet abſciſio debuerūt in huiuſcemodivocatiuis .i. qui in i. de ſinūt penul. corripere ⁊ an̄penulti.ecuere: vt virgili: mercuri: martyri: qd̓ minime licet. nam

¶ De formatiōe caſuuꝫ noīs30penul. acuimus. In abſciſiōibus eniꝫ ſi ea vocalis in quaeſt accētus ītegra manet: ſeruat ⁊ accētuꝫ ītegruꝫ: vt audiuit audit: noſtras noſtratis: illice illic. De pompei ⁊ vultei ⁊ gai: ⁊ ſil̓ibus vocatiuis: qui i. loco cōſonātis an̄ us habēt in ntō: dubitatur vtꝝ .i. extrema ꝓ vocali an ꝓ cōſonāte ſit accipiēda. Dico ꝙ ꝓ ꝯſonāte ē accipiēda quō inalijs caſibꝰ: qd̓ magis more antiquo rōnabiliꝰ eſſe videtur. nā ſolebāt illi nō ſolū in pͥncipio: ſed etiā in fine ſyllabe ponere .i. loco cōſonātis: idqꝫ in vetuſtiſſimis inueniesſcripturis quotiēs īter duas vocales ponit̉ i. vt eius: pōpeius: vulteius: gaius: qd̓ etiā oēs qui de littera curioſiusſcripſerūt affirmāt. necnō etiā metra oſtēdūt qd̓ dicimꝰ:⁊ regule ipſius rō in ſupradicto vtō. Oīs enī vtūs in i. deſinēs vna ſyllaba minor eē dꝫ ntō: vt ſaluſtius ſti. Ergo ſipōpeius ⁊ vulteius triſſyllaba ſunt in ntō: neceſſario diſſyllaba eſſe debēt: quod nō poteſt fieri niſi i. loco cōſonātis accipiat̉. vn̄ illud quoqꝫ poſſumus ſcire ꝙ bn̄ qn̄qꝫ cuipro monoſyllabo accipiūt metrici ⁊ huic. Oīs enī gtus inius deſinēs vna ſyllaba vult ſuperare ſuū datiuū: vt illeillius illi: alter alterius alteri. Alius quoqꝫ ꝑ duas ij. debuit eſſe gtūs cauſa datiui qui eſt alij. Sꝫ vel hiatꝰ cauſavel qꝛ īter duas vocales i. vocalis eē nō poterat. vnū tm̄i. habuit. Otūs aūt loco ꝯſonātis eā accipi ꝓhibebat: qm̄ipſe duplicat vocalē ⁊ credo dr̄ie cā ne ali v̓bū īfinituꝫ eēputaret. Uetuſtiſſimi tn̄ ſil̓eꝫ gtm̄ ntō poſſuiſſe īueniūt̉:ſed accētū differt: ꝗppe circūflectit̉ in gtō penul. Ceciliusin ꝗnto. Nullius aliꝰ rei niſi amicitie eoꝝ cā. Ei quoqꝫ cūrōnabil̓r monaſyllabū eē deberet cū gtus eiꝰ ſit diſſyllabus ꝑ diereſim a poetis ꝓferre īuenit dr̄ie cā: ne ſi monaſyllabū ſit interiectio eē putet̉. vn̄ Uirg. in. 2. Enei. Ei mihi qualis erat qͣꝫtū mutatus ab illo .ſ. hectore: ꝙ aūt pomipei ⁊ vultei ⁊ gai ⁊ ſil̓ia .i. finalē ⁊ an̄ eā vocalē ꝓ vna ſyllaba hn̄t vſus quoqꝫ ꝯfirmat. Poratiꝰ in pͥmo epl̓arū. Dirus ait vultei nimis attentuſqꝫ videris. vultei diſſyllabūaccipit ẜm analogiā. Alia v̓o noīa in us deſinētia maſculinaſſeu feminina ꝯuerſa us in e. faciūt vtm̄: vt h̓ pͥamus. op̓amē. hic pius opie. Excipit̉ vnū qd̓ tā in e. qͣꝫ in i. fac̄ vocatiuū: qͣꝫuis ſit appellatiuū. o filie. o fili. Eſt tamē qn̄ ntōquoqꝫ inus termināte ꝓ vtō: ſiue metri ſiue euphonie cāvtunt̉. Uirgi. in. 8. Corniger heſperiduꝫ fluuiꝰ regnatoraqͣrū. Lucanꝰ in. 2. Degener o ppl̓s vix ſecula lōga decorū Sic meruiſſe viris. Quotidie ēt eccleſia cātat. Sanctus ſctūs ſctūs dn̄s deꝰ ſabaoth pro ſancte ⁊ dee ⁊ dn̄e.Item agnus dei ꝓ agne. ¶ De ntō ⁊ vtō plurali.⁊ vocatiuus pluralis ſcd̓e deNominatiuus glinationis tā maſ. qͣꝫ fe. ge. ini. finit̉ ⁊ eſt ſil̓is gtō ſingulari: vt huiꝰ docti: hi ⁊ o. docti.In neutris v̓o extremā i. gtī ſingularis mutātes in a breuem facimꝰ ntm̄ ⁊ actm̄ ⁊ vtm̄ pl̓alē: vt hꝰ tēpli hec tēple⁊ o tēpla: hꝰ muni. hec ⁊ o munia. ⁊ ſic de alijs. Alij v̓o caius plurales in tribꝰ generibꝰ cōeꝫ poſſidēt regulā.¶ De genitiuo plurali.Et genitiuū. ſil̓r ab ablatiuo ſingl̓ari aſſumēꝗdē pluralis fit in omni genereterū: vt ab hoc viro hoꝝ viroꝝ ab hac platano haꝝ platanoꝝ: ⁊ ab hoc tēplo hoꝝ tēploꝝ. Inueniunt̉ tn̄ ꝑ ꝯciſionē medie ſyllabe maſculinoꝝ plerūqꝫ noīuꝫ q̄ neutra nōhn̄t hunc caſum ꝓferentes maxīe poete. Eſt aūt ēt apudveteres ꝓſam ſcribētes idem īuenire ſed raro. Uirg. in. i.Enei. It celo clamor virū ſtridorqꝫ rudētū. viꝝ ꝓ viroꝝdixit. Inuenit̉ ēt medumiū ꝓ medumioꝝ: deū ꝓ deoꝝdiuū ꝓ diuoꝝ: duū ꝓ duoꝝ. numū ꝓ numoꝝ. libeꝝ ꝓ liberoꝝ. iugeꝝ ꝓ iugeroꝝ. dr̄ tn̄ hic ⁊ hec iuger iugeris. vn̄Iuuenalis in. 3. Iugeribus paucis lumbos donare clientis. Qd̓ etiā in ꝓnoībꝰ quoqꝫ fecerunt antiꝗ: meū ꝓ meorū: tuū ꝓ tuoꝝ: noſtrū pro noſtroꝝ dicentes.