citēt ꝑtes: nec etiā alijs illā cōmittāt appellatōis eiuſdē cauſa ꝓbabili ſeu legitima nō exp̄ſſa. Si v̓o vocatis ꝑtibꝰ vl̓ nullatenꝰ aut nō īfra. x. dies poſtīterlocutoriaꝫ vel diffinitiuaꝫſn̄iaꝫ appellatū fuiſſe: ſeu aliqͥdaliud ſil̓eꝫ ſicqꝫ nō eſſe ꝑ appellatōeꝫ ad eūdeꝫ archiep̄m: veleiꝰ officialē deuolutū negociuꝫꝓponat̉: ijdē niſi pͥus ip̄is ꝯſtiterit: cauſaꝫ ip̄aꝫ ad eos totaliter fuiſſe delatā: ꝓhibere ne inilla vl̓ ne ad executōeꝫ ꝓcedat̉ſn̄ie nō p̄ſumāt. ¶ Qd̓ ſi obijciat̉: ex iniuſta cauſa ſeu minꝰlegitima an̄ ſn̄iaꝫ appellatiōeꝫinterpoſitā extitiſſe: ⁊ ex eo nōeſſe appellatōeꝫ hmōi admittēdaꝫ. neq̄unt p̄dicti archiep̄usvel eiꝰ official̓ ꝓhibere: ne ꝓcedat̉ in cauſa: niſi pͥus appellatōe recepta velut emiſſa ex cauſa ꝓbabili cognoſcerę incipiātde cauſa hmōi an ſit vera. Siaūt poſt ſn̄iaꝫ ī caſibꝰ a iure ꝓhibitis vtpote a ſentētia ſupermāifeſto ⁊ notorio crimīe velde qͦ qͥs in iure cōfeſſus extititꝓmulgata: vel ꝯſil̓ibꝰ appella

tuꝫ fuiſſe dicat̉: pn̄t: ne ſententia executōi mādet̉: poſtꝙͣ cognoſcere ceꝑint: vtꝝ ſit recipienda vel nō appellatio ab eo īterpoſita inhibere ¶ In aliūqͦꝫ qͥ circa reꝫ de qͣ int̓ appellātē⁊ appellatū ꝯtrouerſia vertit̉:aliqͥd poſt eoꝝ inhibitōeꝫ attētat: nō valēt occaſiōe hmōi iuriſditōnem aliquā vendicare.¶ Cuꝫ v̓o is qͥ ad remen̄. curiaꝫ ſuꝑ aliqͣ cauſa vocē appellatōis emittit: nihilominꝰ ī cauſis alijs ordīarij ſui iuriſditōiſb̓ijciat̉: remen̄. archiep̄us velofficial̓ ipſiꝰ nequaꝙͣ iuriſditionē ip̄aꝫ ī alijs īpediāt: vt abeiuſdē ordīarij pt̄ate total̓r eximāt talit̓ appellātē. ¶ Debetat̄ ad eos ab ep̄is p̄fate ꝓuīcieſuꝑ cauſis ī qͥbꝰ tꝑalē iuriſditionē exercēt: niſi forte d̓ ꝯſuetudīe aut pͥuilegio ſiue iure alioſpāli ſit appellādū ad aliū appellari. ¶ Snias qͦꝫ īterdictivl̓ ſuſpēſiōis ſeu excoīcatōis īappellantē ab eo a qͦ appellatūꝓpōit̉ ꝓmulgatas: nullatenꝰniſi vocatis ꝑribꝰ d̓ appellatōelegitime cognito reuocent aut

exprimere: vt dixi sͣ. e. cordi. ⁊ ſic ibi nō haberex locū quod ſequitur.n Citent. ⁊ ſi citauerint impune nōde iuriſdi. om. iudi.l. vlt̓. ⁊ hoc intelligas: vbicūqꝫiqͦ: ⁊ ꝯſtat ꝙ citatꝰ nōiſi in cauſa talis in citaeſt de iuriſditōe citantis: non tentorio exprimat̉: ꝑ quā appareat illū īibere ſi vera ſit illa cauſa. ff. qui ſatiſdareco. l. ſi. v̓o. ff. de fer. l. j.Indubio meliꝰ eſt ꝯparere. xxiij. q. j. qͥd culpat̉.ff. de iudi. ſi qͥs ex aliēet adde qd̓ no. iij. q. ij. ſiep̄us: d̓ accu. veniēs.o Expreſſa. dupl̓r pōtintelligi .ſ. ꝙ archiepusniſi videat ī appellatiōeexp̄ſſaꝫ ꝓbabilē cauſamnec citabit nec ꝯmittet.vl̓ dic̄ exp̄ſſa ī citatoriovel ꝯmiſſiōe. qꝛ ī ꝯmiſſion vel citatōe expͥmetꝓbabilē cauſaꝫ ob quaꝫſit appellatū. Sꝫ ꝯͣ. s. e.ti. ſi duobꝰ: vbi archiep̄scauſaꝫ ī citatōe nō exp̄ſſit: ⁊ tn̄ tenuit citatio. ſꝫillud ꝑ iſtud ſupplēdū ē:vl̓ citare nō debꝫ: vt hicſi citauerit exp̄ſſiōe nonſct̄a tenet: vt ibi. qꝛ multa fieri ⁊cͣ. ẜm oſti.locutoria tͣnſit ī reꝫ iudiInt̓locutoriā. gͦ int̓cataꝫ: niſi ab ip̄a īfra. x.dies fuerit appellatū: ?d̓ elec. cū dilecti: ī fi. oveꝝ eſt qͦ ad ꝑteꝫ: ſꝫ nōad iudicē: qd̓ dic vt sͣ. e.ti. cū ceſſāte: ⁊ .jͣ. e. c. vli.Sil̓e. vt ſi dicat̉ apellatōi renūciatū taciivel exp̄ſſe: sͣ. de of. delegratū. vl̓ dicat̉ ex ꝓbabili cauſa nō appellatū. jͣ.ꝓxi. Ren̄. vel dicat̉ nonappellatū in ſcpͥtis: eo caſu qͦ debuit ī ſcriptis appellari: sͣ. eo. c. j. an̄ gͦde his ꝯſtiterit pͥoꝝ iudicum non impediet officium. Io. an.r Totaliter .i. taleꝫ fuiſſe appellatōeꝫ: que deuoluat negociū licꝫ forte cauſa ſit falſa.Illa .ſ. qn̄ appellatū eſt ante ſententiam.t Sententie .ſ. qn̄ eſt appellatū a diffinitiua.u Preſumāt. primo em̄ debet de iuriſditōe ꝯſtare: ⁊ cogͣnitio an ſitiudex exercitiū iuriſditōis p̄cedere: sͣ de reſcpͥ. ſuꝑ lr̄is: ad fi. inno.Mmnꝰ legitima. cū cauſa nō eſt ī iure exp̄ſſa. ff. de leg. non pn̄t: sͣ.e. paſtoral̓: in pͥn. ⁊ hoc arbitrabit̉ pͥmo iudex an legitima cauſa ſit ⁊ſi male arbitraret̉ appellari poterit. ff. qͥ ſatiſda. co. l. arbitrio. et. l. ſequēti. ſi aūt cauſam in iure exp̄ſſam negaret eſſe legitimaꝫ nō audietur. ff. de ꝓba. ab ea ꝑte.a Prohibere. partibꝰ vel iudici a quo fuit appellatū vel forte terciopeputato forte ad executōem ſententiaꝝ.b Uera. licet em̄ quo ad cōmiſſionē faciendā ſufficiat ꝙ ꝓbabilisſit cauſa: vt sͣ. §. cuꝫ aūt. ꝓbari tn̄ hꝫ veritas cauſe ap. niſi ſe offerēsꝓbatuꝝ corā iudice a quo appellauit: nō fuerit admiſſus: vt sͣ. eo. interpoſita: ⁊ dic vt ibi.c Prohibitis. multo gͦ fortiꝰ hoc in nō ꝓhibitis locuꝫ habebit. ar. aminori: sͣ. de elec. cū in cūctis.d Notorio. in qͦ nō admittit̉ ap. sͣ. e. cū ſit romana: ⁊. c. ꝑuenit: ⁊.c. ꝯſuluit. ⁊ dic notorio ꝑ euidentiaꝫ rei: vt differat ab eo notorio iuris ꝑ ꝯfeſſionē de quo ſequit̉.e Uel de qͦ. Nota alternatiuā. nam videt̉ ꝙ tria ꝯcurrere debeāt adhoc vt ī crimīe nō debeat appellari .ſ. ꝙ ſit ꝯfeſſus: teſtibꝰ ꝯuictꝰ: ⁊ argumētis ſuꝑatus. ij. q. vj. §. ſunt qͦꝝ. v̓. nullꝰ. C. qͣꝝ ap. nō re. l. ij. ⁊dixit dn̄s Azo: ꝙ niſi oīa iſta tria ꝯcurrāt: reẜuat̉ ꝯdēnato bn̄ficiū appellādi. Alij dicūt ⁊ forte bn̄: ꝙ ꝯfeſſus in iure nō audit̉ appellans: ſitn̄ ita ſit ꝯfeſſus ꝙ ſtandū ſit ꝯfeſſiōi nō tormentoꝝ formidine territꝰ

⁊ hoc taꝫ in ciuili ꝙͣ in crimīali: niſi vellet allegare ſe ſic errore facti ꝯfeſſuꝫ. In quo caſu poſſet appellare: vt ſuū corrigeret errorem.ff. ad turpill̓. l. j. §. vlt̓. ⁊ hec opi. ꝑ hāc lr̄aꝫ ſatis ꝓbat̉ q̄ diſiūctiue loquit̉. nec poſſet negari crimē ꝑ ꝯfeſſionē fore notoriū: sͣ. de cohabi. cleri. vr̄a. ⁊ in notorio nō admittit̉ appellatio: vt in ꝓxi. glo.⁊ noͣ. Io. et archi. ij.q. vj. quicūqꝫ. ⁊. ij. q.j. in pͥmis.f In iure. al̓s nō p̄iudicaret cōfeſſis ſuꝑcrimine: sͣ. de cōfeſ. c.vl. ſaluo eo qd̓ habesd̓ exceſ. p̄la. ꝙ ſit gͣue.ſi appellet̉ ne teſtamēCōſimilibꝰ. putatuꝫ aꝑiat̉: vel ne ſcpͥtꝰheres ī poſſeſſionemmittat̉. ff. de ap. recipiendis: vel nō. l. pl̓i. ⁊vlt. sͣ. e. cōſtitutis. ij.vel ꝑ ꝯtumaceꝫ in nōveniēdo: vt. xxiiij. q.iij. de illicita.hͨ Mandet̉. gͦ notorius crimīoſus ⁊ ꝯfeſſus ī iure audit̉ appellans ꝯͣ iura ſuꝑius ſignata. Poteſt dici ꝙnotoriꝰ crimīoſus appellare pōt: ſed iudexnō tenetur appellatōideferre: vt ī ꝯrijs. adideꝫ sͣ. d̓ ap. paſtoral̓.niſi expͥmeret cauſamtionabileꝫ: puta ſe timore tormētoꝝ confeſſuꝫ: vt ſuꝑius dixi. vl̓ꝑ erroreꝫ. ff. de ꝯfeſ. l.vlti. ⁊ pl̓t. al̓s gͦ an̄ꝙͣſuꝑior de appellatōe cōgnoſcat ⁊ inhibeat: pt̄iudex ſentētiaꝫ exequipoſtea non. jͣ. eo. nonſolum.i Aliū. ab appellāteappellato ⁊ iudice. iſteem̄ aliꝰ nō trāſtulit adarchiep̄m cauſaꝫ ſuā.⁊ iō ſimpl̓r pt̄ aduerſariuꝫ corā ſuo iudiceꝯuenire ⁊ non corā archiep̄o: cum nullā habeat poteſtatē in ip̄m:de of. or. paſtoralis. sͣ. e. romana: in pͥn. ad hoc. sͣ. e. cuꝫ teneamur.tales ergo citare non pōt. qd̓ veꝝ eſt: niſi iuriſditōeꝫ ſuā impedirēt.jͣ. de penis: romana.kHuiuſmodi. cum caſus iſte ſit expreſſus in iure. sͣ. de offic̄. or.paſtoralis.l Aliqͣ cauſa. in qͣ tm̄ exemptꝰ eſt appellans a iuriſditōne ſui iudicis. archiep̄us gͦ in alijs cauſis in quibꝰ remanet in iuriſditōe ordinarij nullā hꝫ pōt ſtatē: vt hic dic̄. ad hoc sͣ. e. ꝓpoſuit: vbi de hoc.licet em̄ ipſe ſubditus appellans fortaſſis poſſet illuꝫ recuſare vt ſuſpectum: vt sͣ. eo. ad hoc ſi in vna. archiep̄us tamen de hoc ſe ītromittere non habet: vt hic.m Eos. ſcꝫ archiepiſcopos.n Temporalem. quā in criminibus per alios exercent: qd̓ dic vt.jͣ. eo. li. ne cle. vel mo. c. vlt. ⁊ hoc qd̓ hic dicit̉ ꝓbabamꝰ olim ꝑ decre. sͣ. de delic. pu. c. ij. vbi de hoc. sͣ. d̓ maio. ⁊ obedi. ſolite. ⁊ ibi etiam de hoc. ⁊ vide quod no. oſti. in ſum. eo. ti. §. de quo ad quem. etv̓. ſed pone: ⁊. v̓. ſeq̄n.o Conſuetudine. p̄ſcripta: al̓s non valeret: sͣ. de ꝯſue. c. vlt.p Alio. puta in cauſa feudi: sͣ. de fo. compe. ex trāſmiſſa. ⁊. c. veꝝ.de maio. ⁊ obe. ſolite.q Excōmunicatōis. in hoc ſunt iſta paria. ad hoc. jͣ. de ſen. excō.is cui: in fi.r Uocatis ꝑtibꝰ. sͣ. e. c. §. ſi. v̓o. nā merita cauſaꝝ ⁊cͣ. C. ſi ꝑ vimvel alio mō. l. vlt. ⁊ ꝯcor. ad hoc sͣ. de of. or. cū ab eccleſiaꝝ.ſ Reuocēt. vl̓ abſoluāt. ⁊ ītelligo hoc veꝝ vbi ꝑiculū nō eſt ī mora. qꝛ tūc bn̄ poſſent abſoluē ⁊ ſi nō poſſꝫ nullas nūciare vl̓ reuocare. ad hoc sͣ. e. qͣ frōte. §. j. de ſen. ex. ſacro: ibi abſqꝫ ꝑiculo ⁊cͣ.