Liber ii. ⁊ iii. boetii de cōſolatione.

Sꝫ deſine nōc amiſſas opes q̄rere. qd̓ p̄cioſiſſimū diuiciarū genus eſt amicos inueniſti.Nec indiuitiis: nec in gemiis: nec in agrorūprediorum poſſeſſione: nec in pulcritudinenec ītama: nec ī gloria. beatitudo ꝯſiſtit.Terui de conſolatione.Hiloſophia eſt ſumum laſſorum animorum ſolamen.Omnis mortalium cura: quam multiplicium ſtudiorum labor exercet. diuerſoquidem calle procedit. ſed ad vnum tn̄ beatitudinis fine nititur .i. ad ſumū bonū peruenire quo ꝗſqꝫ adepto. nihil vlterius deſiderare queat.Beatitudo eſt ſtatus omniū bonorum aggregatione perfectus.Eſt enī mentibus hominum boni maliqꝫ naturaliter ī ſita cupiditas: ſed ad falſa bonadeuius error adducit.Amicorum vero genus: qd̓ ſanctiſſimū eſt nōin fortuna. ſed in virtute numeratur.Bonū ex diuerſis ſtudiis appetitur.Qui eget aliquo: non eſt vſqꝫ quaque ſibi ipſeſufficiens.Taceo ꝙ nature minimū quod auaricie nihilſatis eſt.Que vero peſtis efficatior ad nocendum quaꝫfamiliaris inimicus.Gloria vero qͣꝫ fallax ſepe quā turpis eſt. vnde nō iniuria tragicus exclamat. d. Gloriain milibus norialium nihil aliud nifi aurium inflatio magna.Nobilitas eſt laus quedam proueniens ex meritis parentum.Aliena claritudo. ſi tuam non habes te ſplendidum non efficit.Omne hominum genus in ferris ſimili ſurgit ab ortu Unꝰ rerū pater eſt: vnꝰ ꝗ cunctaminiſtrat. Ille dedit phebo radios ⁊ coruualune. Ille hoīes terris dedit: ⁊ ſidera celo.Triſtes eſſe voluptatis exitus: ſi ꝗs libidinumſuarū reminiſci volet intelliget.ortune vero nitor vt rapidus eſt vt velox. ⁊vernaliuꝫ florū mutabilitate fugatior. ꝙ ſi vtAriſtoteles ait linceis oculis hoīes vterentur. vt eorum viſus obſtantia: quęque penenetraret nōne intro pectis viſceribus illudalcibiadis ſuperficie pulcherrimum corpus

turpiſſimū videretur Ideo te pu chrū videri: tua non natura ſed oculorum ſpectātiumreddit infirmitas.Heū quam miſeros tramite deuio: abducitignorantia.Ille non eſt felix nec ſufficiens ſibi quē valentia deſerit quē moleſtia pūgit: quem vilitasabicit quem abſcōdit obſcuritas.Illa eſt vera ⁊ perfecta felicitas que potentemſufficitē reuerēdū. celebrē: leiūqꝫ ꝑficiat.In minimis rebus auxilium dei debet implorari. vtilius ſūmi boni ſedē reperire mereamur vt ait plato in timeo.Inuocandum inquā ſcēſeo Rerum omniumpatrem quo pretermiſſum nullum rite fundum exordium.O qui perpetua mundum ratione gubernas.Terarum celiqꝫ ſator: qui tempus ab euo.Ire iubes ſtabilisqꝫ manēs dās cūcta moueriDa pater auguſtam menti conſcēdere ſedem.Da ſontem luſtrare boni ad luce repertaIn te conſpicuos animi defigere viſus.Diſice terrene nebulas ⁊ pondera molis.Atqꝫ tuo ſplendore mica. tū nāqꝫ ſerenū.Tu requies tranquilla piis: te cernere finis.Principium vector: dux ſemita terminꝰ idem.Neque enim a diminutis inconſumatisqꝫ natura retū cepit exordium: ſed ab integris abſolutisqꝫ procedens. in hac extrema atqꝫeffecta ditabitur.Deum rerū omniuꝫ principē bonū eē cōis animorū conceptio probat humanorum.Uerā igitur beatitudinē in ſummo deo ſitameſſe neceſſe ē ⁊ in deo ipſa eſt idem. quod diuinitas. qua propter ꝑ adeptionem deitatishomines ſūt beati. ſed hunc .ſ. deum. eſſe p̄excellentiſſimū ⁊ digniſſimū cōfitemur: oīsergo beatus deus ſed natura ꝗdē vnus participatione vero nihil ꝓhibet eſſe qͣꝫ pluresHanc ꝗſꝗs poterit notare lucē. vitat obſcurasaīe ruinas Cādidos phebi radios negabit.Eadē nanqꝫ ſuſtantia eſt eorū. quorū naturaliter diuerſus non eſt effectus.Omne nāqꝫ animal tueri ſalutē laborat. mortem vero perniciemqꝫ deuitat.Nam ſepe mortē cogentibus cauſis quam naͣreſormidat voluūtas ampelectitur.Dat cuiuſqꝫ natura quod ſibi: conuenit.