denūciēt eē nll̓as. ¶ Cū āt adremen̄. archiep̄m ab audiētiaſuffraganei ſui ſuꝑ aliqͣ cā fuerit an̄ ſnīaꝫ appellatū. Idē archiep̄s poſtꝙͣ de appellatōe cognito ꝯſtiterit eā minꝰ rōnabilē extitiſſe: cām ad eūdē ſuffraganeum remittere nō poſtpoDem.nat.T ſuꝑ appellatiōe ac eitā inſtructio facilior valeat ī ꝓceſſu hēri: diſtricte p̄cipimꝰ: ꝙ ille a qͦ appellat̉ apl̓osappellāti iuxͣ tenorē ꝯſtitutōisnr̄e ſuꝑ hͦ edite tribuat r̄qͥſitꝰ.¶ Si v̓o n̄ exhibuerit: extūc ſiforte in cā ꝓcedat: niſi appellatōni renūciatum fuerit: eiꝰ inualidus ⁊ irritus ſit ꝓceſſus.¶ Lemens. iiij.Um appellatōibꝰ friuolnec iuſticia deferat: necſit a iudice deferēdū: ſi iudex īferior appellatōeꝫ minꝰ legiti-

mā n̄ admittat: eā appellatorenihilominꝰ ꝓſeq̄nte: ſuꝑior deip̄a cognoſcēs: cām ad pͥorē iudicē iuxͣ ſāctōes canōicas ſinedifficultate remittat: eadē dieꝯdēnatōnem faciēs expenſaꝝ.¶ Si v̓o iudex admittat e ādē:lꝫ tā appellatō ꝙͣ ip̄iꝰ iudicis delatio a ſuꝑiore valeāt r̄futari:qꝛ tn̄ iudex ip̄e ꝙͣtuꝫ ī ſe fuit: aſe iuriſditōeꝫ abdicauit eādē:appellatōi deferēs minꝰ iuſteꝫtotiꝰ cauſe deciſio ī ſuꝑioris ēptāte trāſfuſa: nec ē illi cā d̓ neceſſitate vlteriꝰ r̄mittēda. Saluis his q̄ ſuꝑ appellatōibꝰ poſtſnīaꝫ īterpoſitis ſunt ſtatuta.Boni. viij.¶Beo qui appellat: infra.xxx. dies īſtāt̉ apl̓i petidebēt: ⁊ eidē infra dictū tp̄s aiudice exhiberi: al̓s p̄ſumiturappellatōi ſue renūciare appellās: ſi eos infra ideꝫ tp̄s petere

Ante ſentētiā. qꝛ aliud ſi a ſentētia: qꝛ ibi aggredit̉ iudex ſtatimcognitōem pͥncipalis negocij: qd̓ dic vt noͣ. sͣ. e. vt debitus. ī glo. pͦ.Quis āt heat exeqͥ ſnīaꝫ latā ꝑ iudicē ap. vide qd̓ noͣ. sͣ de of. dele.paſtoral̓. §. p̄terea.u Cognito. legitime .ſ. ꝑtibꝰ pn̄tibꝰ l̓ altera ꝑ ꝯtumaciā abſēte:sͣ. e. interpoſita.x Rationabileꝫ. vtqꝛ peccatū fuit. in decre. cordi: vel ī decre.vt debitus: vel cauſanō ē reꝑta vera.y Remittere. quidde attentatis: videbis.jͣ. e. nō ſolū.Tu Tſuꝑ. SiAiudex r̄quiſitus nō tradit apl̓os⁊ poſtea ꝓcedit ī cauſa nō valet ꝓceſſus:niſi renūciatū fuiſſetappellationi. Diuidedecre. in duas ꝑtes. īquaꝝ pͥma ponit iusantiquū. in ſcd̓a penam iudicis non obſeruātis. Et emana.uit ſuppletorie ad decre. sͣ. e. cordi.b Cauſa. debet em̄in apoſtolis cauſa appellatōis expͥmi. ⁊ cādelationis vel repulſionis. sͣ. e. c. j.c Facilior. ꝯcor. sͣ.e. li. d̓ elec. cupiētes..§. ad hec.d Ille iudex .ſ. qn̄extra iudiciū appellatur: ꝯſueuit appellāsdice̓ ⁊ apoſtolos petoſi ſit qͥ ip̄os dare poſſit ⁊ debeat.e Edite. sͣ. e. ti. cordi.f Requiſitus. cum debita inſtantia: loco ⁊ tempore cōgruo. al̓spena ſequens locum non hꝫ. jͣ. e. ti. ab eo. ij. Rn̄.Extunc .i. exqͦ negauit exp̄ſſe: vel infra tp̄s debitū negligentervel malicioſe non tradidit. jͣ. e. ti. ab eo. in fi.h Renūciatū. tacite vel exp̄ſſe: sͣ de of. dele. gratū. d̓ teſt. cum veniſſet.i Irritus. poſito ꝙ al̓s valeret de iure: put a qꝛ fruſtratoria eſſetappellatio: cui deferendum non eſt. jͣ. c. ꝓxi.c¶ Um appellatōibꝰ. Iudex ap. inique appellantē an̄ ſnīaꝫ reA mittere debet ad iudicē pͥncipalē. ⁊ ī expenſis ꝯdemnare:⁊ hoc ſi pͥncipalis iudex nō detulerat appellationi. ſꝫ ſi detulit: nonfiet remiſſio de neceſſitate. In appellatōnibꝰ interpoſitis a diffinitiua antiqua iura ſeruentur.l Deferendū. hꝫ em̄ iudex iuſticiā imitari. de ver. ſig. forus. ī fi.⁊ merito nō ē deferendū ap. friuole. nō em̄ fuit inuēta: vt eſſet iniquitatis defenſio ſꝫ innocentie remediū: sͣ. e. ad noſtram. ⁊. c. cumſpeciali. §. porro: ſic ⁊ iuramentū nō fuit inuentū: vt eſſet vinculūiniquitatis. sͣ. e. li. de iureiur. c. j. cum ſuis concor.m Inſerior. a quo appellatum fuit ante ſententiam.n Admittat. tradē tn̄ apl̓os n̄ ē deferre: vt dixi. sͣ. e. cordio Canonicas. sͣ. e. vt debitus. ⁊. c. romana. in fi. hoc verū: niſiiudex deferat: vt. jͣ. e. c. ij. in fi.p Eadē die. ea .n. q̄ ſnīaꝫ ꝯcomittāt̉ eadē die qͣ pͥncipale expediridebēt: ſic̄ fructus ⁊ expēſe. ff. de re iudi. l. paulꝰ. d̓ hoc. xxxv. q. ix..§. qꝛ gͦ: al̓s incipit: his ita: ⁊ dicā. jͣ. de regu. iur̄. contra eum.q Eādem .ſ. friuolam appellationem.r In ſe. No. ꝓ his q̄ no. sͣ. d̓ renū. qd̓ ī dubijs. ⁊. c. vl. ī glo. ij.ſ Refuturi. ꝑ hāc lr̄am dico: ꝙ ſi iudex detulit appellatōi fruſtratorie: ⁊ ſuꝑior ad quem appellatum fuit remiſit: eo non oq. ꝙ detulerat: ꝙ ip̄e cognoſcit ex priori iuriſditione ordinaria vel delegata quā habebat: ⁊ non ex noua demandatione. Si em̄ ille refutatdelationem: ergo ille remanet iudex: qualis erat. hec vera niſi ſuperior hoc expreſſe ageret .ſ. ꝙ delegatum eum ad cauſam daret:quod poſſet: cum ip̄ius cauſe ſit iudex: vt ſequit̉.

t Deferens. ⁊ male. ⁊ talis reatꝰ merito debuit ab ip̄o honorē excludere iudicādi. C. vbi ſena. l̓ cla. l. j. de neceſſitate gͦ nō fiet ad ip̄m remiſſio. ff. ſo. ma. ſi ab hoſtibꝰ. §. j. ff. de pac. l. tres fratres.u Remittēda. ad ip̄m iudicē qͥ detulit: volūtarie āt poſſet ip̄e iudexſuꝑior remittere ſi vellet: ⁊ ē ſi. de renū. c. vl. Et no. ꝑ hāc lr̄aꝫ terminatā queſtionē qͣ queritur: an termini aſſignatio quā facit iudex a qͦappellatū ē habeat vimdelatōnis. vides em̄: ꝙſi detulit: nō reaſſumitiuriſditōnem: et̄ ſi fruſtratoria fuerit appellatio: ſed elapſo terminoaſſignato ⁊ appellatorenegligēte reaſſumit iudex iuriſditōnem sͣ. e.ſepe. vel ſatis poſſet dici: ꝙ decrę. iſta locū habet: cū appellās ꝓ ſequitur. ſi em̄ n̄ ꝓſequeret̉:tūc nō obſtā. delationereaſſumet iudex iuriſditionē ꝑ iura p̄dicta: etꝑ hanc lr̄am q̄ dicit ſupra appellatorē nihilominus ⁊cͣ. ⁊ ad hoc facit: qd̓ no. ber. de ma.ꝯtrac. cōtra. inter eccle.c. ij. in. iiij. glo. ſꝫ ꝓbat̉id optime ꝑ decre. sͣ. ę.oblate. ī pͥn. vbi deferre⁊ terminū ad ꝓſequendū aſſignare. ponūt̉ vtdiuerſa. Iteꝫ videt̉: ꝙalit̓ debeat mittē appellans qn̄ delatū ē: ⁊ alit̓qn̄ ſolus terminꝰ ē prefixus: qd̓ dic vt no. sͣ.de renū. veniēs. in glo.ſꝫ nō videt̉. Itē ſi ꝯriūdiceret̉: iam ſequeret̉:ꝙ om̄i appellatōni deferret̉ a iure: cum ab ip̄o iure ip̄i ꝓſequenti ſtatutus ſit terminus. ij. q. vj. ei qui. sͣ. e. cum ſit. ⁊. c. ex ratione. ſicut gͦius terminum ſimpliciter ſtatuendo non detulit: ⁊ ſic de iudice eadeꝫratione eſt dicendum.x Statuta. Eſt aūt rō quare illud in appellatōibꝰ a diffinitiua īterpoſuis: qꝛ iuſte potuit iudicare iudex .ſ. ẜm allegata ⁊ ꝓbata: ⁊ iuſtepoſſet ip̄ius contrariū iudex appellationis ꝓnūciare ꝓpter nouas ꝓbationes. C. de temp. ap. ꝑ hanc. de teſti. fraternitatis. sͣ. de fi. īſtru.cum io. ⁊ iō deferendo appellationi a diffinitiua interiecte: nō potuitincrepari iudex: ſꝫ ſecus in appellatione ante diffinitiuam interpoſitaqꝛ ibi ſit querela tm̄ de iniquitate iudicantis: ad hoc. sͣ. e. interpoſita..§. vl. An autem ſi iudex ap. ꝓnunciet bene iudicatum ⁊ male appellatum: ip̄e idem vel primus iudex habeat exe qui ſnīam no. sͣ. de of.dele. paſtoralis. §. p̄terea. in glo. vlti.¶ B eo qͥ appellat. ſi appellās. jͣ. xxx. dies inſtāter n̄ petit apoI ſtolos: appellatōi renuciat: ſi iudex modo debito requiſitusillos nō tradit: ſꝫ poſtea ꝓcedit: nō valet eius ꝓceſſus.b Xxx. dies. ij. q. vj. poſt ap. ⁊. §. vlt̓. in fi. ⁊. C. de ap. iudicibus.olim dabant̉ ſolum. v. dies. ij. q. vj. ab eo: ⁊ currūt iſti dies a die ſententie: vt in p̄dic. §. ⁊. p̄dic. l. iudicibus: quod verū intelligo: quandoeſt appellatuꝫ. jͣ. x. dies. cum em̄ non teneat̉ quis appellare niſi a tꝑeſciētie: ad hoc. jͣ. e. ꝯcertatōi: pone ꝙ poſt. xxx. dies appellet̉: tunc impoſſibile fuit tempora a die ſententie cōputari: ⁊ tūc puto illos. xxx.dies a die ſcientie ꝯputari: ad hoc. C. de tēp. ap. l. j.c Inſtāter. ſic. c. di. pͥſca: sͣ de renū. quidā. Quid ſi qͥs dicat apl̓ospeto: ⁊ iterū peto: ⁊ cū inſtātia peto: nunqͥd dicet̉ inſtāter petiuiſſe? videt̉ ꝙ īteratiōes ille habeant̉ ſolū ꝓ vna petitōe: ſic̄ cū qͥs dicat appello appello vnica ē appellatio. xxxj. q. ij. lotharius ꝯſuetudo q̄ ē optīalegū interpres: sͣ de ꝯſue. cū dilectus: interp̄tat̉ talem petitionē inſtantem dici: qd̓ tenet guil. in ſpecu. ti de appellatōnibꝰ. §. ſequit̉. ad fi. dicens: ꝙ hoc nunꝙͣ vidit opponi: ⁊ ꝙ ſatiſfac̄ qui inſtanter ī ip̄o actuappellandi illos petit: tu dic: ꝙ debet illos iterum petere: cum textusdicat eos inſtanter ⁊ ſepius petendos. ij. q. vj. poſt ap. ⁊ .jͣ. dicit cumdebita inſtātia: ⁊ ad hoc. jͣ. de ſen. ex. ꝯſtitutōem. in fi. hodie dic vt īcle. e. ti. ꝙͣuis .j. Rn̄. iudex tn̄ etiaꝫ non petenti apoſtolos dare debꝫ.C. de ap. quoniam. ij. q. vj. ab eo. Sed licet tūc non det: nō habet

et: nō hali. iij