Egitima ſuſpitiōis cauſa ꝯͣ iudiceꝫ aſſignata: etarbit̓ris a ꝑtibꝰ ẜm formā iuris electis: qͥ de ipſa cognoſcātſepe ꝯtingit ꝙ ipſis in idē ꝯuenire nolētibꝰ nec terciū aduocātibꝰ: cuꝫ qͦ ambo vel alt̓ eoꝝꝓcedat ad deciſionē ipſiꝰ negocij vt tenent̉: iudex ꝓferat excoīcatōis ſn̄iaꝫ ꝯtra ipſos: quāipſi tū ꝓpter odiū: tū ꝓpter fauorē partiū diutiꝰ vilipendūtqͣre cauſa ipſa plꝰ debito ꝓrogata: nō ꝓcedit̉ ad cognitōemnegocij pͥncipal̓. ¶ Uolentesigit̉ morbo hmōi neceſſariamadhibere medelā: ſtatuimꝰ: vtipſis arbitris ꝑ iudicē ꝯpetēst̓minꝰ p̄figat̉: infra queꝫ ī ideꝫꝯueniāt: vel terciū ꝯcordit̉ aduocēt: cuꝫ qͦ ambo vel alt̓ eoꝝeiuſdē ſuſpitōis negociū t̓minare ꝓcurēt. Alioqͥn iudex extūc in pͥncipali negocio ꝓcedere nō omittat. Aem.¶ Omana eccl̓ia: ⁊ infra.

Cum ſuffraganeoruꝫ remen̄.eccleſie ſuorumqꝫ officialiumqͥ gnaͣliter de cauſis ad ipſorūfoꝝ ꝑtinētibꝰ eoꝝ vices ſupplēdo cognoſcūt: vnū ⁊ idē ꝯſiſtoriū ſiue auditoriū ſit cēſendū:ab ip̄is officialibꝰ nō ad dictosſuffraganeos: ne ab eiſdē ad ſeipſos int̓poni appellatio videatur: ſꝫ d̓ iure ad remen̄. eſt curiā appellādū. ¶ Ab archidyaconis v̓o alijſqꝫ īferioribꝰ p̄latis ſuffraganeis ſubiectis eiſdeꝫ: ⁊ eoꝝ officialibꝰ ad ſuffraganeos ipſos debet ⁊ nō ad eādē curiā omiſſis dictis ſuffraganeis appellari: niſi aliud remen̄. eccl̓ie de ꝯſuetudine ꝯpetat ī hac ꝑte. ¶ Cū aūt ad p̄fatā curiā ab eorūdeꝫ ſuffraganeoꝝ vl̓ ſuoꝝ officiallū audiētia fuerit appellatū: remen̄. archiepiſcopus qui pro tempore fuerit vl̓ officiales ip̄iꝰ nullatenꝰ ī appellatōis cauſa int̓poſite ante diffinitiuā ſentētiā

Egitima. iudex qui recuſatur: ſtatuit competens tempꝰ arbitris ad finiēdaꝫ cauſam: qͦ elapſo ſi finita nō fuerit: in pͥncipali ꝓcedit. Emanauit ad ſuppletōeꝫ decre. sͣ. de offi. dele.ſuſpitōnis. Io. an.o Legitima. de veritate cauſe non dubitat̉ qͥn habeat arbiter cognoſcere. Sꝫ. quis cognoſcet an cauſa ſit legitima? dic ꝙ ideꝫ arbiter: vt noͣ. sͣ. e. cumſpeciali: in. iij. glo.p Iudicē. vl̓ ordīariuꝫ vel delegatū a papa: sͣ. e. cū ſpāli: d̓ of.dele. ſuſpitōis. Si auteꝫ eſſꝫ delegatꝰ ep̄i veleius official̓: vel eēntpl̓es delegati cū clauſula: ꝙ ſi nō om̄es: etvnꝰ ex his recuſet̉: tūcnō itur ad arbitros:qd̓ dic vt no. sͣ. e. li. deoffi. dele. ſi ꝯͣ vnuꝫ: etcorā ip̄o iudice qͥ recuſat̉: dandꝰ eſt libellusrecuſatoriꝰ: sͣ. e. ſecūdo requiris. C. de iudicijs: aꝑtiſſimiformā iuris. sͣ. e.cū ſpāli. ⁊ nō debēt eēlaici tales arbitri. qͥacuꝫ habeāt teſtes ꝯpellere ⁊ alia facere q̄ ꝑtinent ad hūc articulū:talis ſpūalis iuriſditēnō caderet̉ in eos ẜmber. ad hͦ. xcvj. di. bene quidē: de iudic̄. diſcernimꝰ. Item nō debent eſſe ſuſpecti: al̓spoſſent ſic̄ iudices recuſari. Itē nec debēteſſe multū remoti. sͣ.eo. ſecūdo requiris: et.c. cū ſpāli. Iteꝫ debēteſſe in locis ꝯpetētibꝰvbi poſſit haberi cōpia peritoꝝ ⁊sͣ. e. li. de reſcpͥ. ſtatutuꝫ.r Cognoſcant. ⁊ ꝓnūcient. ff. de iudi. de qͣ re sͣ. de cau. poſ. cū ſuper. ⁊. jͣ. patet. Io. an.ſ Proferat. qd̓ poteſt: sͣ. de offi. dele. ſuſpitōnis.i Odiū. caueāt tales arbitri iuris a pena: sͣ. ti. ꝓxi. c. j. licꝫ arbitri ꝯpromiſſarij illā timere nō habeāt: vt ibi dixi.ij Uilipendūt. ⁊ ex eo magis ligant̉: sͣ. de ſen. excō. ꝑ tuas.x Ipſa. ſcꝫ recuſatōnis.y Morbo. sͣ. e. li. de excep. pia.z Per iudicem. ipſum recuſatum ordinarium vel delegatū. Contra. sͣ. de offi. deleg. ſuſpitōnis. Solū. iſta corrigit illam ẜm ber.et ſic o reuolauit ad a .i. hoc extremuꝫ ius ad illud quod olim eratante decre. ſuſpitionis. Sed dic ꝙ decre. iſta non corrigit illam. Illa enim decre. loquitur in termino partibus aſſignando ad probandum .i. parti que ſuſpitionem vult probare: quem non qui recuſatur: ſed arbitri aſſignare debent: vt ibi. Iſta loquitur in termīo aſſignato arbitris ad cauſam finiendam: queꝫ non arbiter ſed iudet recuſatus debet ſtatuere. Io. an.⁊ Competēs. ꝙ ſi minus ꝯpetenteꝫ terminū aſſignaret: locꝰ eſſetappellaiōi: sͣ. de dila. c. j.ꝯͣ Alioqͥn .ſ. ſi elapſo t̓mīo nondū ſit ꝑ ipſos negociū terminatū.e Omittat. videt̉ ꝙ ꝯſtitutio iſta ſit iniq: ſic ꝓbo. pone ꝙ iudex inveritate ſit ſuſpectus ſuſpitōe que ꝓponit̉ ꝯtra ip̄m arbitri fauorepartiū vel partis nō finiūt negociuꝫ in termīo iudex ꝓcedit in pͥncipali. ⁊ ſic īutiliter ꝓponit̉ recuſatio. Quō ergo fiet cū hic ꝯpellaturcoram iudice ſuſpecto reus litigare? Dicūt quidā ꝙ pars petet a iudice vt ẜm acta corā arbitris negociū finiat. ad hoc s. de teſti. p̄ſentata. ⁊ ſi male ꝓnūciauerit: appellet. vel dic ꝙ ſi arbitri nolūt ꝓnūciare vel male ꝓnunciāt: appellandū eſt ad papam sͣ. e. li. de offi. deleg. ab arbitris. Io. an.DOmana. Huius decre .xj. ſunt ꝑtes: ſic̄ et ſunt. xj. eius dicta. Primū ꝙ de officiali ep̄i non ad ep̄m ſꝫ ad archiep̄m apVpellat̉. Secundū ꝙ de ſubdito ep̄i ad ip̄m non ad archiepi-

ſcopum appellatur: niſi aliud eſſet de conſuetudine. Tercium ꝙ archiepiſcopus cauſam appellatōis ad ep̄m interpoſite nō debet ꝯmittere velpartes citare niſi in appellatōibꝰ ꝓbabilis cauſa ſit exp̄ſſa. Quartū ꝙſi neget̉ ꝑ ap. negociū deuolutū: nō inhibebit archiepus iudicem pͥncipalis cauſe ꝓcedere: niſi priꝰ de deuolutōe conſtiterit. Quintū ꝙ ſi dicitur: ex īiuſta cauſa appellatū inhiberi nō pt̄: niſiprius recepta ap. vt probabili: īcipiat cognoſcere de cauſe veritate. Sextuꝫ ꝙ licꝫ dicat̉ appellatuꝫ a diffinitiua ī caſu ꝓhibito a iure: exqͦ de hoccognoſce̓ ceꝑit pt̄ inhibere: ne ſentētia executionimādet̉. Septimū ꝙ archiep̄us in terciā ꝑſonaꝫpoſt inhibitōeꝫ ſua ī cauſa ꝑ ap. delata ad ip̄m aliqͥd īnouāteꝫ iuriſditioneꝫ exercere nō pt̄. Octauum ꝙ archiepus appellantē in alijs cauſis a iuriſditōe ep̄i nō pt̄ exime.re. Nono dicit̉ ꝙ ab ep̄iſcopis in qͥbus cauſis iuriſditōeꝫ tꝑaleꝫ hn̄t: d̓ iure debet ad archiep̄m appellari: niſi ſpāle ius aliud īducat. Decimo ꝙ cēſurā eccl̓iaſticā in appeⁱlantē ꝓlatā ꝑ ep̄m: archiepiſcopꝰ reuocare nō poteſt: niſi ꝑtibꝰ vocatis etde cauſa legitime cognito. Undecimo ⁊ vltimodicit̉ ꝙ exqͦ archiep̄us ꝓnūciauerit male appellatuꝫ an̄ ſentētiā: ſtatim debet cauſaꝫ ad ſuffraganeum remittere.b Generaliter. Notaꝑ hāc lr̄am ꝙ official̓ eſtordinariꝰ nō delegatus. ⁊ſic eſt reprobata opi. gof.qui no. in ſum. de of. vic̄. §. Iteꝫ dubitari: ꝙ officialis ep̄i delegatꝰ eſtnō ordinariꝰ: ⁊ ob hoc dicebat de ip̄o ad ep̄m eſſe appellandū. ⁊ hoc idēvidebat̉ tenere ber. sͣ. ne p̄la. vi. ſu. c. ij. in glo. ij. vbi dicit ꝙ ep̄us nōpt̄ de iure ordinariū dare: ſꝫ ſolū princeps vel lex. Sꝫ dici poſſet ꝙ ꝑhoc nō negat officialē eſſe ordinariū. qꝛ dici poſſet ꝙ hꝫ a lege. Un̄ ip̄eber. hic ⁊ inno. ⁊ oſti. ⁊ om̄es no. officialē ordinariū eſſe: qd̓ ex hoc dicto neceſſario ꝯcludit̉ hic. ⁊ ꝓba hoc vt sͣ. dixi. de off. vic̄. licꝫ. ad hoc aͣde off. vic̄. ſua: in aut̓. de iudi. circa pͥn. coll̓. vj. ⁊cͣ.c Ideꝫ. non tn̄ ꝑ oīa: vt sͣ. de off. dele. ſi ꝯͣ vnū. §. vlt.d Suffraganeos. etiā ſi ꝯſuetudo eſſet ꝙ appellari poſſet ad eos: vtsͣ: de ꝯſue. c. ij. e. li. ⁊ vide qd̓ ibi dixi.e Ad ſeipſos. qd̓ eſſe non poteſt. Appellatio em̄ eſt de minori ad maiorem ⁊cͣ. Si autem appellatur de officiali ad epiſcopum: non appellatur de minori ad maiorem: immo de eodem ad eundem: et ſic non poteſt dici appellatio.f De iure. q. di. de ꝯſuetudine poſſꝫ ſecꝰ īduci. ad hoc. jͣ. c. ꝓxi. ⁊ hoctenēt moderni: qd̓ eſt falſuꝫ: vt sͣ. de ꝯſue. c. ij. vbi de hoc.g Curiā. niſi appellare vellet ad papā: ad quē omiſſo medio appellatur. ij. q. vj. ad romanā. ⁊. c. quiſqͥs: ⁊ ideꝫ in legato: d̓ of. leg. c. j. vbide hoc. ⁊. ij. q. vj. c. iij. ſecꝰ ẜm. l. ff. de ap. l. imꝑatores.h Prelatis. qui iuriſditōnem habent: qd̓ dic̄ vt sͣ. de offic̄. ordi. cum.ab eccleſiarum.i Curiam. remen̄. de qua sͣ. dixi.k Conſuetudine. que dat iuriſditōnem: sͣ. de fo. compe. cum cōtingat: sͣ. eo. lib. eo. ti. romana: de offi ordina. romana. ⁊ in hoc caſu poſſumus intelligere: sͣ. de preben. referente: de no. ope. nūci. ſignificantibus. Idem ſi de priuilegio cum iſta ſint paria. ix. q. iij. cōqueſtus. sͣ.de offi. or. duo ſimul: in. §. debet.l Qui pro tempore. qͣſi di. iſtud non eſt ius ſpeciale et perſonalequod extinguatur cum perſona: immo perpetuum eſt: sͣ. de tranſac.decetero. et in alijs archiēpiſcopis etiam ſeruandum eſt: sͣ. de offi. ordina. romana: ad fi.m Diffinitiuam. qꝛ in appellatōibꝰ a diffinitiua nō eſt neceſſe cauſaꝫi. ij.