multo gͦ magis tota natura diuina videt̉ad aīam xp̄i. Et ita videt̉ ꝙ aīa xp̄i comp̄hendat diuina eſſentiaꝫ. Tertio illud qd̓conuenit filio dei ꝑ natura cōuenit filio hominis ꝑ gr̄am. vt Augꝰ. dicit in. i. de tri.Sed comp̄hendere diuinā eſſentiā cōuenit filio dei ꝑ naturā. gͦ filio hoīs per gr̄aꝫRn̄det ſctūs Tho. iij. ꝑte. q. x. Q ſic fct̄aeſt vnio naturarum in ꝑſona xp̄i ꝙ tn̄ ꝓprietas vtriuſqꝫ nature incōfuſa ꝑmanſitita .ſ. ꝙ increa tū manſerit increatū. ⁊ creatum māſit infra limites creature. ſic̄ Daſce. dicit li. ij. Eſt aūt impoſſibile ꝙ aliquacreatura comphendat diuinā eſſentiā. vtdicimꝰ in ẜmone de gaudio beatoꝝ. eo ꝙinfinitū nō comp̄hendit̉ a finito. Nam vtAugꝰ. dicit. li. lxxxiij: q. Qd̓ aliqͥs comprehendit finitū eſt ſibi Sꝫ eſſentia diuīa nōeſt finita in comꝑatione ad aīaꝫ xp̄i: cuminfinitū eā excedit. igit̉ aīa xp̄i nō comprehendit diuinā eſſentiā. Ad pͥmū aūt obiectū d̓r ꝙ hō aſſumptus cōicat diuine trinitati in ſui cognitiōe nō ratione comp̄hēſionis. ſꝫ rōne cuiuſdā excellentiſſime cognitionis p̄ ceteris creaturis. Ad ſcd̓m ꝟo reſpōdet̉. Qꝭ nec etiā in vnionē. q̄ eſt ẜm eſſeꝑſonale natura humana comp̄hendit deiꝟbum ſiue naturā diuinā: que qͣꝫuis totavnita fuerit humane nature in vna ꝑſonafilij non tn̄ fuit tota virtus diuinitatis abhumana natura qͣſi circūſcripta. vt dicitAugꝰ. in epl̓a ad Uoluſianū. Ad tertiuꝫꝟo dicimᵐ ꝙ verbū illud Auguſtini ē intelligēdū de gr̄a vnionis ẜm quā oīa quedicunt̉ de filio dei ẜm diuinā naturam d̓rde filio hoīs ꝓpter idemptitatē ſuppoſiti.Et ẜm hͦ vere pōt dici ꝙ filius hoīs ē comphenſor diuine eſſentie. nō qͥdem ẜm aīaꝫſꝫ ẜm diuinā naturā ꝑ quē modū pōt dici ꝙ filius hoīs eſt creator. hec Tho. Licet itaqꝫ aīa illa nō comp̄hēdat diuina eſſentiā tn̄ nullā habuit igrātiā Quare nocnō erramꝰ p̄clariſſimū ducē ſequētes quiIoh̓. viij. c. dixit. Ego ſum lux mūdi qͥ ſeqͥtur me nō ambulat in tenebris. ¶ Tertiaopinio falſa circa xp̄m incarnatū qͣꝫtū adeius animā dicit̉ cōtagionis. Hec inuoluit quorundā animos. ita vt impie aſſererent xp̄m habuiſſe animā peccatricē. Contra quos clamāt ⁊ autoritates ſctōꝝ ⁊ rationes theologoꝝ. Unde Petrus primaſua epl̓a ca. ij. ait. Peccatū nō fecit. nec dolus inuentus eſt in ore eius. Et Grego. inxij. mora. inquit. Nullus homo ſine peccato eſt: niſi ille qui in hanc mundum nō venit ex pctō. Et Augꝰ. in expoſitione pſal̓.xxx. Chriſtus om̄s peccatores inuenit ſolus ſine peccato venit. Et Augꝰ. in lib̓. denuptijs ⁊ ꝯcupiſcētia. Omnes ſub peccato naſcimur. ⁊ ꝑ vnum ſolū qui ſine pctōnatus eſt liberamur. Et idem in EnchiriPer mediatorē qui ſolus ſine peccato natus eſt reconciliari nos oportebat. Mgt̉ꝟo ſenten. in. iij. di. xij. ⁊ omēs theologi cūeo dicunt ꝙ nō ſolū xp̄s non peccauit: īmonec peccare potuit. Qm̄ vt inquit Riccardus de media villa in ſuo. iij. ⁊ Anſhel̓. li.Cur deus homo. Chriſtus peccare nō potuit inqͣꝫtum deus. vt patꝫ: neqꝫ inqͣꝫtumhomo: quia erat comprehenſor non ſolumviator. Et ſic angeli beati peccare neq̄untita nec ipſe potuit peccare: etiam inqͣꝫtumviator ex eo ꝙ tantā habuit gratie plenitudine ꝙ equabat ⁊ implebat totā capacitatem aīme ſue. ideo nō fuit paſſibilis adcontrariā priuationē: que eſt per peccatū.Et ſi obijceret̉ quia Damaſcenus dicit.Omnia que in noſtra natura plātauit d̓saſſumpſit v̓bū. Sꝫ d̓s plātauit in nr̄a natura liberū arbitriū qͦ poſſemꝰ eſſe vel boni vel mali ꝓ libito. gͦ ⁊ xp̄s habuit liberūarbitriū. ex ꝯſequēti potētiā peccādi. Reſpōdet Alexāder de ales in ſuo. iij. ſummeQꝭ potētia peccādi ſumit̉ dupliciter. Nāaliqn̄ ꝓ potētia q̄ peccat̉. aliqn̄ ꝓ potentiaad peccandū diſpoſita. Primo mō fuit inxp̄o potētia peccādi. qꝛ fuit ī eo liberū arbitriū qd̓ eſt potētia qͣ peccat̉. Sꝫ nō fuit ineo potētia peccādi ad peccādū .ſ. diſpoſitaqꝛ vt p̄dictū eſt liberū arbitriū xp̄i gratieplenitudīe ꝯfirmatū deficere nūqꝫ potuit¶ De tribus falſis opinionibus excogitatis circa ſubſtantiā corporis chriſti.Capitulū. III.Ertius error a nobiseuitandus d̓ xp̄o incarnato eſtcirca naturam corporaleꝫ. Deipſo quidem corpore Ieſu benedicti tresfalſas opiniones inuenimus.c 4