ter elaborarunt vt de beatitudine ac ſummo bono cognitionē inuenirēt. Et vt Lactantius ſcribit in pͥncipio pͥmi li. diuinarū inſtitutionū. Neqꝫ adepti ſunt qd̓ volebāt ⁊ operā ſimul atqꝫ induſtriam perdiderunt hoc ideo dixit. quia vt recitat Auguſtinus. li. xix. de ciui. dei. Marcus varro notauit ducentas occogintaocto falſasopiniones de beatitudine: quas ph̓i ſuo īgenio adinuenerunt. Auguſtinus etiā inxiij. de tri. aſſerit quoſdā poſuiſſe beatitudinem in voluptate corꝑis: quoſdā in voluptate aīmi: quoſdā in alijs rebus: putain diuitijs vel honoribus ⁊ hmōi. vt etiāſcribit Ariſto. in. i. ethicoꝝ De his ad hocita loquit̉ Lactātius li. iij. diuina. inſtitu.Epicurus ſummū bonū in voluptate animi eſſe cenſet. Ariſtippus in voluptate corporis. Caliphon ⁊ Dinomachus cirenaici honeſtatem cū voluptate iūxerūt. Diodorus in priuatione doloris ſummum bonum poſuit. Hieronymus in nō dolēdo.Peripatetici autē in bonis aīme ⁊ corpoporis ⁊ fortune. Et illi ſummū bonū ē ſcientia. Fenonis cū natura cōgruenter viuere. Quorundā ſtoicoꝝ virtutē ſequi Ariſtotelis in honeſtate ac virtute ſummumbonū collocauit. Hec ille. Sed in fra deEpicuro ita ſequitur. Epicuri diſciplinamulto celebrior ſemꝑ fuit qͣꝫ ceterorū: nonqꝛ veri aliquid auferret: ſed qꝛ multos adpopulare nomen voluptatis inuitat. Nemo enī nō in vicia ꝓnus eſt. Propterea vtad ſe multitudinē contrahat appoſita ſingulis quibuſqꝫ moribus loquit̉. Deſidioſum vetat litteras diſcere. Auarū populari largitione liberat. Ignauū ꝓhibet accedere ad rempublicā. pigrū exercere. timidum militare. Conſtat itaqꝫ ex his qͣꝫ erronea fuerit ph̓oꝝ mens circa beatitudinem agnoſcendā. Sed p̄ter illos adhuccōfirmate poſſumus ꝙ beatitudo non eſtcognoſcibilis ꝑ verba Pauli: qui pͥme adChorꝭ. c. ij. ait. Oculus nō vidit: ⁊ aurisnō audiuit: nec in cor hoīs aſcēdit q̄ p̄parauit d̓s his qͥ diligūt illū. Sꝫ iſta de btītudine ſic Paulus locutus eſt. Ergo tale bonū eſt qd̓ a nobis minime ꝑcipi pōt ⁊ex ꝯſequēti neqꝫ deſiderari. At in ꝯͣriū eſtſententia Auguſtini qͥ li. x. de ciui. dei c. i.ait. Oīm certa ſentētia eſt qͥ rōe quo qͣ mōvti poſſūt brōs eſſe oēs hoīes velle. Et inxiij. de tri. Ad appetendū btītudinē natura cōpellit cui ſumme bonꝰ ⁊ immutabiliter beatus creator hͦ indidit. Et de hͦ Ariſto. in pͥmo ethicoꝝ ſic ſcripſit. bene enunciauerūt dicētes bonū eſſe qd̓ om̄es appetunt. Et in. iij. topicoꝝ. Maxime bonumoēs maxime appetūt. Pro amouenda igit̉omni ambiguitate notandū ex dictis Riccardi in. iiij. di. lxxxix. Et Tho. pͥma ẜe. q.v. ꝙ btītudo pōt accipi tripliciter.Primo in ſuo eſſe generali.Secūdo in ſuo eſſe ſpeciali.¶ Tertio in ſuo eſſe ſpec aliſſimo.¶ Primo pōt btītudo accipi in ſuo eſſe generali inqͣꝫtū eſt bonū qd̓dam ſufficientiſſimū ⁊ ſic eſt oībus nota. Quilibet enimſcit qͥd eſt bonū ⁊ qͥd eſt ſufficientiſſimumEt hoc mō oēs beatitūdinē appetūt. Nāſic appetere btītudinem nihil eſt aliud qͣꝫappetere vt voluntas ſatiet̉ qn̄ qͥlibet vultEt hoc eſt qd̓ Boetius dixit in. iij. de cōſolatiōe. Omis nāqꝫ mortaliū cura qͣꝫ multipliciū ſtudioꝝ labor exercet diuerſo qͥdēcalle ꝓcedit. ad vnū tn̄ beatitudinis fineꝫnitit̉ ꝑuenire. Et ſumitur hic vnus finisẜm Geraldum ottonis ſuꝑ pͥmū ethicorūnō ẜm ſpeciē opinionis. ſꝫ ẜm ꝓportionē.Nam ſic̄ leuia habēt vnū finē ẜm ſpeciemnature .ſ. locū ſurſum. Et grauia habentaliū finē ẜm ſpeciē nature .ſ. locū deorſumtn̄ grauia ⁊ leuia habent vnū finem ẜm ꝓportionē nature. Eo ꝙ ita ſe habet locusdeorſum ad grauia. ſicut locus ſurſum adleuia. Ita ⁊ oēs hoīes tendūt ad vnum finem ẜm ꝓportionē opiniōis. eo ꝙ ita ſe habet pecunia ad aurum in qͣ opinat̉ ſe fieripoſſe vnū ſicut delectatio libidinis ad luxurioſum: qͥ in ſua luxuria putat conſtarebeatitudinē. Omnes qͥppe appetūt qͥcqͥdetiā indebite appetūt tanqͣꝫ conſummatūbonū. Scd̓o pot btītudo accipi in ſuo eſſeſpeciali inqͣꝫtum .ſ. conſiſtit nō in bonis p̄ſentis vite: ſꝫ in clara dei viſione ⁊ ꝑfectaeius dilectiōe ⁊ gaudio qd̓ habet̉ d̓ dei bonitate p̄ſenti ꝑ clarā eius viſionem ⁊ ꝑfectā dilectionem. Et hoc mō beatitudo nōfuit nota ph̓is. quā tn̄ poſtqͣꝫ xp̄s dei filiꝰvenit in mundū omnes qͥ volunt agnoſce