De accen. prepōnū ⁊ aduer.ParsII.
centu quo deinde ⁊ alia cōpoſita ab īde: qꝛ iaꝫ in maiorivolumine Priſ. declarauit: ꝙ in hoc vno ad uerbio inde.hoc ſolemꝰ facere: ꝙ .ſ. ab eo cōpoſita ⁊ p̄pōne habēte penul. lōgā antepenl̓. more grecoꝝ cā dr̄ie acuūt. ſꝫ ſub vnoaccētū debēt ꝓferri acuto poſito qn̄qꝫ ſuꝑ an̄pe. ſi penulſit breuis: vt deprope. qn̄qꝫ ſuꝑ penl̓. ſi penul. ſit lōga poſitione: vt delōge: deſurſuꝫ: deintꝰ: ⁊ ſic de ꝯſil̓ibꝰ. Cōpoſita etiā ab hoc aduerbio quū acuūt an̄penul. ſꝫ nō cā dr̄ievel diſtinctiōis: ſicut cōpoſita ab inde: ſꝫ potiꝰ ꝓpter encleſim vel ꝯſortiū: ſic̄ pleniꝰ oſtēſuꝫ eſt ſupra in īpedimēto encleſis. Diſtinctio etiā impedit regulas gn̄ales naͣlisaccētus: qn̄qꝫ in īfinitis noībꝰ ⁊ aduerbijs: q̄ īterrogationem ⁊ relationē habēt. Sil̓r in p̄pōnibꝰ ⁊ cōiūctionibusde ꝗbus taliter eſt notādū. Oē īterrogatiuū īterrogatiuepoſitū ſeruat naͣlē accētū: vt ꝗs. acuit̉ enī ꝗs: ſꝫ qui circunflectitur. Similiter qualis interrogatiue poſituꝫ circunflectit pͥmā. Idē cōtingit qn̄ īterrogatiua ponunt̉ infinite: qꝛ ſeruāt naͣlē accētu. ¶ Sꝫ circa hoc īfinitū ꝗ ſciēdū⁊ ꝙ hꝫ duplicem īfinitatē. Nā qn̄qꝫ eꝗpollet huic īfinitoꝗs: vt neſcio ꝗ currat .i. ꝗs: ⁊ tūc circūflectit̉. Qn̄qꝫ auteꝫreꝗͥrit duo v̓ba: vt qui īterficiet tyrānū p̄miuꝫ accipiet .i.quicūqꝫ: ⁊ tūc hꝫ accētū ꝯͣriū īterrogationi .i. grauē. Ideꝫet de ꝯſil̓ibus īfinitis dicēdū: vt qͣlis: quātus: qualiter: ⁊quātū: ⁊c̄. Et ſeruet̉ idē tā in ntō qͣꝫ in obliꝗs: quū aūt hointerrogatiua ponunt̉ relatiue: diſtinguendū eſt: qꝛ ſi ponunt̉ in ꝯtextu .i. in eadē clauſula cū ſuo antecedēte grauant̉ ꝑ oēs ſyllabas: ⁊ hoc eſt in locutiōe poni: vt hō ꝗ currit mouet̉: ⁊ qͣliter legit ſortes legit plato. Si v̓o ꝑ ſe ponant̉ .i. extra ꝯtextū: hoc eſt in alia clauſula: tūc acuunt inilla ſyllaba ad quā ꝑtinet irregularis accentus: vt ſortescurrit ꝗ mouet̉ .i. ſortes currit ⁊ ipſe mouet̉. ita ſumit̉ ibiqui fuit iacob: ꝗ fuit iſaac: ꝗ fuit abraam. Sūt enī hō noīa⁊ aduerbia qn̄qꝫ īceptiua clauſularū: ⁊ tūc faciūt relationeꝫ explicitā: ⁊ oꝫ ꝙ tūc acuant̉ ad oſtēdēduꝫ hanc vim.Qn̄qꝫ īſerunt̉ clauſule ſui antecedētis ⁊ tūc faciunt relatione īplicitā. vn̄ trahunt̉ ab an̄cedēte ſuo: ⁊ iō tūc amittunt naͣlē accētū ⁊ regunt̉ graui. Quidā v̓o dicunt relatiuuꝫ in locutiōe poni: qn̄ īmediate adiungit̉ ſuo v̓bo. Sedextra locutionē: qn̄ dictiones alterius capituli cadūt īterrelatiuū ⁊ verbū: vt petrus ē amicus meus: qui cū ad eūveniſſem curialiter me recepit. Hꝫ aūt p̄dicta diſtinctiolocū in oībꝰ īterrogatiuis noībus ⁊ aduerbijs: q̄ relatiueaccipi pn̄t: vt ꝗs: qͣlis: quātus: quot: quotenus: cuiꝰ: cuias:quo: qͣ: vbi: ⁊ vnde: qn̄: cur: quātū: ⁊ qͣliter: ⁊ quotiēs.¶ De accētu prepoſitionū.quoqꝫ diſtinguēdi p̄pōnes variant accētusCala ſuos: ⁊ merito: qꝛ magis coherent qͣꝫ alie dictiōes. Hic autē large accipiunt̉ p̄pōnes .ſ. tā v̓e qͣꝫ aduerbiales: que aliqn̄ caſui ſeruiūt: ſic̄ donatus enumerauit.¶ De his ergo ſic̄ vult Priſ. in 14. li. tres regule dant̉ tales. Prepōnes per ſe ꝓlate acuunt̉ in fine. Hoc ſic ītelligimus .ſ. qn̄ ponunt̉ maͣliter: vt ad que pars eſt. Secūdaregula eſt hec. Oīs p̄poſitio p̄poſita ſuo caſuali: vt extredomū: vel īterpoſita ſuis caſualibꝰ: vt domū extra tuaꝫvel p̄poſita caſui relato ad ſuū caſuale: vt extra mūdi terminos. grauat̉ in oībꝰ ſyllabis. Locus eniꝫ talis hꝫ ſe admodū materie rōne pͥncipij: ⁊ ideo amittit regularē accētum. Tertia regula eſt hec. Prepōnes poſtpoſite caſualibus quos exigūt: vel poſite ꝑ defectū verboꝝ: vt omihiſola mei ſuꝑ aſtyanactis imago .i. ſuꝑes: vel poſite in finevt mille hoīes venere ſupra: ſeruāt generalē regulā accetuū que eſt: vt monoſyllabe p̄poſitiones acuant: vt transper ⁊ biſſyllabe acuūt penul. vt vado renuꝫ vltra: niſi diſferentia ꝓhibeat: vt maria oīa circū. Hic enī circū acuitvltimā ne ſic putet̉ eē nomē: ⁊ niſi de neceſſitate poſtponat̉: vt cū. vnde nō acuit̉ ſed grauat̉ poſt ipſos ꝗnqꝫ abla
De accen. prepōnū ⁊ aduer.tiuos: me: te: ſe: nobis: vobis: ꝗbus nō dꝫ preponi. ¶ Ex p̄dictis pꝫ ꝙ ſine: p̄poſitio quādo p̄ponit̉ caſuali grauat invtraqꝫ ſyllaba: vt ſine timore. Sed qn̄ poſtponitur acuitpenul. vt te ſine nil altū mēs inchoat: vt dicit Priſ. in tractatu prepoſitionū. Ex hoc etiā cōſtat ꝙ tenus quādo caſuali poſtponit̉ acuit pͥmā: vt ore tenus: qꝛ ſeruat generalē regulā accētus. ¶ Et ſcias ꝙ lyv̓ſus poſtponit̉ accuſatiuo ⁊ trahit ipſuꝫ ſecuꝫ ad faciendū vnuꝫ aduerbiuꝫ locale: vt italiā verſus. vnde ille accuſatiuꝰ amittit generalem accentū ⁊ grauat̉ oībꝰ ſyllabis. Uel dicat̉ ꝙ ſint duepartes: ⁊ verſus īclinat accētuꝫ p̄cedētis dictiōis ad hācſyllabā ver. vn̄ oēs alie grauant̉: ⁊ illa ſola ibi circūflectitur: ⁊ ſic eſt encleſis. vn̄ dicit Priſ. ī. ij. li. Italiā verſus: ſiciliā verſus. ipſe accētus eſſe cōpoſita monſtrat: niſi dicamus ꝙ verſus inclinat ibi ſupradicta noīa. cōiūctiōes cādiſtinctionis variāt accētū: qꝛ p̄poſite oībus grauant̉ ſyllabis: vt ſortes currit. ergo mouet̉. poſtpoſite vero ẜuantregularē accētuꝫ: vt ſortes currit. mouet̉ ergo p̄ter encleticas que poſtpoſite grauant̉. quēadmoduꝫ ſi preponeretur. Magis autē appellant̉ iſte tres: qͣꝫ: ue: ne: qͣꝫ alie ꝯiūctiones ſubiunctiui ordinis ⁊ ideo fuerūt potius encletice. ¶ Diſtinctio inſuper regularis accentus cogit accentum in alijs ſyllabis qn̄qꝫ corrūpi: vt alpinas penl̓. grauata cū ſit lōga. deberet .n. acui. ſed cogit eaꝫ grauari circūflexus accetꝰ ꝗ eſt ſuꝑ vltimā. Sil̓r paſiphe grauat mediā: qͣꝫuis ipſa ſit lōga ꝑꝑ vltimā circūflexā. ſil̓r meimetgrauat mediā qͣꝫuis ſit loga: qd̓ facit accētꝰ acutus poſitꝰſupra pͥmā ſyllabā per ſe: qꝛ ſyllabica adiectio nō potuitmutare accētū in ꝓnoīe. vn̄ ſicut ego ⁊ mei acuūt pͥmā ꝑſe: ita ſequēte ſyllabica adiectōe: vt egomet meimet. Idēꝯtingit in cōpoſitis ab hoc v̓bo fio qn̄ ſignificat paſſionē.vt tēpeſio fis fit. ſcd̓a .n. ⁊ tertia ꝑſona ꝑꝑ cōſortiū pͥme q̄hꝫ accētū ſuꝑ hāc penul. ſyl. fi. quā ſcd̓a perſona circūflectit: ſed tertia acuit: ⁊ inde corrupit̉ accētꝰ pͥme ſyllabe q̄eſſet regulariter acuēda: ſed ꝑꝑ pͥncipalē accentu vltimeſyllabe grauat̉. Sil̓r cōpoſita ab hoc verbo facio grauātan̄penul. in īperatiuo cū deberet acui ꝑꝑ ſequētē breuē:ſed qꝛ eſt pͥncipal̓ accētꝰ ſuꝑ hāc ſyllaba fac̄. iō oēs aliasopꝫ grauari: vt tēpefac: ⁊ benefac̄. Sil̓r cā diſtinctōis ponimꝰ accētū ſupra hanc ſyllabā li. in hoc datiuo alicui: qꝛ.ſ. apud metricos accipit̉ ꝓ triſſyllabo. vn̄ accētꝰ debereteſſe ſupra pͥmā ſyllabā. ſed reſpicimꝰ in accentu modulationē ꝓſaicā q̄ accipit illū datiuū pro tetraſyllabo. Et iōponit ibi accentꝰ ſupra hāc ſyllabā li. tanqͣꝫ eēt an̄penul.Idē ꝯtingit in multis vocatiuis: vt pompei vultei: q̄ dn̄taccētum nō hr̄e ſuꝑ pͥmā ſyllabā: qꝛ biſſyllabi ſunt apudmetricos: ſed cā ꝯſciſionis hn̄t actu ſuꝑ hāc ſyllabā ē. ſic̄in integris erat: qꝛ ꝓferunt̉ in ꝓſa tanqͣꝫ triſſyllabi. Dehoc etiā ſupra dixi in impedimēto ꝯſciſionis.¶ Queſtio de accentu p̄poſitionū ⁊ aduerbiorum.hic pōt: quare aduerbia hn̄t accētꝰ determiQuertnatos: ſiue p̄ponat̉: ſiue poſtponant̉ niſi fuerit dr̄ie cā: p̄pōnes v̓o nō. Itē queramꝰ qͣre p̄poſitio p̄poſita ſuo caſuali grauat̉ oībꝰ ſyllabis. Poſtpoſita v̓o acuit̉in pͥncipio: ⁊ retinet generalē modū accentuandi niſi fuerit differētie cā. Solutio. ¶ Ad pͥmum dico ꝙ aduerbiadetermīata hn̄t ſignificationē reſpectu p̄poſitionū: ⁊ eādem ſiue p̄ponant ſiue poſtponant̉: ⁊ ꝓpterea nō mutātſuos accentus ſiue ſint ante ſiue poſt. Prepoſitōes v̓o nōſil̓r habēt determinatā ſignificationem: nec eādem cuꝫp̄ponunt̉ ⁊ poſtponunt̉: qꝛ p̄poſitiones ſignificāt eādemhabitudinem q̄ per caſuale ſignificant̉. vn̄ earū ſignificatio ab adiunctione caſualis determinat̉. Itē nō habenteādem ſignificationē qn̄ preponunt̉ ⁊ poſtponuntur: qꝛcum preponunt̉ modū prepoſitionis habēt: quādo autēpoſtponunt̉ ſuis caſualibus quaſi modū aduerbū habēt