Oncertationi antiq̄ finēimponere pn̄ti ꝯſtitutōevolētes: ſtatuimꝰ vt ab electōibus poſtulatōibꝰ ꝓuiſionibꝰ etquibuſlibet exͣiudicialibꝰ actibus: ī qͥbꝰ pt̄ appellatio int̓poni: quiſqͥs ex eis grauatū ſe reputās ꝑ appellatiōis bn̄ficiumgrauamē illatuꝫ deſideraueritreuocari: īfra. x. dies poſtꝙͣ ſciuerit: ſi velit appellet. ¶ Pꝰ decendiū v̓o eidē aditꝰ n̄ pateatappellādi: ſꝫ ſi ꝑ ꝯͣdictōꝫ debitāvel alia iuris remedia petieritreuocari grauamen: ei dūmōmedio tꝑe his nō aſſenſerit la-

pſus decēnij n̄ obſiſtat. Dē.Ppellatio quā ī ſcriptisI iudici a qͦ appellare volebas: te porrexiſſe ꝓponis: nonpoteſt: ex eo ꝙ coram ip̄o lectanon fuerit rationabiliter impugnari.I Dem.Ia iudice a qͦ ꝓpt̓ grauamē: qd̓ tibi ꝓponis illatū: appellas: ad docēdū te fore grauatū ⁊ ad audiēdā reuocatōꝫ eiuſdē gͣuamīs: ſi de ip̄odocueris: tibi terminꝰ p̄figat̉:nec corā eo cū ip̄e ꝑ ſe id videre hēat: hͦ docere nec et̄ tāꝙͣ corā iudice: cū ꝑ appellatōem ſit

illicitum: vt qꝛ ap. pen. ꝑs ſpoliat ꝑtem: reuocat̉ ꝑ modū attētati:de ap. bone. ff. de edil̓. edic. ediles. §. Item ſciendum. Et fit talisreuocatio ⁊ reſtitutio ex ſolo iudicis officio: vt lit̓. pen. c. j. ⁊ pertotū. Tenet̉ tn̄ duo ꝓbare: ꝙ innouatū fuerit: ⁊ ꝙ lit̓. pen. vl̓ ap.vt lit̓. pen. ꝑ totum. Si v̓o aliqͥd attentet̉: qd̓ al̓s eſſet licitum: vtſi quis facit q̄ de iurecōi ſibi ꝯpetūt: vt puta ap. pen. collegiumeligit: vel his ſimiliaſi extraiudicialis fuit appellatio talia attentata nō reuocāturꝑ modum attentati:ſꝫ pendent ex euentufuturo: sͣ de elec. cuminter. ⁊. c. conſiderauimus. C. de rei vē.ſi fundum. Si auteꝫin iudicio fuerat interpoſita: hic fueruntopiniōes no. de ī int̓.reſti. c. ij. de iurepatron. ex lr̄is. Dic tn̄ẜm gar. ꝙ ſi lit̓. velap. pen. qͥs vtit̉ poſſeſſiōe eo modo quoante: nil innouans illicitū vel doloſum inp̄iudiciuꝫ partis: nōhabet locum reuocatio ꝑ moduꝫ attētati:cum nil innouari videat̉. viij. q. iiij. nōne: immo circa ip̄m fieretinnouatio quod ꝓhibitum eſt vt in p̄dictis iuribus. Si autē dicitaduerſarius aliquid immutatum illicite: ꝓbet hoc. sͣ. e. bone. deiurepatro. ex lr̄is. al̓s pendēt ex futuro euentu. de reſtit̓. in int̓.c. ij. niſi ꝓhibitio iudicis ex cauſa interpoſita aliud inducat: sͣ. dep̄ben. inter cetera. sͣ. de deſpon. impu. ad diſſoluenduꝫ. ff. ne quidin loco pu. l. vlt̓. vnde vnū ſcias: ꝙ ſi pars appellans aliquid illicitum attentat: eoip̄o indignam ſe fecit appellationis beneficio: etꝓcedit iudex a quo appellatum eſt perinde ac ſi nō fuiſſet appellatum. sͣ. e. an ſit. ẜm caſum mnocen̄. Sed redeundo ad textu quero: ſi iudex appellationis ſtatim reuocat attentata: poſtea pronūciet male appellatum: nūquid illa reuocata reſumūt vigorem ipſoiure. Rn̄deo non: quia illa reuocatio legitime facta eſt ad tuitiōeꝫappellatōnis: cum ꝓceſſus in ip̄ius appellationis ꝯtemptum factꝰfuerit: ⁊ ideo tāꝙͣ legitime facta: firma ⁊ ſtabilis perſeueret. C. deadult̓. grachus. Item illa reuocatio fuit quaſi īterlocutoria: ⁊ ſiccum ab ea non fuerit appellatum tranſiuit in rem iudicatam: sͣ. d̓elec. cum dilecti. de re in. ꝙ ad ꝯſultationem. Cum igit̉ talis reuocatio non pendeat ex euentū ap. ſed ſola dependentia appellationis ad reuocationem ſufficiat: vt h̓: ⁊ sͣ de iure iur. venientes.quicqͥd de appellatione contingat factum ip̄a pendente: fuit legitime reuocatum. ꝓnūciata igit̉ ap. illegitima: de nouo iteꝝ ꝓcedet̉:de accuſ. qualiter ⁊ quando. j.cVOncertationi. qui appellat extra iudicium. infra. x. diesexquo ſciuit grauamen appellare debet: poſtea per remedium iur̄ cōis audietur: ſed non per appellatiōis remedium. Emanauit hec decre. ad declarationem eius qd̓ no. Io. ij. q. vj. biduū.⁊ oſtien̄. de ap. vt debitus. ⁊ Inno. sͣ. e. bone.b Extra iudiciū. ſiue fiāt a iudice ſiue a pͥuato. sͣ. e. c. j.c Grauatum. Nota ꝙ decre. iſta locum habet in ap. interpoſita a grauamine iam illato: ſecus ſi ab inferendo: cum ex probabilicauſa timet̉ ⁊ interponit̉ appellatio: vnde aduerte ꝙ infra. x. diesappellandū ſit a grauamine exͣ iudiciū: allegabat̉ talis rō: ſi appellari poſſit. xj. die. eadem ratione ⁊ centeſimo qd̓ eſſet abſurdū.Preterea ſi quis velit dicere decurionem legitime non creatū: nonaudit̉ niſi infra legitimum tempus ꝯtradicat. ff. de decur. imꝑatores. §. fi. ⁊ .jͣ. id tempus. jͣ. quod appellandum eſt: arg. C. e. qͥ adciuilia. ⁊. l. noīationes. ij. q. vj. §. diffinitiua. v̓. noīatōnes. quodem̄ tempus in ſententijs attendit̉ attendi debet ⁊ in his in quibusnon ꝓfert̉ ſententia. ff. qn̄ ap. ſit. l. j. §. ⁊ in ſententijs. ⁊. ij. q. vj.biduum. Dicebat aūt oſti. in decre. vt debitus. ad finē. de ap. ꝙ īelectōibꝰ ante ⁊ poſt et̄ pꝰ. x. dies poterit appellari: ſꝫ hoc mō: qꝛ ſiex legitima cauſa interponit̉ appellatio: ne fiat electio valet: ⁊ cā ꝓbata irritabit̉ electio poſtea ſb̓ſecuta: sͣ. de elec. ꝯſiderauimꝰ. ⁊ sͣe. ꝯſtitutis. ij. al̓s nō reuocabit̉ vt sͣ dixi. c. ꝓxi. poſt electōnem ⁊ante ꝯfirmatōꝫ appellat̉ et̄ poſt. x. dies: ne fiat ꝯfirmatio: ⁊ ſic poſſet intelligi qd̓ no. inno. in decre. bone: ꝙ exͣ iudicium appellatur

poſt. x. dies: cū em̄ exͣiudicialis appellatio nō ſit aliud ꝙͣ ad cauſaꝫ ꝓuocatio sͣ. e. cū ſit. ſic̄ leſus qn̄cunqꝫ pōt ledentē ad iudicium vocarfacere: ſic eū pōt ꝓuocare ad cauſam exͣ iudiciū appellando: non em̄tranſit grauamen in rem iudicataꝫ: ſic̄ ſnīa: vt sͣ. e. romana. §. ſi v̓o.In iudicialibꝰ āt actibꝰ l̓ quaſi neceſſe ē. jͣ. x. dies appellari: ⁊ ſic intelligunt̉ leges pͥus inducte: loquūt̉ .n. in elctōibꝰ in quibꝰ decretudecurionū qd̓ eſt quatiudiciale: l̓ p̄ſidis inteponitur. ad hoc. ff. qn̄ap. ſit. l. j. Sed decretūcanonicoꝝ eligentiumnon eſt iudiciale vel qͣſimmo om̄ino exͣiudicale. Expeditum gͦ ſit ꝑhanc decre. ꝙ a grauamine exͣ iudicium illato neceſſe ē īfra. x. diesappellari: ⁊ ſic intelligatur. sͣ. de elec. c. j. ⁊. c.vt circa. ⁊. c. cupiētes:al̓s appellatio non deuolueret: sͣ. eo. romana. §. ſi vero. Iuris ātalia remedia ꝓpt̓ hoc n̄tollunt̉ vt ſequit̉.d Sciuerit. eſt enimtempus vtile a principio: lꝫ ꝯtinuum in progreſſu. ⁊ de hoc pleneno. ij. q. vj. anterioꝝ: ⁊ fit de momēto ad momentū ꝯputatio vt ibi.Et ītelligo ſciuerit nō ſolū actū illū factū: ſꝫ ꝑ illū ſe grauatū. Quidem̄ ſi ſciui te electū: ⁊ poſt. x. dies ſciui ꝙ pͥus mihi de illo bn̄ficio papa ꝓuiderat? adhuc. jͣ. x. dies a die ſcientie ꝓuocabo: qꝛ modo ſciome grauatum: ⁊ hoc ſonat hec lr̄a.e Debitā. vt ſi corā ſuꝑiore excipiat̉ l̓ ceſſatio petat̉. l̓ his ſi.f Aſſenſerit. ſciēt̓: ꝓpt̓ ea q̄ sͣ dixi. nil em̄ tā cōtͣriū ꝯſēſui ſic̄ error..ff. de iur̄dic. om. iu. ſi ꝑ errorē: ⁊ ītellige aſſenſerit et̄ tacite: de of. dele. gratū: de his q̄ fi. a ma. par. ca. ex ore. cū ſuis ꝯcor.g Obſiſtat. optime ꝯcordat: sͣ. e. li. de reſtit̓. in inte. c. ij.a Spellatio. hoc no. guil. in ſpe. eodeꝫ titulo. §. qualiter āt.in prin. Iohannes an.b In ſcriptis. ſic em̄ eſt appellandum ante ſententiam: ⁊ a ſententia ex interuallo: quod dic vt no. sͣ. e. t. c. j.c Iudici. No. appellandū corā iudice: de hoc ꝑ Io. ij. q. vj. biduū.⁊ ꝑ ber. sͣ. e. ſuggeſtū. Indiſtīcte teneas cū ī iudicijs l̓ ex a iudice appellat̉ corā iudice̓ appellandū. sͣ. e. li. cordi. sͣ. e. vt debitꝰ. ibi corameodē iudice ⁊cͣ. ⁊ hoc ſi pt̄ ip̄iꝰ hēri copia: ⁊ ī publico n̄ ī hortis l̓ villaſb̓urbana. ij. q. vj. biduū. l̓ niſi iuſtꝰ metus appellātē excuſet: sͣ. e. t.c. vl. Si v̓o ſūt plures iudices: dic vt ī cle. e. ti. ſi a iudicibꝰ.d Proponis. ⁊ ꝓbas. sͣ. d̓ ꝯceſ. p̄. cū ſuꝑ q̄ſtōe: vt gͦ dixi. sͣ. e. c. j. n̄ē neceſſe ꝙ ſc̓pt̉a ap. ſit autētica: dūmō poſſit ꝓbari: tutū ē tn̄ ꝙ ꝑ notariū d̓ hoc fiat ſc̓pt̉a publica: qꝛ qͥd ꝯtinet̉ ī cartha difficile ē ꝓbare.e Lecta. videbat̉ ꝯtra ar. eꝰ qd̓ dr̄ sͣ. ti. ꝓxi. c. vl. ī fi. cū ſuis ꝯcor. ſitem̄ r̄quirit̉ ꝙ ſnīa legat̉ ꝑ iudicē: nec ſufficit ꝙ ī ſcriptis edat̉ vt ibi:ſic et̄ videt̉ nō ſuffice̓: ꝙ appellatio ī ſcriptis edat̉: niſi et̄ legat̉: ſꝫ nōtāta ſolēnitas reqͥrit̉ in appellādo quāta ī diffiniēdo: al̓s ſeq̄retur ꝙdie feriato nō poſſet appellari: ſic̄ nec diffinitiua ꝓferri: ⁊ ꝙ appellāshēret ſede̓ ⁊ n̄ ſtare: ⁊ hec ſūt falſa: cū gͦ decre. vt debitꝰ. ⁊ decre. cordi.hoc ſolū reqͥrāt ꝙ aſſignet̉ l̓ exponat̉ cā ꝓbabil̓ l̓ ī ſcriptis: aſſigͣreāt fit verbis nutu teſtō vl̓ codicill̓. ff. de v̓. ſig. aſſigͣre. ff. d̓ aſſi. liberl. j. §. aſſigͣre: gͦ ⁊ ī ſcriptis aſſignādo: ⁊ porrigēdo iudici ſatiſfactū ēiuri. ⁊ fac̄ ad hoc sͣ d̓ of. or. ſi canōici: ſic̄ .n. ibi ſufficit cāꝫ ceſſatōnisſcribe: ⁊ ſcripturā aſſigͣre ei ꝯͣ quē ceſſat̉: ſic ⁊ h̓ ī appellatōe: ſic ⁊ oliꝫdabat maritꝰ vxori ſue libellū repudij qd̓ ſufficiebat: lꝫ nō legeret: deqͦ dr̄ ī ꝓhemio decre. ꝓbat̉ hoc et̄. ij. q. vj. ſiqͥs libellos appellatoriosingeſſerit. ⁊. l. biduū. v̓. ſiqͥs ip̄iꝰ. ibi: vt ei libellos daret. Et qd̓ h̓ deappellatōnibꝰ dr̄ ⁊ de exceptōnibꝰ intelligo: vt ſufficiat illas dari ī ſcriptis: lꝫ nō legant̉: ad hoc sͣ de ꝓba. qm̄ contra.I a iudice. emanauit ad d̓claratōꝫ eoꝝ q̄ no. ber. ⁊ moderni.s. e. cū ceſſante. Et dic iudice ordinario l̓ delegato: ⁊ idem ſieſſet arbiter iuris a qͦ pōt appellari. sͣ. e. li. de of. del̓. ab arbitris.b Grauamen. ſecus em̄ ſi a ſnīa diffinitiua quā iudex reuocare nōpōt: ſunctus eſt em̄ officio ſuo ſemel iudicando ſiue bene ſiue male..ff. de re iudi. iudex. sͣ. de oſ. dele. ī lr̄is. ⁊. c. venerabil̓. intellige igit̉grauamē ſiue ꝑ interlocutoriā ſiue p̄ter int̓locutoriā inferat̉.c Per ſe. dꝫ em̄ eſſe de facto ſuo certꝰ: sͣ de reſcrip. ab excōicato. C.

i iiij