a ſue temeritatis audacia refrenent̉: eo ipſo ius: ſi qd̓ ī dignitatibꝰ ꝑſonatibꝰ et bn̄ficijsoccupatis talit̓ vel ad ea ipſisforſitan ꝯpetebat amittāt.Dem.¶ Scui cōcedit̉: vt aucͣteap. poſſit vni ꝑſone idonee ī ſua vel alia eccl̓ia ꝓuidere: alicui aliud bn̄ficiū ſufficiens obtinēti ꝓuidere nō pōt:niſi pͥmo ille bn̄ficiuꝫ qd̓ obtinet oīno dimittat: vel niſi ī cōceſſiōe hmōi ſit exp̄ſſuꝫ: ꝙ al̓sbn̄ficiate valeat ꝓuidere ꝑſone. tūc em̄ poterit ꝓuidere vnicuꝫ dūtaxat bn̄ficiū obtinēti:dum tn̄ illi cura non īmineataīaꝝ. ¶ Si v̓o ꝯceſſuꝫ fueritvt prouidere illi valeat: qͥ aliabn̄ficia noſcit̉ obrinere hmōipluralitas debꝫ ſolū ad duo beneficia ſine cura reſtrīgi: ꝓuiſio qͦꝫ facta ꝯͣ p̄miſſa eo ipſo viribꝰ nō ſubſiſtat. ¶ Dem.☞I bn̄ficia q̄ ꝑ ſe. apo. cōferunt̉: aut decreto int̓poſito reẜuant̉: interdū ꝯtingat ab his ad qͦs al̓s ꝑtinet collatio eorūdeꝫ: aliqͥbꝰ hmōi collatōeꝫ ſeu reẜuatōeꝫ ignorātibus de facto ꝯferri ⁊ bn̄ficia q̄

illi tenebāt antea: poſt p̄dictoruꝫ adeptōeꝫ dimiſſa ꝑ eos aliis aſſignari: ne talis ignorātiaeis: cū ſint ſine culpa: p̄iudicialis exiſtat: ſtatuimꝰ: vt ſi ip̄ide collatōe ſeu reſeruatōe p̄dicta poſtea certiores effecti ſb̓lata difficultate qͣcūqꝫ oīno dimiſerint bn̄ficia ſic ſibi de facto collata: ad bn̄ficia ſua priora collatōne qͥbuſcūqꝫ ꝑſonisfacta de ip̄is nequaꝙͣ obſtāte libere reuertant̉. Alioqͥn redeundi ad ea ſi difficultatē adhibuerīt in alijs dimittendis ſitipſis pēitꝰ īterdicta facultas.¶ Eundē qͦꝫ modū in dimittēdo recepta ⁊ recuꝑando dimiſſa qͦ ad oēs alios: qͥ forſan occaſiōe p̄dicta ſua dimiſerīt beneficia: et dimiſſa ꝑ alios fuerint aſſecuti: ꝑ oīa decernimobſeruandū.¶ Dem.On pt̄ diſpēſatio ſuꝑ pluFalitate bn̄ficioruꝫ ꝯceſſaimpetrāti ꝓdeſſe: qͥ aliqd̓ qͣntūcunqꝫ modicū bn̄ficiū ſubticuit in eadē. ¶ Illud aūt ap.ſe. īdultū vt qͥs duo bn̄ficia curaꝫ aīaꝝ habentia: ſi al̓s canonice ꝯferant̉ eidem: poſſit reciꝑe: ac ſil̓ licite retinere: in-

i Taliter .ſ. violenter. facit pro eo quod ſ. dixi ⁊cͣ.k Ad ea. differentia eſt inter ius qd̓ ꝯpetit in re ⁊ qd̓ ꝯpetit ad reꝫ:vt videbis. jͣ. de ꝯceſ. p̄ben. c. vlti.S cui ꝯcedit̉. Approbat̉ hic opi. oſti. quā no. sͣ. e. ti. c. vlt. infi. ⁊ reprobatur opi. inno. ibi no. ⁊ ꝯpoſt. no. sͣ. de reſcpͥ. cumadeo: ī fi. et fuitde facto in mediolan̄. archiepiſcopo hec q̄ſtio primi dicti.b Idonee. ⁊ ſi non apponat̉ hoc ideꝫ intelligosͣ. de elec. cauſam q̄ sͣ. dereſcrip. cuꝫ adeo. ad hocde p̄ſump. c. vlt.c Sufficiens. gͦ ſi nō ēſufficiēs ſecus eſt. ad hocsͣ. de reſcript̉. poſtulaſti.Quid aūt veniat in hacſufficiētia no. ꝑ Io. xxj.q. j. c. j. ⁊ ꝑ ber. sͣ. e. ti.de monachis.d Non pt̄. ꝯͣriuꝫ notabāt dicti doctores: ⁊ mouebant̉ illa rōne. qꝛ hoccaſu nō fiebat gr̄a ꝓuiſeſed ꝓuidēti. nec poteraꝫẜm eos ꝓuiſus hoc caſuambitioſus dici: cum atſui inſtantiam nil fueritobtentū: sͣ. e. ꝙͣuis. jͣ. e.ſi motū. Sꝫ ꝯͣriū eſt veꝝqꝛ bn̄ficiatꝰneus noeſt: sͣ. e. ſuꝑ īordinata. etiure coī bn̄ficiatꝰ: bn̄ficiari nō mandat̉: sͣ. e. ti.qꝛ intantū.e Dimittat. ſi gͦ dimittit tūc ſibi poterit ꝓuideri. et ī hoc eſt differētia īter iſtā formā ⁊ illā quāin pͥncipio impetrauit ille cui ꝓuidet̉. qꝛ ī illa nōſufficit mō bn̄ficiū pͥmūdimittere: ſi tūc racuit.jͣ. e. ſi motu: hic ſufficitnūc dimittere: licꝫ ī ꝯceſſione gratie nihil fueritdictum.f Tunc em̄. No. īterp̄tatōeꝫ ſtrictā: ad idē sͣ.e. cū in illis.g Sine cura. ſi igiturvtrūqꝫ vel alteꝝ ſit curatum: tali nō poterit ꝓuidere. Et nota ꝙ pluralis elocutio nō eſt vaga:īmo potius arta ⁊ reſtringenda. ſit ergo ꝯtenta duoꝝ numero. jͣ. de regu. iu. pluralis: cū ſuis ꝯcor.h Subſiſtat. poterit igitur illud beneficium alteri conferri: ſed ſi ille poſſidet non poterit ſine cognitione cauſe de poſſeſſione repelli. jͣ.eo. licet. Io. an.¶ ¶ I beneficia. Si quis ignorans recipiat beneficium prius reſeruatum vel alteri collatum per papaꝫ: ſi exquo ſciuit: illudſine difficultate dimittit: recuperat priora beneficia propter illud dimiſſa: al̓s nō. hec decre. ſumme innititur equitati: ⁊ iuſte ignorantie prouidet.b Sedeꝫ apo. idem ſi ꝑ aliū qui ꝯferre poſſet: puta ꝑ legatū. jͣ. e. ti.ſi a ſede. quia nō ius ponit: ſꝫ factum.c Ab his. ſcientibꝰ vel ignorantibꝰ nō curo. vnde ſi bn̄ aduertis hecdecre. nō requirit ignorantiā in ꝯferente: ſꝫ ſolū in eo cui ꝯfert̉. Preſumitur aūt ignorantia: niſi ꝓbet̉ ſcientia. jͣ. de reg. iu. p̄ſumit̉. qd̓ ītellige vt ibi dixi.d Dimiſſa. vel iuris neceſſitate: vel ignorantia: vel ſola voluntate.e Aſſignari. multo ergo fortius recuꝑabūt: ſi adhuc nō ſint alijs aſgnata: vt sͣ. e. ſi tibi: in fi.Culpa. ⁊ ſic deberēt eſſe ſine pr̄a: de ꝯſti. cognoſcētes. jͣ. d̓ reg. iu.ſine culpa. ſi gͦ ſciuiſſent fuiſſent ī culpa: ⁊ ſic tali pͥuilegio nō vtent̉.Certiores. ⁊ ſic cuilibet referēti credere nō tenent̉: de ſi. ꝑ tuas. ij.ſꝫ nō debet ſe dicere dubitare vbi certꝰ eſſe debet: de reſcrip. cū ꝯtingat.⁊ eſt ſi. xxxiij. di. habuiſſe: in pͥn.

h Omnes alios. hoc vult dicere. bn̄ficia iſtius a. fuerunt collata.b. iſte. b. dimiſit q̄ pͥus habebat: ⁊ fuerūt collata. c. cuiꝰ. c. pͥora beneficia fuerūt collata. d. aget. a. ꝯͣ. b. qͥ ſi dimittat ī pace: aget ꝯͣ. c. qͥetiā ſi ſine difficultate dimittit repetet. a. d. ⁊ ſic de ſingulis.a n On pōt. Emanauit hec decre. ad declaratōneꝫ eoꝝ q̄ no. inno. sͣ. de elec. dudū. ij.in glo. hoc intellige infi. et q̄ ibi no. oſtiē. etde reſcrip. poſtulaſti.⁊ de p̄ben. ſuꝑ inordinata: ī fi. ⁊ ꝯpoſt. ī decre. capl̓m: de reſcrip.ad fi. glo. magne. ver.Iteꝫ q̄rit̉ de hac. ⁊. c.ī nr̄a: ī glo. pl̓t. ⁊ gar.sͣ. de of. or. ordinarij:ī fi. et guil. ī ſpe. ti. deleg. §. vidēdū. v̓. illd̓.cū ſe. vſqꝫ ad fi.b Modicū. ſi eniꝫ īimpetratōe hoc locuꝫhꝫ sͣ. de reſcpͥ. ſi ꝓponente. jͣ. eo. ſi motu:multo fortiꝰ ī diſpēſation locū debet hr̄e: cūetiā ipſe diſpēſatōnesſint ambitioſe ⁊ reſtrīgēde sͣ. de fi. p̄ſb̓. c. ij.js at̄ ſuꝑ pluralitatebn̄ficioꝝ diſpēſare poſſit: vid̓. lxx. di. ſct̄oꝝ.⁊ .xxij. q. ij. ſi qͥs iamtrāſlatꝰ. ⁊ sͣ. eo. ti. demulta. An at̄ de iureſine diſpēſatōe teneripoſſint: vid̓ qd̓ dixi sͣde reſcpͥ. gr̄a.c Ap. ſe. no. ar. ꝓ illa opi. q̄ hꝫ ꝙ ſolꝰ papa diſpēſet ī curatis.d Curaꝫ aīaꝝ. ponehabēs eccl̓iaꝫ curataꝫdiſpēſatōneꝫ obtinuitvt licēt ſibi reciꝑe aliud beneficiū: etiā ſi ſitꝑſonatꝰ ſil̓eꝫ curā nōhabens: ⁊ cū priori tenere: ꝯfert̉ ſibi archidiacōatꝰ: q̄rit̉ an poſſit illū retinere? et videt̉ ꝙ ſic. qꝛ licꝫ archidiaconꝰ curā habeat:non tn̄ curā ſimilē cure parochialis eccleſie: vt sͣ. de elec. dudū. ij. ad fi. ad hoc sͣ. qui fi.ſint leg. per venerabilem. v̓. verum. nec etiaꝫ poteſt dici ſimile vbieſt aliqua diſſimilitudo. xxviij. q. j. ſic em̄. ff. de iniuſto rup. teſ. l.iij. ⁊ expreſſa ſimilitudo requirit̉: sͣ. de tranſlati. inter corporalia.Item verbum ſimile in indulgētia poſitum gratioſe interp̄tanduꝫeſt: sͣ. de v̓. ſigni. ſi olim. Sed dic ꝯtra ẜm guil. qui hoc no. in ſpe.ti. de leg. §. videnduꝫ. v̓. quid ſi habens eccleſiam. ⁊ sͣ. de offic̄. ordi.in fi. ſimilitudo enim de qua fit mentio in indulgentia: non ad ſpecies ſed ad genus refertur. ⁊ ſufficit qualitercunqꝫ curam habeat:cum talis indulgentia velut ambitioſa ſit reſtringenda: vt hic vides. ⁊ sͣ. eo. li. de reſcrip. ſi gratioſe. de fil̓. preſbi. capi. ij. C. de ſena. conſul. l. j.e Canonice. concor. sͣ. eo. lib. de reſcrip. ſi gratioſe. et sͣ. de elec.dudum. ij. ad fi.f Retinere. quero de duobus. primo: nūquid per talem indulgētiam videatur conceſſuꝫ ꝙ in neutro reſidere teneatur? viderur ꝙſic: ne inutilis ſit indulgentia. ⁊ hoc videtur tenere Io. vij. q. j.ſi quis in clero. in glo. ij. cauſa enim prohibitōnis eſſe videtur: nequis plura bn̄ficia habeat: quia reſidere tenetur. hoc ergo inducēvidetur indulgentia principaliter ꝙ ad hoc non teneatur. Dic ẜmguil. qui hoc no. in p̄dic. §. v̓. quid ſi indulgetur: ꝙ tenet̉ in alterareſidere: niſi illud expreſſe in indulgentia caueretur ꝙ ad hoc nonteneretur. ambitioſe enim ſunt tales indulgentie ⁊ reſtringēde: vtsͣ. dixi. reſideat ergo ī altera quā vult: vel nūc in iſta nūc in illa: etſic vtriqꝫ ſatiſfiet. Sꝫ qͥd dices in indulgētia cauetur hec clauſula